« January 2009 | Main | March 2009 »
İnsanın bazen çöpe gidecek bir obje ya da yerde budanmış çiçek gibi şansı olmalı…
Sabah, bahçıvanlar dalları, çiçekleri budayıp atmışlardı…
Kıyamadım…
~
Artık çalışmıyor diye, bunu tam atacaktım…
Atamadım…
İyi ki…
Tam bittiğini/gittiğini sandığın bir anda baş köşeye konmak; güzel bir duygudur mutlaka…
::n::
Bir hamile ile bir annenin aşermeleri arasında bir çok fark vardır…
Hamile aşerdiğini kastedip –ki özür dilerim ama ben bu olaya hiç inanmıyorum- turşuları, çukulataları, erikleri bir güzel lüpletir…
Benim gibi bir anne ise; bir fincan sıcak çaya, bir sabah geç uyanmaya, ayaklarını uzatıp oturmaya, kitabına, dergisine, maniküre, masaja, arka fonda çığlık/gözyaşı vs. olmadan bir arkadaşını telefonla aramaya ya da bir önceki postumda belirttiğim gibi {ve bu kendim için geçerli bir durum} boyaya, fırçaya, tuvale falan aşerir…
Malesef etrafında koşa koşa o tuvali, boyayı getiren birileri yoktur… “Sen yorma kendini, otur şovalenin önüne, çiz eskizini, nerede margaritan?” demez kimse…
Çünkü; zaten diyecek bir gönüllü çıksa bile {Teşekkürler Aşkım!}; o çocuklar bir sebeple hep anneyi isterler…
Bu böyle gelmiş, böyle gidecek bir durumdur…
Bunca laf kalabalığına demek istiyorum ki;
Onca reklam arasında ne boyalarıma, ne fırçalarıma dokunamadım… Seramiklerimle buluştuk 1-2 kere, hepsi bu…
Derin hastaydı… Sonra Selin… {Biz hiç hak geçmiyoruz, malum…}
Şimdi iyiler ve tek istediğim de bu zaten…
Fırça, boya hak getire…
Belki yarın…
İster mi canım?
Peh!
Belki…
Ütüler biterse, ev kirlenmezse, doktora gidilmezse, ilham gelirse…
Gelir mi ilham?
İlhaaaaaam!
Duyduysan üç kere tıkla!
…
TIK!
TIK!
TIK!
Kim ooooo?!
::n::
{Babacım, bu postumu sana ithaf ediyorum! :) xo, n.}
Blog,
Öğrendin beni artık…
{Öğrendin, öğrendin…}
Avucumun içi kaşınıyor gene…
Nutella kavanozu gibi fırça çekiyor benim canım…
Boya falan aşeriyorum ben…
Anlamamış gibi bakma öyle…
Bir süre reklam arası gene…
::n::
Edited:
Ben yokken bu yazıyı mutlaka okuyup; gerekli kişilere ve yerlere lütfen iletin…
Birbirimize sahip çıkmak adına…
Sağ üst köşede benden kaçmaya çalışan oyunbozan sarı kuşa dikkat… :)
Hepinize mutlu bir haftasonu dilerim…
Önce sağlıklı tabii…
Benim Derin’im ateşli bu gece...
L :: n ::
Sevgili Blog Dünyası,
Tanıdıklarım, tanımadıklarım, yazıştıklarım, yazışmadıklarım…
Blogunda DecafLatte’den bahsedenler, şekerlerimi benim kadar sevenler…
“I love Your Blog” cümlesi ile onure edenler...
Hepinize ama hepinize kucak dolusu teşekkürler...
Olayı çok iyi devam ettiremediğim için de bağışlayın lütfen… Bu blog dünyasının, kurallarını hala tam öğrenememiş {öğrenmek istememiş} bir kuluyum ben… Yorumlara her zaman yanıt veremeyen, e-mailleri bazen cevapsız bırakan, mimlerde hep oyun bozanlık yapan, ödülü alan ama bir türlü elinden başkasına uzatamayan vesaire…
Hey, hatasız kul olmaz ama di mi?
Tek bahanem; ben bir anneyim…
Başka bir açıklaması yok…
Size yazmıyorsam, ödül vermemişsem ya da yorum bırakmamışsam; bu demek değil ki sizi okumuyorum, sevmiyorum…
Sadece o zamanımı başka aktivitelere kullanıyorum… Yara bir dizi üflemek gibi, akan sümükleri silmek gibi, yapılan çişe ve başka şeylere el sallayıp, fiberin yararlarını kızlara anlatmak gibi... Ya da ne bileyim; elmayı kalp, üçgen gibi şekillerde kesip, spagettiden denizkızı saçları yapmak gibi… Ben istemez miyim sizin blogunuza ödül vermek…? Çok da keyifli olurdu hani…
Kalbi kırılıp yazanlar olduğu için ve bir dolu papara yediğim için bu açıklamayı yapma gereği hissettim…
Dinlediğiniz için teşekkür ederim…
Oh, iyi geldi...
xo,
Sevgi, Barış ve Ben ::n::
Evin çalışma odası bana “milka” reklamlarını anımsatan bir tepeye bakıyor… Evin en sevdiğim penceresi bu…
Gün içinde inanılmaz güzel şeyler oluyor o tepenin üzerinde, film sanki…
Bunun gibi mesela…
Bugün gene odadayım…
İnternette Anahata’yı okuyorum… Bu fotoğrafını gördüm ve bayıldım…
En son ben ne zaman {gökkuşağı} görmüştüm ki? sorusu düştü içime...
Hmmm...
Ne feci, hatırlayamıyorum bile…
Bak, çok ilginç bu söyleyeceğim şimdi…
İnternetten kalkıp, işimin başına dönüyorum…
Kitaplığı düzenliyorum…
Aklımda gökkuşağı hala…
Ne zaman gördüm en son?
Ne zaman?
Ne zaman?
Gökkuşağı fikri işime öyle bir yansıyor ki…
Kitaplar bile ne düşündüğümü anlayıp öyle yerleşiyor yerlerine…
Bir de Noni’mi özlüyorum içten içe, ondan belki… {Bu renk takıntısı bizim ailede midir nedir?}
Aradan kaç dakika geçti bilmiyorum… Beş dakika, belki on, onbeş…
Dışarda yağmur başlıyor sonra…
Aşkım kızlarla çıkmıştı, "ıslanmasalar bari" diye geçiriyorum içimden…
"Çok yağıyor mu acaba?" diye en sevdiğim pencereden dışarı bakıyorum…
'Milka inekleri yağmur sever mi ki?' diye bir de…
Gözlerime inanamıyorum sonra…
Ahhh!
Bugün güzel bir gündü…
Ve şimdi, siz de biliyorsunuz en son ne zaman gökkuşağı gördüğümü…
::n::
Derin'im, Bitanem Benim…
Bir ay sonra üç olmaya hazır mısın, söyle bana?
Ben… ?
Ben biraz daha bebeğim kalmanı istiyorum sanırım…
Nice 35 aylara herşeyim…
Seni çok seven ::annen::
PS. Tam karşımda bu fotoğrafın varken mektup falan yazamıyorum... Yazsam da kelimeler anlamsız kalıyor zaten… xo, mamin
Demek ki buralara bahar Şubat’ta geliyor… Etrafta çiçek açmış her ağaca aynı ifadeyle* bakıyorum…
*{şaşkın, alık, hayran, ağzım beş karış açık}!
En hafif rüzgarda yere düşen o narin bahar çiçeklerine ise hiç kıyamıyorum… Düşenlerin hepsini toplamak istiyorum… Yerden alırken ne kadar dikkatli davransam da bir tarafları hemen inciniyor, o an rengi değişiyor… Avucumdaki narin çiçekleri hayatımdaki bazı insanlara benzetiyorum… Ne desem kazanamadığım, hep istemeden kırdığım…
Benim iki çiçek böyle olsun istemiyorum… Bahar çiçeği olmasınlar, her lodosta sarsılan…
Alınganlığa tahammül derecem sıfır ...
Selin’in ve Derin’in “Niye sütü önce ablama/kardeşime verdin?” sorularına dayanamıyorum bazen mesela…
“Neden önce onu öptün?”
“Neden önce onu kucağına aldın?”
“Ona var da, bana yok mu?”
Derin, neden önce ablasının doğduğunu sorguluyor…
Selin ise; ilk o doğduğu halde neden önce kardeşinin doğumgününü kutlayacağımızı…
Ne kadar çabalasam da yüzleşiyorum bu sorularla…
Bazı günler böyle…
Hey, kim var orda?
Hiiiiii! O tırnakların hali ne? Senin annen nerede?
Bana "Mami blog yazıyor" ifadesiyle bakma...
Dooooğru banyoya, tırnak makasına!
Ablası sende…
AYNI ANDA mümkünse!!!!
::n::
Güzel Sanatlar’a giderken, dolmuştan indiğim son durağın orada bir turşucu vardı {eskiden}... Camı turşu kavanozlarıyla dolu küçücük bir mekandı… Bir gün dolmuştan tam inerken yolculardan birinin şoföre, o turşucunun aslında doktor olduğunu ama geçim derdi yüzünden turşu sattığını anlatırken duydum…
O günden beri, ne zaman turşu yesem, hep o doktorun ekşi hikayesi aklıma gelir ve "acaba hala turşuculuk yapıyor mu?" diye merak ederim…
Amacım; sırf akşam turşu yerken aklıma gelmiş böyle olur olmaz bir mevzuyla size bu hayatta istediğiniz yerde/meslekte olup olmadığınızı düşündürmek değil… Yanlış anlaşılmasın… Sadece oralarda bir yerde, turşu satan bir adamın aslında hayatınızı kurtarabileceğini bilmenizi istedim...
::n::
Selin’im…
Bu ay okul telaşındayız seninle… Eylül’de kindergarten’a başlıyorsun, biliyorsun… {Bir dakka, bi dakka! Bu cümlemi beş-on kere daha okumam gerek…} Ve 50 zilyonuncu kez sana “sen ne zaman büyüdün bebeğim?” diye sormam gerek…
Evet, büyüyorsun… Bunu teyit eden olaylar da yaşıyoruz artık… Geçenlerde ciddi bir ifadeyle, elin belinde, ayak yere sert vurularak “Hayır!” isyanını verdin mesela… Hmmm… Sana belli etmedim ama o an ne yapacağımından pek emin olamadım… Sert bir ses tonuyla “Anneyle bu şekilde konuşulmuyor küçük hanım!” mı doğru tepkiydi? “Doğru odana şimdi!” mi? Yoksa yoksa… “Bir kez daha bu tarz bir harekette o çok sevdiğin Pinky doğru çöpe gidiyor” mu? Tereddüt yaşadım… Bu annelik maceramın disiplin kısmında hep tereddüt yaşıyorum zaten… Sakin kalmaya çalışarak “Doğru odana çıkıp, bu hareketinin neden kötü olduğunu düşünüyorsun ve anlayana kadar da yanıma gelmiyorsun” dedim… Ben, gene o minik elin beline gider ve bir “hayır” daha patlatırsın diye beklerken; odana çıktın… {Fihuuu!} Bir süre sonra da gelip özür diledin… Mesele büyümedi zaten, yaşanan ilk isyan cezasıydı ama beni en çok etkileyen kısmı; ben de anneme bunları yaşatmıştım ve hoş değilmiş oldu… Telefonda bu olayı anneme anlattığımda bana hiç “yaa gördün mü? Şimdi anlıyorsun di mi?” gibi bir tepki vermedi ama gene de onun hislerini bu şekilde anlamak üzücüydü…
Sonuçta tatlı kızım, büyüyorsun…
Ve sana artık “bu ne renk?”, “burda kaç parmak var?” dan başka daha ciddi sorular soruyoruz…
“Yaptığın davranışın neden yanlış olduğunu biliyor musun?” gibi…
Ya da daha zevklisi “büyüyünce ne olmak istiyorsun?” gibi…
Neyseki “Denizkızı” cevabın bir süre daha miniğim olduğuna dair gülümsetiyor beni…
Nice 57 aylara Selin’im…
Önümüzdeki aylar daha az isyan, daha çok mutluluk getirsin, e mi?…
Seni çok seven ::annen::
Bıraktığınız inanılmaz nazik yorumlara, hoş e-maillere ve mesajlara çok teşekkür ederim…
Hepsi {gereksiz} gördüğüm bir çok şeyi yeniden düşünmeme sebep oldu ve bu çok iyi geldi…
Teşekkür etmek için bir uğradım…
Uzatın yanağınızı ekrana bakayım…
Uzatın, uzatın!
::n::
Bazen çok konuştuğumu hissediyorum…
Gerekli, gereksiz…
Bazen çok yazdığımı…
Gerekli, gereksiz…
Bazen çok resim çektiğimi…
Gerekli gereksiz…
Ve bazen çocukluğumdaki o içine kapanık kızı özlüyorum…
Herşeyin arkasında sessiz kalma ihtiyacı duyuyorum bazı zamanlar…
Konuşmadan, yazmadan, anlatmadan…
Ama zaman geçip te bir gün, çektiğim o gereksiz resimler elime geçince; iyi ki çekmişim diye gülümsüyorum…
O gereksiz anlattıklarım zamansız hatırlanınca; iyi ki söylemişim diyorum…
Ve o -yine gereksiz- yazdıklarımı okuyunca; böyle mi düşünüyordum ki diye şaşırıyorum…
O şaşkınlığımı seviyorum…
Kendimdeki değişimi bir cümlemde bulmayı…
Şu an bu yazının sonunda, size hayatın sırrını vermeyi çok isterdim ama böyle bir iddiam yok...
Çünkü bu da gereksiz bir yazı...
Sadece "buradayım" demek istedim…
Buradayım ve gerekli-gereksiz resimler çekiyorum…
::n::
