Annesinin Minik Kuzusu,
Böyle ay-dönümü mektuplarındaki rakam arttıkça ben de o yumuşacık yanaklarına kondurduğum öpücükleri arttırıyorum… Çünkü sen de ablan gibi bir telaş büyüme derdindesin… Oysa ben sağ elimle ablanın elini tutarken, senin de koalanın ağaçtaki hali gibi o bombiş bacaklarını belimin sol tarafına sarmanı öyle çok seviyordum ki… Şu günlerde sol elim senin… Bel ağrım da geçti gerçi, mutluyum… Her ne kadar zaman zaman size hala bebek muamelesi yapsam da -ki bunu 33. yaş mektubunda da yazacağımı biliyorsun; kucağımdaki minik bebek Derin büyüyor…
Bıcır bıcırsın… Daha çok İngilizce konuşmayı tercih ettiğin zamanlar ben panikliyorum ve sana hemen “Derin’cim azıcık ta Türkçe konuşalım tamam mı?” diyorum… Sen de bana “Böyle mi?” deyip en muzur ifadenle “blö, blö, blö, blö, blö…” demeye başlıyorsun…
Gülüyoruz… Komiksin, espirilisin, bunun bilincindesin – ne güzel…
Bu ay -üçüncü yaşına çeyrek kala- daha kolaysın! Tak! Tak! {tahtaya vurdum}… Ne yalan söyliyim; bir gün bunu yazabileceğimi hiç sanmıyordum Derin’im… Senin bu, her seferinde beni şaşırtan ve hazırlıksız yakalayan süpriz hallerine bayılıyorum zaten… Hep böyle ol… Kendin gibi…
Nice 33’lere Bebeğim…
Seni çok seven :: annen ::
Nice aylar,yıllara bombiş
Tüm güzellikler sizinle olsun
Posted by: aysen cifci | Dec 16, 2008 at 01:12
O bombiş bacakları benim için de ısırır mısın nonim :)
Posted by: nonim | Dec 15, 2008 at 11:37
Sanırım yazdığım yorum ulaşmadı. Takıldı çünkü şifre bölümünde. Darısı bizim başımıza. Biz şu anda 2 yaş sendromuyla meşgulüz. Yine de birçok çocuğa göre hafif atlatıyor.Sanırım şanslıyız. Daha kötüsüne nesıl dayanıyor başka aileler diye düşünmeden edemiyorum bazen...Sevgiler...
Posted by: maviyeyolculuk | Dec 15, 2008 at 04:41
Darısı başımıza diyelim o zaman. Biz 2 yaş sendromuyla meşguluüz şu sıralar...
Posted by: maviyeyolculuk | Dec 15, 2008 at 00:02