Decaf Latte

Bahara kadar gidiyorum, gelicem...

Sabah erkenden Pottery Barn’daki dekor dersine gittim… İlkbahar/Yaz için evde ne gibi değişiklikler yapılabilir, masa servisi, set-up, entertainment ağırlıklı özel bir dersti; güzeldi…

Derste expertler anlattı, biz dinledik, sorular sorduk vesaire…

Ben şahane bir –heh işte kesin Türk olsa gerek- dedirtecek tarzda soru sordum…

Bu masa süsü, osu, busu, mumu, vazosu iyi de salatayı nereye koyacaksınız şimdi?  J

Neyse… Sonuçta çok keyifli bir gündü…

Sevgili Blog Dünyası,

Bu hafta izninizi rica ediyorum… Havalar şahene ve ben bütün hafta kendimi evin bahçesine, çiçeğe, böceğe, toprağa adayacağım… Onlarlayken internet aklıma dahi gelmiyor…

Güzel yorumlarınızı/maillerinizi her zaman sevgiyle okuyorum ama…

Hepsine çok çok teşekkür ederim…

Sevgimle…

Mutlu Baharlar!

::n::

Etsy :: Face 2 Face

 

İlk Etsy listelenme heyecanım…

Gidip bakarsanız {TIK buradan} ve zamanınız olup ta yorum bırakırsanız; diğer, harika işler yapan arkadaşlar da çok mutlu olur eminim…  Liste sadece Pazar gününe kadar görülebilecek…

Şimdiden teşekkürler destekleyen herkese….

Mutlu bir haftasonu dileğimle…

::n::

Mümbit Ağaç

Pek mümbit bir gün değildi bugün…

Durun durun! Yoksa {mümbit} ne demek bilmiyor musunuz? Bugünkü google siftahınızı bu kelimeyle yapın o zaman, hadi bakalım…

Neyse efendim…

Bir eşarbımın kenarına kristaller taktım bugün… Hepsi bu… Fena olmadı… Kristallere güneş geldikçe etrafım gökkuşağı doluyor… Odanın havası değişiyor anında, süper…

Neden mümbit bir gün değildi peki derseniiiiiz... çünkü tüm günüm Selin ve Derin prenseslere uygun bir damak zevki aramakla, ağızlarından iki lokma geçsin diye mücadele etmekle geçti…
 

Selin bebekken de yemezdi… Yapmadığım şaklabanlık kalmazdı…

Dört yıllık Güzel Sanatlar eğitimimi bu tabaklarda ziyan ettim resmen…

{Ayy şimdi bu resme bakınca da acaba benim yüzümden mi yemiyor dedim… Hepsi böyle korkunç tabaklar değildi tabii... Aynur; bu tabak sınıfta kalır di mi?}

Selin'in bütün derdi süttü… Hala da öyle… Süt lafını duydu mu {hatta sırf süüü demem dahi yeterli} prenses kızım o an bir maymuna dönüşür … Evet, o derece…

 

Derin’in bir iştahı vardı ki… Ufff… Harikaydı… Ablasına inat sütü az sever ama herşeyi yerdi… Emeklediği günler, yemek masasından kaldırıp yere koyduktan sonra, yere döktüklerini oturur tek tek yerdi… Bayılırdım…

Sonra ne olduysa ablasına aşık bir kardeş olarak onun herşeyini taklit etmeye başladı ve yemek olayı da bu durumdan nasibini aldı…

Lafı nereye getirmek istiyorum peki?

 

Harika bir kitap ısmarladım geçenlerde; onu bekliyorum şimdi… Neşeli Yemekler… Sevgili arkadaşım Aynur’un kitabı… {Aynurcum; çok umutluyum! İyiki varsın sen!}

Bir de kendimce bir yöntem uyguladım bugün…

Selin ve Derin için birer ağaç çizip, buzdolabına astım… Yedikleri her YENİ SEBZE için birer kırmızı etiket yapıştıracağız ağaçlarına… Ve 10 etiket sonrası süpriz bir hediyem olacak kendilerine… Tek kural; daha önce pek iştahlı yemedikleri bir sebzeyi ya da hiç tatmadıkları bir sebzeyi yemek zorundalar...

Bugün yeşil fasulye yedi ikisi de… Birer kırmızı etiketleri oldu ağaçlarında… Pek eğlendiler, gururlandılar kendileriyle… Bakalım haftabaşına kadar kaç elmaları olacak ağaçlarında…?

Durum bu…

Bir derece işe yaradığı için paylaşmak istedim…

Bir de 45 dakika Selin’le benim "5 etiket olsun!" - "hayır 10 etiket!" pazarlığımız var ki; düşüp bayılırsınız diye yazmıyorum bile…

Sevgili Anneler;

Her türlü yemek savaşı sırrınızı paylaşıma açığım…

İştahlı bir haftasonu dileğimle… {Büyüklere değil; miniklere…}

~n.

beyaz midye zarfta

 

Önümüzdeki birkaç gün o çok uzaktaki, çooook özlediklerime 1-2 satır yazacağım…

Nasılsın?

Keşke burada olsaydın…

Özledim…

Belki bir sırrımı vereceğim satır arasında…

Ya da hiç bir şey yazmadan sırf o minicik beyaz midye çıkacak zarfından…

Kim bilir hangi sahilde onu düşünürken ya da {yanımda olsaydı keşke} dediğim an bulduğum o midye kabuklarından bir tanesini koyup, zarfı öyle kapatacağım…

Avucunun içindeki kabuğa bakıp gülümseyecek zarf ona ulaşınca ve bir anlam veremeyecek o tarafımdan çok özlenen…

Bunu yapmak bana iyi gelecek biliyorum…

O midye kabuğunu zilyon tane kum tanesinin arasından bulmuş olduğum için; önemli…

Bir tane zarfına koyacağım mutlaka…

Bilsin ki;

O midye kabuğu gibi…

İyi ki onu da bu zilyon nüfuslu dünyada bulduğum için mutluyum ben…

Ve hayatımda olduğu için…

Dedim ya; bunu yapmak bana iyi gelecek…

Ve büyük ihtimalle siz şimdi, benim yapacak başka hiç işim gücüm olmadığını düşünüyorsunuz, di mi?…

Tanrı kimseyi özlemle terbiye etmesin Blog’cum!

::n:: 

  

Anne şekerin dozunu ayarlayamayınca…

 

Haklısınız, haklısınız…

Kaç gündür iki balık fotosuna baktığınız yeter…

Neymiş?

Dişi varmış... Poz veriyormuş…

Hemen telafi ediyorum…

Haftanın ortasını {Cuma} gibi hissetmek isteyenlere itafen…

Yiiiiiiiiiiihhhaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!

 

::n::

“Günde 3 kez fırçalıyorum!” desin diye bekledim…

 

Derin’in 3 yaş kontrolü vardı bugün…

Bu doktoru tercih etmemizdeki en büyük sebeplerden biri; hasta çocuklarla, genel kontrole gelen {sağlıklı} çocukların bekleme odalarının ayrı oluşu…

Bu iki odayı ayıran duvarda bir akvaryum var…

Ve o akvaryumda da bir balık!

 

Bu balık resmen dişli mi? Evet…

Kameraya poz vermiş mi? Evet…

Sırıtmış mı? Evet…

Hakkında post yazıldığını farkında mı? Hayır…

Peki ben yazacak mevzu bulamıyor gibi miyim? Evet…

{Aynen!}

::n::

Dönüm Noktalık Cevap

 

Bir kutlama sonrasının en güzel yanı;

O mutlu yorgunluk… Mayhoşluk…  Yerdeki balonlar…

Koltukta popcorn ve çizgifilm keyfi…

Hala kek kokan ev…

Bergamutlu çay…

Nasıl da seviyorum böyle günleri…

“Şuraya gidelim mi?” sorusuna kaç milyon kez,

“Yok yok, sıcacık evimizde kalalım” dedim ben?

Peki ya şimdi İtalya’da olsaydım?

Olabilirdim…

19 yıl evvel sorulan bir başka soruya “Hı, hı… Olur tabii!” demeseydim; bugün İtalya’da olabilirdim…

İtalyanca kursum için evden çıkmadan  evvel o telefon gelmeseydi…

Bana sonu “-miyim?” diye birşey sorulmasaydı…

Ben “Hı, hı… Olur tabii!”  demeseydim; İtalya’da yaşam hayallerimi gerçekleştirmek üzere o kursu bitirir, sonra da İtalya’ya gidebilirdim {belki}…

İyi ki “hı, hı… olur” dedim…

İyi ki İtalya’ya gitmedim…

Bir başka kutlama daha evimizde…

Şimdi diyeceksiniz ki “Ooof! Bu gene çukulata yapacak, pasta, çiçek, vesaire”

Yok yok… Korkmayın…

Biz kendi aramızda yaşayacağız bu özel kutlamayı…

Ama sizi de azıcık düşündürmek istedim bugün…

{Hayatınızda hangi soruya verdiğiniz cevap sizi bugüne getirdi peki?}

Bazen bunları düşünmek {gereksiz gibi gözükse de} bakış açısına farklı bir yorum getirebiliyor…

{Bence}…

Sevgimle...

::n::

 

D3rin

 

 

{ De+ay }

Detay önemli… demiştim di mi?

Nasıl bir koku insanı yıllar evveline, bir tat bambaşka bir ülkeye götürüyorsa ya da bir şarkı/melodi uzaktaki o dostu hatırlatıyorsa; hepsinin sorumlusu {o küçük detay} işte…

O yüzden bir türlü atlayamıyorum ben detayları…

Kızların hafızasına, {mutlu çocukluk hatıraları} bırakmaya çalışırken de, ister istemez takılıyorum bu küçük detaylara…

Her doğumgünü yapılan çukulata gibi…mesela...

Ev yapımı {çiçek çukulata} bir geleneğe dönüştü evimizde –ki; çok mutluyum bu yüzden…

Bugün kalıplara çukulata döktüğümü görünce ikisi de sevinçten delirdi…

Kahkaha… Dans… Çığlık…

Sanırım amaç ta bu zaten…

Peki üşenmiyor musun Nilüfer?

 

Bazen; hem de nasıl!

Ama üşendiğim anlar olunca tek düşündüğüm; bir gün ikisinin de büyüyüp koca birer kadın olacağı… 

İşte o zaman bugünleri konuşup, güleceğiz…
Ve onlar da, belki kendi çocukları için yapacaklar aynısını…

 

::n:::

PS. Yorumlarınıza cevap yazamadığım için özür dilerim… Binbeşyüzelliyedi  tane daha çukulata yapmam ve detaylarla takılmam gerek te!

xo,  ~n

{ Ismarlama diyalog }

 

Derin’in 3 olmasına 3 saniye kala buldum bu resmi…

Ne tesadüf ki; burada da 3 aylık daha…

{Hayır, şifre vermiyorum… 3. gelmiyor…}

Konuşamadığı ama o dünya tatlısı sesleri çıkardığı dönem bu…

Bıcır bıcır bu günlerde doğumgünü bebeğim…

Ve bir hayalgücü var ki; bende olsa keşke…

Ablasıyla konuşmalarına kulak misafiri oluyorum arada…

İki kardeş, zoraki diyaloglar yaşıyorlar… Çoğunlukla senaryosunu Derin’in yazdığı…

Yaptığım işi falan unutuyorum bazen, olduğum yerde oturup devamını dinliyorum heyecanla…

-Selincim, sen şimdi bana {kötü kızsın sen} de!

- Hayır, öyle demek istemiyorum Derin…

- Sen de… {kötüsün} de bana, hadi…

- Demek istemiyorum ama, güzel değil öyle söylemek…

- Olsun abbacım… Şakacıktan de…
{öyle şirin ki sesi bunu söylerken bu arada!}

- Of! Peki... {Sen kötüsün}!

- Şimdi de {seni sevmiyovum} de.

- Hayır Deriiiiiin.

- De abbacım, hadi.

- Off… Tamam… Seni sevmiyorum… Ee?

- Anneciiiiim! Abba dedi ki {sen kötüsün Devin, ağtık seni sevmiyovum} dedi banaaaaa!

- Deriiiiiiiiin!

 

Yaaa…

İşte böyle…

~

Doğumgünü bebeğim Derin…

Senin rüzgarın bizi nasıl alabora ediyor, bir bilsen…

İyi ki varsın…

Yoksa çok sıkılacaktık biz!!!  

::annen::

Selin Nil :: 58. Ay Mektubu ::

Canım Kızım,

Bundan uzun zaman evvel, ben daha sana ve Derin’e  {anne} olmamışken, bir rüya gördüm…

Rüyamda; dünya tatlısı, mutlu bir kız çocuğu yanımda kahkahalarla gülüyor, bıcır bıcır birşeyler anlatıyor, dans ediyor, gene gülüyor, boynuma sarılıyor, sevdiğini söylüyor, yanaklarımı öpüyordu…

Detayları çok sevmeme rağmen; o rüyayla ilgili hiç bir detayı anımsayamıyorum…

Tek hatırladığım; o sabah çok mutlu uyandığım…

Sonra sen geldin…

Geçen gün birden – o rüyayı unutalı yıllar olmuş iken - farkettim ki; rüyamdaki o mutlu çocuk sensin…

Ve; o rüyadan uyandığım gün kadar her günüm mutlu seninle…

Rüyama {hayır olsun !} de…

Ama mutluluk senin sayende…

Nice 58 aylar, yıllara dönsün...

Sağlıkla, mutlulukla bebeğim…

Seni çok seven ::annen::

Hayatın tadı; kâh ekşi, kâh tatlı, kâh küllü!

 

Havadan-sudan {eften-püften de diyebilirsiniz} bir post yazacağım burada… Yazmak istiyorum çünkü Selin’in bana söylediği o güzel sözü asla unutmak istemiyorum…

~

 

Bir anne olarak hayal ettiğim mekanlar var…

İçinde; dadı, çocuk bakımı, oyun parkı, çocuklara kukla show, kitap/masal saati, resim dersi gibi servisler sunan bir {kuaför} mesela…

Bu sadece bir tanesi; diğerleri başka posta kalsın…

Nasıl istiyorum eve yakın böyle bir mekan!

Saçların zamanı gelip te gene geçerken, geçen hafta bu düşüncelerle girdiğim bir mağazadaki hoş saçlı, konuşkan tezgahtar bayana, bir umutla hemen yan taraftaki kuaförü sordum…

Bir fikri yoktu çünkü o harika saç modelini kızı kesmişti…

Kafamın üzerinde yanan ampulü o da gördü ve ablasını yere yatırmış, üzerinde tepinen Derin’e baktıktan sonra;  daha ben sormadan kızının telefon numarasını verdi…

 

Kızı, makasıyla beraber bugün bendeydi…

Evimin ortası tam bir kuaför salonuydu…

Aklımdaki darbeyi saçıma vermeden evvel Selin’e sordum…

-          Selin, kâhkül kestirmeyi düşünüyorum… Okey misin?

-          Nasıl o?

-          Arielinki gibi {Şu Disney olmasa asla anlaşamayacağız zaten}…

-          Aa, tamam… Olur…

{Cırt, kesiyor kız!}

-          Seliiin, bak!

 

Selin’in ifadesini görünce anlıyorum ki; Tanrım, ne büyük hata!

Saatlerce ağlıyor Selin…

Evdeki bütün eski fotoğraflarımı kaldırmak zorunda bırakana kadar…

 

- Selin masaya gelir misin?

- Saçlarını düşünüyorum…

 

- Selin artık ağlama lütfen!

- Eski halini özlüyorum…

 

- Selincim toka takarım, eskisi gibi olur...

- Ben biliyorum kâhkül kestirdiğini...

 

Nasıl dramatik bir kâhkül sendromu yaşadık, anlatamam…

 

Sonuç?

 

Akşam yatmadan şiş gözlerle yanıma geldi Selin…

Sarıldı…

Kâhküllerimi beğenmediği için özür diledi…

Beğenmek zorunda olmadığını, doğumgününe kadar gene uzayacağını anlattım…

 

- Olsun annecim… İstediğin zaman kâhkül kestirebilirsin... Önemli olan bizim ne kadar mutlu bir aile olduğumuz zaten!!!" dedi…

 

{Bu da yetti zaten…}

 

Hayat çok hoş tatlarla ve renklerle dolu…

En lezzetlisi, renklisi, inişlisi, çıkışlısı; anne {hatta kâhküllü anne} olmak bence…

Bir de hafif ekşi bir gece olduğu için; portakal ve mandalina kesinlikle...

 

::n::

::75'ken daha güzel::

 

Bugün anneannemin doğumgünü…

Ben şimdi onun nasıl bir hatun olduğunu burada size yazsam, anlatsam; hatta o da okusa ve bilse benim bu düşüncelerimi daha evvel hiç yazmadığım…

Sonra gülmelerimizi yadetsem, gülerken gözümüzden ne çok yaş geldiğini; okurken siz de "ilahi" deseniz ona…

Onun her konuya uygun atasözlerini tek tek hatırlasam, yazsam –ki duyulmadık atasözleri bunlar, garanti ediyorum size… Ve hepsini not alsanız bir kenara çünkü mutlaka hatırlamak isteyeceksiniz bir gün diye…

Ve o yaşına rağmen nasıl hem anneannem, hem arkadaşım olduğunu yazsam, hatta annem yokken bana ne iyi bir anne olduğunu, neler öğrettiğini…

Hayvan sevgimin, çiçek aşkımın tüm sorumlusu diye onu sebep göstersem ve döksem tüm sırlarımızı buraya, okusa herkes keşke…

Sokaktan topladığım tüm yaralı, aç hayvanları evde saklamama nasıl yardım ettiğini…
Ve bu sırlarımı asla kimseye vermediğini {anne; sen de şimdi duyuyorsun di mi?}…

Kahve falı keyiflerimizi ve o lezzetli lokmalarını yazsam ama yok yok şişer bir yeriniz kesin…

Şu an üzerimdeki pembe kazağın resmini çeksem, koysam buraya çünkü o ördü ve yazsam nasıl marifetli… Bana en kısa yoldan pon-pon ve çiçek yapmayı öğrettiğini…

Ve desem ki;  ilk kedime o izin verdi; Anjinsan'dı ismi…

Tavşanlarım ve milyonlarca civcivim, kuşum, tavuğum oldu sayesinde; inanmazsınız belki…

Bahçelerde gördüğümüz her çiçeği bana sabırla anlattığını; ama bir türlü öğrenemediğimi…

Her hastalığımda onun ördüğü battaniyeyi örtünce üzerime; daha çabuk iyileştiğimi…

Yazarken bile etraf kızarmış ekmek koktu sanki; onun elindendi en lezzetlisi…

Diyorum ya; yazsam tüm bunları ve herşeyi ben şimdi…

Anneannem kesin ağlardı {her anneanne gibi}…

O yüzden anlatmıyorum hiç...

Çok özeldir kendisi…
Bu kadar özel olmasa Dünya Kadınlar Günü’nde doğmazdı belki…

Doğumgünün kutlu olsun anneannecim!

Gıdığından öperim sonsuz hasretle…

 ::n::

Bir garip dünya

 

Bundan bir zaman evvel… Aylar hatta belki yıllar da olmuştur – facebook daha sivilceli bir tip gibi yeni yeni çıkmış iken – bana bir kız seslendi o camiadan…

Zaten pek hazzederek kullanmadığım bu facebook’a bakış açım; "tanıyorsam eklerim listeme, tanımıyorsam vurun kellesine!" şeklindeydi...

{Tabii bu son durum, olaya bakış açımı oldukça değiştirdi…}

Fakat, o zaman tanımıyordum; vurdum kellesine…

Sonra ne oldu?

{O kız} dün gece evimde misafir oldu…

Nasıl yani diye soracaksınız biliyorum ama öyle uzun ki hikaye ve ben o kadar tembelim ki bu gece…

Aynı aileden, aynı yollardan geçmişiz ama hiç tanışmamışız sadece…

Yıllarca…

Bir de facebook'u benden iyi kullananlar, {beni ve onu tanıyan ortak dostlar} çıkmış karşısına…

Özeti bu…

Akşam misafir odasında yatağını hazırlarken Derin geldi yanıma…

-         O kız mı yatacak buyda?

-         Evet ama… Öyle o kız demiyoruz, hoş değil… Esra Abla diyoruz…

-         Tamam… Esva Abla…

-         Şimdi git haber ver, odan hazırmış de ablaya…

-         Aslııı Ablaaa!  Odan hazıymış dedi anne!

-         Derin’cim, ablanın ismi neydi?

-         Selin.

-         Misafirimiz olan ablanın peki?

-   Kvistin...

-   Hayır...

-         O kızın ismi mi?

-         Evet, o kızın ismi...

-         Aslı Abla.

-         Gel biz yatalım Aşkım, geç oldu sana bayaa…

{3}

 

Önce ve ilk ilk önce ::

3. gelmiyor…

Derin {3} oluyor sadece…

Türkçenin lastiği, benim abuk subuk cümlelerimle birleşince nasıl da karıştı ortalık…

Ahhh!

Tanrım! Nasıl da seviyorum bu kutlamaları ben…

Kutlamanın içindeki o küçük detayları…

Siz de öyle misiniz?

Benim icin tek off-side; bir mutlu günde daha; yanımızda olmasını istediğim herkesin uzak oluşu… Dünyanın her yerine serpiştirilmiş renkli cupcake şekerlerim onlar benim…

Ve bu durumu düşününce içim acıyor aslında ama yok yok, izin vermiyorum bu sefer!!!

“Evren’in kahpe oyunu bu bize!” deyip geçiyorum…

Öyle olsun!

Sevdiklerim gelemezse {ve zamanlama itibariyle biz de gidemiyorsak} o zaman bu blog var; burda buluşuruz hep beraber…

Di mi ama?

Hepiniz 3. bebeğimi beklediğimi düşünürken, ben Derin'ciğimin 3. yaşgünü hazırlıklarına bu hafta itibariyle başlamış bulunuyorum…

Detayları buraya not alacağım {elimden geldiğince}…

~

Perşembe pazarına gidenler var mı bugün? Ha Ha! Nerden aklıma geldiyse?

Unutmadan…

 

Yakında tüm aile sanal olup 5 numara gözlük takmaya başlayacağız… Annemin yaptığı hiçbirşey beni şaşırtmıyor artık… Gerçekten… Bazen Sık sık, {onun kadar cesaretli olabilmek isterdim!} diye düşünürken yakalıyorum kendimi… Beni dünyaya getiren hatun!
{Hoşgeldin annecim!}

Babannem gripmiş, onu aradım bugün… "Senden de blog bekliyorum" diyecektim ama zamanı yok el işlerinden, biliyorum…

Ama anneannemde potansiyel var bence… Ne güzel olurdu yaaa!!! J

Sarıldım sanal sanal…

::n::

::yakında::

Bir telaş içindeyim…

Nasıl olmam; Derin büyüyor! 

Oysa hala ameliyat yerim acıyor sanki...
{yemin ederim!}

Ve hala bir mağazada yeni doğmuş bebek kıyafetlerine bakıp, sonra bir de Derin’e bakıyorum...
{alışkanlıktan öte!}

Üzerine tutup tutup, ne kadar çok büyüdüğüne şaşırdığım bebek tulumları var alışveriş günlerimde… O tulumlar ki; bebeğimin artık bebek olmadığını yüzüme vuran birer dürüst dost misali…

Laf aramızda ama;

Bazılarının kalıbı mı dar ne?

Bu tulumlar bana sırıtıyor mu pis pis bir de?

{ Edited : Hayal kırıklığı olacak bazılarınıza ama ben sadece Derin’in 3. Yaşgününün yaklaştığını kastetmeye çalışmıştım…  J  }