Decaf Latte

Polyanna değilim! Test edildi, onaylandı!

Sabah böyle başladı… Hadi tamam dedim… Normal, olur, insanlar ölüyor sebepsiz yere vesaire… Güzeli gördüm, denedim…

Bir telefon! Hooop, geldiler park yerinde çalıştırdılar aküyü, gittiler…

Hayata kaldığımız yerden devam…

Rutin koşturmacalar…

Hep gidilen mesafeler…

Tekrar edilen hadiler!

Eve dönmek üzereyiz…

Tık!

Gene!!!

Yaaa annecim yaaaa!!!

Tık! Tık!

Hayır direksiyonu öpmemiştim acaba ondan mı?

Servisi aradım…

“Yirmibeş dakikaya oradayız”

E, iyi…

Amaaa 25 dakika oldu 2,5 saat…

Hava karardı… Araba soğudu… Kızlar acıktı…

Ne gelen var, ne giden…

Yardım etmek isteyenler beceremedi….

İnsanın insana ihtiyacı çok önemli mevzu, gerçekten…

Bence hepimiz birinin kaportasını açık gördüğümüz zaman “herşey yolunda mı?” diye sorabilmeliyiz… Böyle olabilse keşke ama pis bir zamanda yaşıyoruz… Herkes birbirinden korkuyor…

Yakın olan bir arkadaşımı aradım… Hemen geldi… İkimiz de akü konusunda beceriksizdik, halledemedik ama ben arayınca hiç düşünmeden “hemen geliyorum” deyişi vardı ya; işte o cümleyi duymak herşeye değdi…

Artık eminim… Ben Polyanna falan değilim…

hindi yerine tofu yesek...

 

Geçen yaz evde bir parti vermiştik… Partiden bir hafta sonra yan komşum telefonda, menüde neden hiç et olmayışının sebebini sormuştu… Şaşırmıştım çünkü ben farkında bile değildim bu durumu… Kendimce dünyanın en lezzetli sebze, meyve tarifleriyle dolu, harika bir yaz sofrasıydı hazırladığım… Başka vejeteryan arkadaşlarım da vardı üstelik… Ama et yiyenlerin aç kaldığı bir partiydi sanırım, ne tuhaf…

 
O yüzden; bir vejeteryanın şükran yemeği hazırlaması zor bir durumdur aslında…

O hindi masaya sunulurken ev sahibesinin yüzünün ıııııyyyy, aaaayyy gibi bayılası şekillere girişini bütün arkadaşlarının anlaması, ayrı şükran duyulacak bi durumdur; benim için…

Minnet duymak…

 
Ve sırf minnet duyduğun için bir masanın etrafında toplanıp yemek, içmek güzel…

O lokmaya, o arkadaşlara minnet duymak; böyle özel bir günde senin masanın etrafında toplanmayı istemeleri ve hayata birlikte teşekkür etmek daha da güzel…

Ben herşeyden önce sevgilime teşekkür ederim… Bir; hastayım diye işini gücünü bırakıp yanımda olduğu için… İki; o hindiyi asla bana elletmediği için…

Güzel bir geceydi… Ve olur da bir gün toplanıp Tükiye’ye dönersek; yanımda bu şükran yemeği geleneğini de götüreceğim… Menüden hindiyi çıkarabilirim tabii…

Yılın bu zamanını çok seviyorum…
En çok insanlarda yardım ve insani vicdan durumları tavan yaptığı için…

Yemeğe dair en çok ziyaret ettiğim sayfa burası oldu… Hiç bir tarif yüzümü kara çıkarmadı…

Ve kendimce size verebileceğim en tuhaf ama işe yarar tavsiye; masayı bir gece önceden hazırlamanız olabilir… Çünkü onca işinizin arasında masa, dikkat ve zaman gerektiren bir iş olduğu için, plan listenizden çıkmış oluyor…

Sevgiyle paylaştım…

Bayram ya size hani...

Bakın bize hergün böyle….

Güzel di mi?

Tavsiye ederim…

Sadece işin icinde kurban olayı yok tabii…

Bayramınız kutlu-mutlu olsun!

Sevgiyle...
 

Bana sıcak bir çorba yapanın 40 yıl kölesi olmam ama, ben de ona çorba yaparım hasta olunca…

Tüm enerjimi bu tarafta kullandım…

Thanksgiving hazırlığı mı…?

Buuu-huuuuu banaaaa…  L

 

Bir süre ara...

Ne zaman boya işlerine dalsam bu tarafı unutuyorum, affedin…

{Şimdi bunu yazdığım için bilgisayar kendini kapatabilir belki ama boyalarımı daha çok seviyorum ben… }

J Neyse…

Önümüzdeki hafta Thanksgiving {Şükran Haftası} burada… Bir dolu hindi katliamı olacak ve bu duruma sinir oluyorum aslında… Ama birşeylere minnet duyduğunu göstermek için, Thanksgiving’te ailelerin toplanma fikri hoşuma gidiyor… Biliyorsunuz, ailemizden kimse yok burada malesef… Ancak buraya taşındığımız şu bir yıl içinde o kadar güzel insanlarla dost olduk ki; onlar buradaki ailemiz şimdi… Hepsine hayatımızda oldukları için, geçen yıl bizi bir başımıza otel odamızda bırakmayıp masalarında bize de birer tabak koyduları için, bu yıl onlara biz teşekkür etmek istedik… İzninizle birkaç gün uzaklaşıyorum… Güzel bir hazırlık olsun istiyorum… Ve o telaşım arasında becerebilirsem, fotoğraf çekip sizlerle de paylaşacağım dönünce…

Hayatımda olduğunuz için size de teşekkür ederim Blog dünyası!…

Görüşene kadar kendinize iyi bakın…

Ciao Bellas!

 

Karaktersiz misin sen Pembe?

Pembe arada bir renktir… Pek kendini bulamamıştır hatta… Kırmızı kadar orjinal değildir… Beyaz kadar forsu yoktur… Dışlanmıştır bir miktar, sonradan katıldı tüm renk dünyasına diye… Beyaza birazcık kırmızı damlattın mı al sana pembe işte… Onun kendi pembe haliyle orada olmasına gerek bile yoktur aslında… Biraz beyaz kırmızıyı öptü mü, al al pembe olur beyazın yanakları misali… Belki üzer bu durum pembeyi, kim bilir…

Ama ben pembe severim... Belki kızlarımın zoruyla biraz… Belki o mahsun haline üzüldüğüm için… Karanfilin en çok pembesini sevdiğim için olabilir… Belki benim zamanımda ‘pembe panjurlu ev’ mutluluğu simgelediği için… “Pembe pembe, gönlüm sende” tekerlemesiyle büyüdük diye belki de… Ya da hiç sebepsiz, o da paletimde öyle bir renk diye…

 
Dedim ya demin de; pembe arada kalmıştır biraz… Baskın ve hırslı kırmızıyla, saf beyazın arasında… Utanır çekinir de sanki, zor gösterir kendini… Hele kırmızının tonu artarsa; pigmenti güçlüyse biraz, vay pembenin haline yani…

Pembeyi hele toz pembeyi görmek gerekir o kırmızının içinde… Beyazı ikna edip bol bol katmalı onu kırmızıya ki; pembenin güveni yerine gelsin… Azıcık pembecik büyüsün bu güvenle…

O tehlikenin, uyarının, aman dikkatin hırslı rengi kırmızı baskın da gelse bazen; hayatınızda beyaz anlar da vardır elbet…

O anlara sığınıp kırmızı düşüncelerinizi azıcık beyaza bulaştırınca; toz pembeyi görmek daha kolay olur umarım…

Bi dakka… Bi dakka…

Böyle yazı mı olur yahu?

Benim beynim sulanmış boya kokusundan arkadaşlar…

Zamanınızı aldım, kusuruma bakmayın…

*

Gitmeden son birşey... 

Mutfak Masa’mda ne olup bittiği için PEMBE yıldıza tık! 

*

   Mersiiii!

 

 

Derin Nil :: 44. Ay Mektubu

Derinciğim…

Asi Prensesim Benim… Her zaman kendi fikirlerini savunan isyankarım…

Nasıl seviyorum seni, bir bilsen…

Zor bir çocuksun hala… Ben, üçte de devam eden o iki yaş tanturumlarını geçtim… Tanturum değil bu, senin karakterin… Ve kabullendim bu durumu sonunda kuzu kuzu…

Herşeyin cevabı kabullenmek değil midir zaten? Kabullenince daha kolay olmaz mı zor olan herşey?
Kabullendim ben de… Böylece daha sakin olmaya başladım… Daha az üzülüyorum… Güne ağlamalarla başlamak, her an herşeyin senin keyfini kaçırmasına hazırlıklı olmak benim {olması gerektiği gibi işte} hayat tarzım oldu… Bizim normalimiz bu artık… Sürekli uçurum kenarında olmak gibi… Heycanlı… Elbette yorucu da ama iyiyiz birtanem… Benim sakin yaklaşımlarımla sen de daha duruldun sanki ama kesin bana öyle geliyordur… Senin içindeki deniz hep dalgalı, asla durulacak bir deniz değil o…

Tatlı Kızım Benim,

Güçlü karakterin bana da güç veriyor… Biliyorum ki ilerde de kendi ayakları üzerinde duran, inandığı fikri savunun ve karşısındakine asla boyun eğmeyen bir gençkız olacaksın sen… Bu içime su serpiyor…

Seni çok seviyorum…
Ve seninle gelen o iki kocaman G’yi…
Bakmaya doyamadığım gamzeni… Öpmeye doyamadığım gıdığını…

Nice 44 aylar yıllara dönüşsün ve ben o yıllarda “44 yaşına geldin ve sen 44 aylıkken de böyle çok güçlüydün Derin’im!” diyeyim…

Seninle gurur duyuyorum…

::annen::