Bugün...
...pek özel bir gün!
Derin;
İyi ki doğdun bebeğim...
8:03'de yani tam doğduğu saatte birlikte gökkuşağı renkli bir şemsiyenin altında kakara kikiri sınıfına doğru yürüyorduk; elele.
8:03'de...
Tam doğduğu saatte;
...sınıfın kapısında onu bekleyen öğretmeni ve arkadaşları karşıladı canımı...
Mutluydu...
-ya;
Mutluydum...
Mutlu bir sabahtı...
Deli yağmura rağmen...
❤
Sonunda okullar tatil oldu burada.
Haftaya koşturmacasız başlamak harika bir duygu.
Pazartesi sabahı pijamalarla kahvaltı edebilmek; resmen mutluluk…
Tabiki de çocuklarım sağlıkla büyüsünler, gerektiği gibi yaşasınlar herşeyi – yaşlarına uygun zamanlarda- ama gene de; evde hep yanımda, kanatlarımın altında oluşlarını o kadar çok özlüyorum ki!
Okulun içine adım attıkları andan itibaren, hiçbirşey aynı kalmıyor malesef…
Şimdi yeni yıla dek yanımdalar, bunun tadını çıkarabilirim.
Ve tatilin son günü, adım gibi eminim ki; okula gitmeleri için de yeterince hazır duygular içinde olacağım - büyük bir olaaa...sılık...
la…
Belki de olmam ya...
Olurum, olurum...
Olmam, olmam...
Hmmm?
Yok, yok... Olmam!
Dün sabah mutfaktayım… Kendime çay hazırlıyorum… Erken bir saat…
Derin yanıma geldi…
- Benim canım tatlı birşey istiyor ama sağlıklı birşey değil dedi.
Daha ağzımı açmadan;
- Yoğurt ta olmaz. Lolipop istiyorum ben.
- Derincim, tatlı birşey için daha erken.
- Sen çayına şeker koyuyorsun ama.
- Aynı şey değil.
- Aynı.
- Değil dedim, ve dediğim gibi tezgahın üstü, her yer toz şeker oldu…
- Of! Derincim, bir saniye ver bana lütfen, bak her yer şeker oldu dedim…
- See mommy! This is bad karma dedi ve gitti…
Kötü karmaymış yaaaaa!
Şeker vermedim diye!!!
Olacak iş değil!
Tezgahı nasıl temizlediğimi bile hatırlamıyorum şaşkınlıktan!
11.14.11
Derinciğim,
Evimizin tatlı sanatçısı, stilisti, moda tasarımcısı ve ressamı...
Boş bir alan gördün mü bütün kalemleri saklamak lazım senden… Kurtulamaz o alan… Hemen başında tacı olan bir prenses, pencereden kafasını çıkarmış bir köpek, gülen bulutlar, renkli gökküşakları, şemsiyeler, tavşanlar… derken bir anda doldurursun o bembeyaz sayfayı kendi dünyanın karakterleriyle…
Eskiden bu kadar değildin ama kalemi, kağıdı, boyayı daha bir sever oldun büyüdükçe...
Ve pek mutlusun uzun saatler boyu onlarla…
Canım kızım…
68. ay dönümünün notu da bu olsun sana…
Önüne çıkan tüm sayfaları hep rengarenk kalemlerle, mutlu çizgilerle doldurman dileğimle…
Bu hayalgücün hiç değişmesin, e mi?
Seni çok seviyorum…
Annen
11.11.11
Selinciğim,
Geçen gün bir arkadaşımla sohbetteyim. Sen de yanımızdasın. Ben Maria’ya İngilizce birşeyler geveliyorum. Senin göz ben de… Anlattıklarımda gülünecek birşey yok ama suratıma bakarak bir gülümseme, hayran hayran izleme halleri içindesin… Hafifçe de kaşlarında bir eğiklik, sanki yolda yavru kedi ya da köpek bulmuşsun gibi şevkatli bir bakış…
“Pardon Maria” dedim, döndüm sana…
“Sen bana ne diye böyle bakıp sırıtıyorsun Selin, kadına anlatacaklarımı unuttum senin bu ifaden yüzünden” dedim…
“Annecim, İngilizceyi öyle tatlı bir aksanla konuşuyorsun ki, ve yaptığın kelime hataları öyle güzel ki, seni dinliyorum. Dinlerken de kendimi tutamıyorum, gülüyorum” dedin…
Kafayı yiyordum.
“Eee, düzelt bir hatamı yakalıyorsan” dedim.
“Yok yok böyle çok şekersin, devam et” dedin…
Sen daha 90 aylıksın ama, beni de 90 yaşında hissettirdin kendime be Selin!
Yaniiiii, ne günlere kaldık bebeğim..
Hadi nice ay dönümlerin olsun…
Ama İngilizce mingilizce konuşursam bir daha senin yanında…
Seviyom seni,
Mamin! Mami!
Peh!
Denizci kızlarım benim…
*
Bu da geçen yıl…
2010
Yağdı, yağdı, yağdııııııı ve rahatladı sonunda…
Bir gün içinde tam ALTI farklı noktada, ALTI gökkuşağı gördük kızlarla…
Delirdik tabii!
Dördünde araba kullanıyordum… İkisinde, fırsatım oldu, çektim kenara…
Neyse…
Haftasonunda yağmura mola isterim…
Gökkuşakları ve salyangozlar evinize!
♥
Kendinize iyi bakın arkadaşlar!
Haftasonu yaramazlık yapmayın!
Hi! Hi!
Bu sabah Derin’in okul toplantısı vardı. Kendi ile ilgili bir resim yapmasını söylemişler, yapmış…
Canım benim… Minicik elleri ve o tertemiz hayal gücü ile…
Sonunda Amani ile de tanıştım. Derin’in sınıfında en sevdiği, eve gelince en çok anlattığı…
Derin’in bu pek sevdiği arkadaşı ile arasında geçen konuşma:
Amani : Senin annen ne iş yapıyor?
Derin : Kafa yapıyor.
A : Ha?
D : Kafa yapıyor.
A : Ha?
D : Kafa yapıyor.
A : Ha?
D : Kafa yapıyor.
A : Ha?
D : Kuş kafası, kuş!
A : Heee… Tamam o zaman!
Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!
Ha?
Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!
Ha?
Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!
Ha?
Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!
Ha?
{Lütfen sen sus Amanicim ya!}
Yavrusu hastalandı mı dünyası altüst olur annelerin…
Dönerim iyileşince…
Aman beee!
Onlar okuldayken beni gülümseten gene onlara ait birşeyler hep…
Tuhaf yani aslında… hani düşününce…
Bazı günler yorgunluktan çıldıracak noktaya gelmem, yatacakları o anı beklemem ve yatırdıktan on dakika sonra ikisini de özlemem; gene burada açıklayamayacağım bir durumdur.
Bir haftadır burada yazacak vakit bulamadığıma inanamıyorum.
Umarım iyisiniz sevgili blog dostları…
Mutlu Cumalar!
N.
Sabah ablasını okula bıraktıktan sonra beraber eve döndük.
Keyifsizdi.
Uykusunu alamadı sandım.
Ne olduğunu sordum.
“Ablayı özlüyorum” dedi…
Çok, hatta pek çok keyifsizdi.
Sütünü içti ama durgun halleri geçmedi.
Kucağıma aldım.
Bir süre ağladı.
Üzüldüm o hallerine…
Ama Selin’e bu düşkünlüğü de hoşuma gitti sessizce…
Ablasına süpriz pembe limonata ve içinde denizkızları olan kirazlı jöle yaptı okula gitmeden…
Öğlenci oluşunun avantajı…
Tek başına yaptı herşeyi…
Ellerinde biraz limon, biraz kiraz kokusuyla gitti okula…
Bu, ilerki yıllarda da devam edecek mi bilmiyorum ama mutfakta birşeyler yapmak Derin’i inanılmaz rahatlatıyor. Onun terapisi bu sanki…
Akşam onun elinin değdiği bir masada, ikisi de bize okullarını, arkadaşlarını, öğretmenlerini anlattılar.
Günün en güzel mekanı bu akşam yemeği masaları değil mi zaten?
Birbirimize özlemimizin bir sonraki güne dek dindiği buluşma noktası…
Okula dönüşümüz muhteşem oldu!
Herşeyi düzenledim bu sefer – sizler bayramlaşırken…
Herşeyi dosyaladım, arşivledim!
Hatta o kadar ki; o düzene girdiğimiz günden beri normal davranamıyorum.
İçimde bir huzursuzluk var; tarih sırasına göre dizemediğime dair…
Bütün eski işler dosyalandı…
Sevilenler çerçevelenmek üzere kenara ayrıldı…
Bir kısmının fotoğrafı çekildi, kaldırıldı veya atıldı…
Atıldı derken; makarnayı, pirinci ve nohutu sadece tabakta sevdiğime karar verdim…
Okulda sanata karışıp eve geldi mi –ııığhhh!
Üç boyutlu anılar kızların kendi boyadığı çantalara koyuldu.
Ve yeni okul dönemi için; okul anısı kutuları hazırlandı.
Bu yıl çok düzenli davranmakta kararlıyım; hadi hayırlısı!
Son olarak...
Bu minik kağıt gemi ise; Selinciğimin kalem kutusunu açtığımda karşıma çıkan günümün tatlı süpriziydi…
O benimle kalıyor!
Canlarım bugün okula başladılar.
Selin 2. sınıfta artık!
Ve Derin {nihayet!} Kindergarten’da!
Nihayet diyorum; çünkü resmen iki yıldır ablası ile aynı okula gideceği günü bekliyor bebeğim.
Bugün muradına erdi ama gene de pek mahzundu bu ilk gün.
Sürekli elimi tutu, yanıma sokuldu, belime sarıldı ve aralıksız hep “daha gitmiyorsun değil mi?” diye sordu.
Bugün beraberdik sınıfta ama yarın böyle koyun koyuna bir gün olmayacak malesef...
Buradaki sistem; her yıl bütün öğrencileri kocaman bir salata tabağına koyulan yeşillikler gibi harmanlıyorlar… Her yıl öğrenciler başka, başka arkadaşlar ediniyorlar sınıflarında…
Selin {şanslı kelebeğim} geçen sene en samimi arkadaşıyla aynı sınıfa denk geldi… İkinci yakın dostu da bir yan sınıfta… Oh! Oh! Şahane! Ben ondan çok sevindim… Ama ona sorsanız Sanika ile aynı sırt çantasını almış olmaları dünyanın en büyük tesadüfü, o ayrı… Loto ona çıkmış gibi sevindi ve bütün akşam “hala Sanika ile aynı çantayı aldığıma inanamıyorum!” diye sayıkladı… Çocuk dünyası nasıl masum ve güzel!!!
Yeni okul döneminin çocuklarımıza, bu masum meleklerimize başarı, sevgi, dostluk ve barış getirmesi dileğimle…
Dün kayda gittik. Derin çok gergindi. Ürktüğü zamanlar daha bir bana saldırıyor sanki ya da bana öyle geliyor. O kadar aksi başladı ki güne; evden 8 buçukta çıkmayı planlamama rağmen, ancak 10 buçukta çıkabildik…
Kayıt işlemlerinden sonra ikisinin de fotoğrafı çekilecekti.
Selin sosyal kelebek; gene buldu tanıdığı birilerini okulda… Bu çocuk nasıl böyle herkesi tanıyabiliyor? Bütün okulla selamlaşıyor her seferinde… Sınıf arkadaşlarının yanı sıra, kendinden üst sınıfları da biliyor, öğretmenleri de ve hatta hatta kütüphane görevlisini de… Ne mutlu ona…
Derin öte yandan, bebeğim; çok utangaç ve sessiz… Afrasını, tafrasını bir tek ben görüyorum. Dışarda herkes “bunu mu bize şikayet ettin sen çok ağlıyor diye ayol, ayıp valla” diyorlar… Neyse. Bu mevzu başka güne kalsın. Elbet savunurum annelik haklarımı…
Dün evden çıkmadan kükreyen bebeğim, okulda oldu bir kuzu…
Fotoğrafı çekileceği zaman; “bir tek öğrenci gelsin, siz burada bekleyin annesi” denince yüzünde gördüğüm ifadeyi hiç unutmayacağım sanırım.
“…siz burada bekleyin!” ne dayanılmaz bir cümle oldu o an…
Beklediğim de topu topu üç dakika ama işte, gene de…
Gitti, geldi…
Sarıldı boynuma ve ağlamaya başladı bombiş kuzum…
Bir garip haller içinde biz böyle duygusal anlar yaşarken pek gariptik okulun içinde birbirine kavuşmuş ana-kız olarak…
Selin bu arada bir arkadaşına saçındaki boncukları Türkiye’de nasıl taktırdığını anlatıyor. Bir kulağım da onda…
Yaşlarını sildim.
Fotoğrafta nasıl poz verdiğini anlattırdım.
Gülmüş neyseki…anlattığına göre.
Bakalım, göreceğiz…
Ormanın içinden Bencik Koyu'na doğru...
Tatil iyi güzel geçiyor derken...
Derken...
Tam derken, güzelken...
Bir gece dışarı çıktım - teyzemle... Kaç yıldır ilk kez...
İkimiz çıkalım dedik...
Çıktık.
O gece Derinciğim gitti, halının üzerinde oynarken düştü. Ben görmedim nasıl düştügünü... Olmaz oldu ve bir dikiş iğnesi saplandı mı dizine...?
Evet, tam eklem kemiğine kadar...
Minik kızım minik bir ameliyat atlattı.
Ben bir çok şey öğrendim gene...
Annelik iç sesimi dinlemenin faydalarını...
Meleklere inancımı...
Birçok şeyi...
Bu görünmez kazadan 2 gün evvel bir seyahat söz konusuydu benim için... Haftalar önce planlanmış bir gezi...
Kızlar anneanne, babaannede kalacaktı ve gidecektim ben de...
Gidemedim.
O iç ses!
Ya dinlemeseydim?
Şimdi iyi...
Dikişleri minicik, 3 tanecik...
Mavi olsa daha mutlu olurdu ama siyah dikiş ipleri...
İyi, iyi...
Sabah pansumanını kendi değiştirdi.
Ablası bakamadı, kaçtı.
Derinciğim, metanetli bebeğim!
Bu gece ateşi de olmasa; daha keyifli olurdum ama hadi hayırlısı!
*
64. Ay Mektubunun anısı bu olsun - ve hayatında yaşadığın tek kötü anı bu olsun canım kızım!
Zamansızlıklar içinde bir zaman bulacağım ama...
.... ne zaman?
Dünyamda iki cimcime var kiiii; akreple yelkovan…
Onlar koşuyor, ben peşlerinden…
Sizin dünyanızda günler 24 saat mi gerçekten?
Size açık olacağım…
Annelik maceramda kimsenin öğretmediği ama kendi kendime anlayıp, mutlu olduğum bir durum var… Eminim zaten bütün annelerin bildiği ve bir şekilde en son benim farkettiğim bir durum bu… Çünkü çoğu zaman hep böyle hissediyorum… En son öğrenenin ben olduğumu...
İki çocuğum da birbirinden farklılar…
Hayır bunu keşfetmedim ancak ikisinin farklı oluşunu anlamam bana ikisine de farklı gözlüklerle bakmamı öğretti.
İlk başlarda ikisiyle hep aynı şeyleri denedim.. Aynı anda… Hatta Derin o kadar iddialıydı ki ablasına yetişme konusunda ve o kadar çabalıyordu ki; aradaki 22 ay yaş farkını bile unuttuğum oldu kimi zaman…
Biraz akıllandım yaşadıklarımdan ama daha tam değil…
Bir süre önce ikisinin yollarını ayırdım… İkisine aynı gözlüklerle bakmayı bıraktım… Hala unutup çuvalladığım anlar oluyor ama bir yandan onları ve isteklerini öğrenirken, diğer yandan bunu bir de kendime öğretmeye ve bu durumu kabullenmeye çalışıyorum…
İkisi artık farklı mekanlarda, farklı aktivitelerdeler…
Ve sanırım bunu farkettiğim günden beri Derin biraz daha büyüdü. Biraz daha kendi ayakları üzerinde dik durmaya başladı.
Selin bu durumu anlayışla karşıladı.
Herkes birbirine izin verdi bu konuda. Kimse “Ben de istiyorum!” diye tutturmadı.
Nitekim istemiyorlardı da aynı şeyi zaten…
Derin'in kendi gittiği dersleri, kendi ortamı, kendi arkadaşları olunca… nasıl desem; gözüne başka bir pırıltı geldi sanki… Tavrı, duruşu değişti. Ablasına anlatacak, öğretecek birşeyleri oldu. Daha çok cümleler kurar oldu. Bizimle daha çok göz göze gelmek istedi. Kendiyle biraz daha gurur duydu…
İyi de oldu.
Uzun oldu biliyorum ve şu an toparlamaya çalışıyorum ama konuyu nereye getirecektim onu unuttum…
Hmmm…?
Kendi kendime çocuklarla ilgili yazmayacağım bu gece demiştim ama gene beceremedim…
Okuduğunuz için çok teşekkür ederim dostlar.
Fotoğraflar bu haftasonundan…
'Derin ve Willy'
Sevgimle…
nilüfer
Cuma gecesi Selin’in ilk piano resitali vardı. Müzik okulundaki bir grup arkadaşıyla çıktığı minicik bir konser. Ama gel bana sor bir de tabii… O gece Madonna kapıma gelse, 'kusura bakma' diyeceğim bir gece…
Ne güzeldi…
Ve ne kısa…
Kulaklarımda hala o minik parmaklarından çıkan melodi…
Başka ne dinlesem yavan geliyor şimdi; naçizane…
Sevgili Herkes,
Selin için gönderdiğiniz nazik yorumlarınıza sonsuz teşekkürler… Selin çok güzel bir gün yaşadı ve akşam yorumlarınızı kendisine de okudum… Bu kadar çok kişinin onu tanıyor olmasına şaşıyor ve heycanlanıyor minik kızım…
Ve de Canım Ailem, Sevgili Arkadaşlarım…
Biliyorum hepiniz aradınız ve ulaşmak istediniz ama bugün Selin ve ben öyle bir yerdeydik ki; ellerimizin çamurundan telefonu bir türlü açamadık; bağışlayın…
Şans eseri bugün Selin’in doğumgünü, okul gezisiyle aynı güne denk gelince ben de hemen gönüllü oldum tabii… Okul arkadaşlarıyla, yolda doğumgünü şarkıları söyleyerek, sahildeki met-ceziri görmeye gittik hep beraber…
Enteresan bir gün oldu.
Sahilde sular çekilmişti… Ve Selin çekilen sular arasında ordan oraya koşuşturarak yengeç arayan bir kelebek gibiydi…
Selin’i uzaktan izleyenler ‘bu çocuk mutluluktan uçuyor’ sanabilirdi… Öyleydi de!
Arkadaşlarıyla sonsuz bir heyecan içinde yaşadığı dolu dolu bir gün oldu…
Ben sürekli fotoğraf çekme derdindeydim – her zaman ki gibi… Tam teşekküllü kameraman Cevat Kelle’nin izinde, ayaklarım ıslanmaktan donmuş olarak cebimde çalan telefonumu duyarak {tekrar pardon} ama çamurlu ve kameralı ellerimle bir türlü cevap veremeyerek Selin’ciğimin peşinde dolanıp durdum.
Tam ona yakışır bir gündü, bugün. Dolu dolu…
Eve geldiğimizde pestildik {düzeltiyorum} pestildim. O hemen süslenmek istedi…
5:52pm’de yani tam doğduğu saatte her yıl olduğu gibi gene fotoğrafını çekti babası…
O sırada ödevini yapıyor, benim eve getireceğim pastasını bekliyordu bebeğim…
Beceriksiz kasiyer kız yüzünden 5:52’de yanında olamadım…
Ama saat tam 5:52pm’de telefonda konuşuyorduk…
5:53pm’de eve varmıştım neyseki!…
Hemen giyinip, süslendik…
Akşam oluyordu.
Bu uzun ve mutlu günü, doğumgünü pastasıyla bitirecektik…
Arayanların mesajlarını, maillerini okudum ona…
Herkesle konuşabileceği en güzel saatti ama çoğunluk Türkiye’de olduğu için; herkes en derin uykusundaydı o sırada…
Tam üzerini değiştirirken yan komşunun çocuklarını çağırmak istedi…
“Geç oldu bebeğim” dedikten 10 dakika sonra kapı çaldı.
Evet… Yan komşu... Ve çocukları tabii…
Selin ne zaman birşey istedi de olmadı ki zaten? Artık şaşırmamalıyım…
Akşamı beraber geçirdik…
Böylesine bir günün ardından renkli rüyalara dalması olsa olsa en fazla 7 salise sürdü belkiii…
Canım Selin’im…
Bugün senin doğumgünün bitanem! İnanamıyorum ama o koca çocuklar gibi, işte sen de 7 oluyorsun sonunda!
Daha sen minicik bir bebekken, etrafta 7 yaşında bir çocuk gördüm mü hepsi bana ortaokul öğrencisi kadar büyük gözükürdü… Benim Selin’im daha sütle beslenen minicik bir bebekti, ne güzeldi... Daha çok var o yaşa gelmesine der, sımsıkı sarılırdım sana.
Şimdi sen de 7 oluyorsun !
Koşuşturup duran, anlatacakları asla bitmeyen, ev ödevi yapmak istemeyen, ıspanak sevmeyen, çığlığı, kahkahası bol, bazen yanakları çukulata, saçları rüzgar kokan, pantalonunun paçaları çimden yeşermiş ve dizinde yarası olan; o kocaman çocuklardan oldun işte!
Ne güzel!
Nasıl bir keyifsin şimdi…
Ama benim Selin’imsin ya, sanki hala miniksin bana ~ 7 yaşında bile!
Güzel kızım benim…
İyi ki geldin hayatımıza… İyi ki bizi seçtin kendine…
Sensiz bir dünya daha sessiz, daha renksiz, çok daha sevimsiz bir yer olurdu…
7’ler 77 olsun ömründe minik kuzum…
Mutluluğun hiç eksilmesin, anlatacakların hiç bitmesin…
Hep böyle kendin ol…
İyi ki doğdun!
Seni çok seviyoruz bitanem!
mnd
Canım Kızlarım,
Bu aralar hep gözümün önünde tutuyorum sizi… Daha çok gözlerinizin içine bakıyor, daha çok sizi dinliyor, daha çok o minik suratlarınızı avucumun içinde tutup öpüyorum. Konuşmalarınız, espirileriniz, oyunlarınız, kendinize has fikirleriniz, kahkahalarınız, farklılıklarınız, kararlarınız, geleceğe yönelik planlarınız ve hatta korkularınız ile ikiniz de başlı başına birer ekolsünüz gözümün önünde…
Kolaylıklarınız ve zorluklarınız değişiklik gösterse de; hala miniklerimsiniz benim… Ve anneniz olarak beni seçtiğiniz için çok ama çok şanslıyım…
Selinciğim,
Dişlerin kocaman oldu. Onlar büyüyünce birden sen de büyüdün tabii… Yüzün, ifaden, konuşman, ses tonun bile değişti… Çok tatlı bıcırık bir çocuk oldun… Okulda tam bir sosyal kelebeksin… Bütün okulu tanıyorsun, herkesle merhabalaşıyor, herkesi seviyorsun… O kocaman yüreğinde herkese eşit yer var… Bir doğa aşığı, tam bir hayvan dostusun… Tenefüslerini arkadaşlarınla yaralı kelebek, kuş, uğurböceği arayarak ya da tavşan gibi ordan oraya zıplayarak geçiriyorsun! İki gün önce veteriner olmaya karar vermiştin… Dün Hayvanat Bahçesinde çalışmanın daha eğlenceli olacağını söyleyip, bugün de gene vazgeçip bu sefer Scientist olmaya karar verdiğini açıkladın… Yarını heycanla bekliyorum birtanem...
Nice 83 aylar yıl olsun ömründe…
Derinciğim,
Beş yaş ne iyi geldi sana ve hayatımıza… Daha az ağlıyorsun mesela, hadi ağlasan bile durumu kontrol altına almakta daha başarılısın artık. Bir çok meseleyi karşılıklı konuşarak halledebiliyoruz seninle… Bir sürü arkadaşın var bu yeni yaşında... Hala çekingen olsan da, daha sosyalsin… Çekingenliğin özelini sevdiğinden, gururundan… Ayrıca daha komiksin… Bu espirili ve şakacı yanın daha çok ortaya çıkar oldu, çok mutluyum o yüzden… Havanda olduğun zamanlar harika taklitlerin, inanılmaz başarılı aksanların var mesela… Çok gülüyoruz, keyifli vakitler geçiriyoruz beraber… Uzaktan Kindergarten göz kırptıkça ve senin de full-time okula gideceğin günler yaklaştıkça daha çok battaniye altında, sana sarılarak çizgifilm izler oldum… Güzel kızım benim… Nice 61 aylar kat kat yıl olsun ömründe…
İkinizi de çok seviyorum canlarım…
Anneye kocaman öpücük verin bakiiiiim!
Arkadaşlar, benim bu bloga nasıl başladığımı hatırlıyor musunuz? Papatya kızım hastanedeydi hani ve uykularım kaçmış, bir fincan decaf latte ile bilgisayarın başına oturmuştum… Düşüncelerimi dağıtmak için hani…
Bu gece gene aynı sebeple buradayım - malesef…
Papatya kızım gene hastanede… Yarın büyük bir ameliyat atlatacak…
Bacağında bir tümör meselesi…
Çok detay verip aklınıza korkunç bir görsel yerleştirmek istemiyorum çünkü bugün kötü bir halde buldum kendisini ve gece acile yetiştirmem gerekti.
Kutup ayım benim… Ruhu hepimizden genç oysa…
Demin doktorla konuştum; uyuyordu… Yarın uzun bir gün olacak… Ve bu gece hiç bitmeyecek büyük bir olasılıkla.
Kızlar çok tatlıydı bu akşam. Pek kolay, pek anlayışlı…
“Güzel şeyler düşün annecim!” dedi Derin…
“Mesela şimdi Honey sahilde koşuyormuş babamla” dedi…
Gökkuşağı vaaaamış! Deniz vaaaamış! Bir de kelebekler ve babam vaaaamış!”
Velhasıl; ben bu filmi görmüştüm duyguları ile uzun bir gece daha beni beklemekte gibi…
Aklmda bir sahil...
Sahilde Honey...
Bir de kelebekler ve sevgili...
Dişleriniz çürüdü değil mi?
Canım Selinciğim…
Seni böyle saklayabilmek için neler yapmalıyım, söyle ?
Böyle umut ve neşe dolu kalman için…
Hayallerinin ucu bucağı olmayan bu zarif kelebeği, o hayallerinin peşinden uçmaktan asla yorulmaması için…
Espirilerini o en içten gülüşüyle paylaşan minik kızımın, hep böyle kahkahalar atması için…
82 aydır bu dünya daha aydınlıksa, o da senin sayende…
Nice aylara güçlü yüreği olan narin kelebeğim…
Asla değişme, asla vazgeçme…
Hep kendin ol… Herkes zaten hep başka birileri olmaya çalışıyor… Sen hep sen ol!
Seni çok seviyorum!
~annen
5 gün kaldı doğumgününe miniğimin… 5 koca gün, 5 olması için… Ve en az 5 aydır konuşuyoruz bugünü…
Nasıl da heycanlı…
Bundan evvel hep ablasının arkadaşları gelirdi onun bu özel gününe ama artık kendi arkadaşları var. Onu çok sevenler, dibine kadar gelip el sallayanlar, onun gibi giyinmek isteyip, yanına oturanlar, hatta kalbini kıranlar...
Hepsi ona ait…
Ne zamandır bir tanesi kalbini çok kırıyordu. Her gün yanına gelip; “Ben seninle arkadaş olmak istemiyorum” diyordu. Daha 5 bile değilsiniz; başka işiniz gücünüz mü yok? Oynayın rengarenk hamurlarla, kalemlerle işte... Bu durum her gün yedi bitirdi miniğimi…
Son NJ gezisinde farkettim ben de… Okulunu soran herkese “Jillian benimle arkadaş olmak istemiyor” diye cevap veriyor.
Yer etmiş o tertemiz içinde…
- Çağıracak mıyız doğumgününe diye sordum on gün evvel, davetiyeleri yollamadan önce.
- Yok çağırmayalım, arkadaş olmak istemiyor ki dedi….
Çağırmadık…
Davetiyeleri yolladığım gün Jillian’a gidip:
- Bir kez daha deneyelim mi arkadaş olmayı? diye sormuş.
Güzel kızım benim!
- Ben de sıkıldım böyle zaten demiş kalp kıran ufaklık ta… Barışmışlar…
Nasıl mutlu geldi eve… Hemen onu da davet ettik tabii – bir gün rötarla {shhhh!}…
Bugün gene atmış Jillian’ın şalter, arkadaş olmak istemiyormuş.
Haydaaaa!
Beş güne değişir fikri umarım…
Derin; bir şeker dükkanı istedi doğumgünü için…
Rengarenk olsun dedi…
Sadece kızlar gelsin ve kostüm partisi yapalım hep beraber dedi…
Pastam çukulatalı olsun ve üzerinde lolipoplar olsun istiyorum dedi… Hatta her gece lolipoplu pasta rüyaları gördü.
Bir de sihirbaz…
Bilmem ki becerebilecek miyim hepsini…
Ama hazırlıklar dolu dizgin bu cephede…
Kontrolümde olmayan tek şey; Jillian’ın o günkü ruh hali tabii…
