Decaf Latte

Kabuğuma çekilmiştim ama buna sessiz kalamadım

Ben bu haberleri duyunca insanlığımdan utanıyorum…

Akşam ilk Merail’in sayfasında okudum… Bütün gece uyku tutmadı…

Bu sabah Meltem yazmış; zaten geçmeyen mide bulantısı gene azdı...

Nasıl bir dünyada yaşıyoruz biz?

Korkuyorum...

İhtiyaçlarımın en başında bu gelmese de…

 

Kaplumbağalara özenmemin tek sebebi; istedikleri zaman o minik kafalarını kendi dünyalarının içine çekip, ortadan hooop kaybolmaları…

Ben de onlar gibi ara ara hooop kaybolmayı seviyorum…

Bu da bir ihtiyaç be Blog…

Gelirim gene…

Ya suluboya kadar çabuk olur, ya da yağlı boya gibi uzun…

Ama sen anladın benim neden gittiğimi di mi?…

Hooop!

::n::

Gerçek bir fıkranın içinde rol almak komik değilmiş aslında…

 

Birkaç gün önce gecenin iki buçuğunda çalan telefona fırladım… Gene Türkiye’den biri saat farkını doğru hesaplayamadı herhalde diye...

Ses tanıdık gibi ama çıkaramıyorum -uyku sersemi…

Ben “Alo?” diyorum o da “Alo?” diyor…

{Haydaaa!}

-      Alo? diyor gene üç saniye içinde otuzuncu defa…

-      Mert?

-      Hayır… Alo! Alooo?

{Çattık!}

-      Siz aradınız beyfendi? Kimsiniz?

-      Nilüfer Hanım mı?

-      Evet… Buyrun!

-      Zamansız mı aradım?

-      Evet, biraz zamansız oldu, saat gece iki buçuk ta burada...

-      Aaaa, çok pardon… Burda öğlen 12 buçuk halbuki… Çok enteresan yaa orda gece iki buçuk demek?…

-      Ne için aramıştınız?

{Bu arada hala söylemedi kim olduğunu…}

-      Nilüfer hanım, siz bizden çiçek siparişi vermiştiniz de… Şey bizim ödeme sistemi tamir oldu da…

-      Heeee…

Ya öyle söylesene yurdum insanı yaaa… Ben de aramanı bekliyordum ama tabii daha normal bir saatte…

O zaman da yurdum insanı olmazdın ki sen ama di mi?

Üç-beş ay evvel alıp yolladığım, çok-taaaan kuruyup çöpe atılmış çiçeklerin parasını verip yatınca nasıl rüyalar gördüğümü yazmıyorum bile…

Zzz…

::n::

İçimden yazmak gelmiyor bugün…

Gerçi iki satır anlatmak istiyordum ama…

  

 

...haftasonu için yazmak istediğim tüm kelimeleri, aklımdaki her cümleyi Selin’in yaşadığı mutluluk yuttu…

Kusura bakmayın!

::n::

 

 

Sen bugün doğmuş olmasan benim çok sıkıcı bir çocukluğum olurdu… Beraber loo-loo-land diyarlarında gezebileceğim ve her türlü dahihane espirimi yapabileceğim biri olmazdı sen olmasan, ne feci… Sonra o kadar sıkıcı, yalnız ve kendi dünyamda bir çocukluk geçirirdim ki; kesin problem bir tip olurdum senin gibi bir kardeşim yok diye… Ve belki de 'gülerken altına yapmak' deyiminin ne demek olduğunu asla bilemezdim, seninle defalarca yaşamasam… Yok yok bilemezdim kesin, ve büyük bir kayıp olurdu bu…

Ve sen bugün doğmuş olmasaydın; ben Selin’ime Derin’imi vermezdim heralde…

Seninle yaşadığım o kardeşlik duygusunu bilmesem; yemin ederim o sezeryan olayını ikinci kez göze alamazdım, bilirsin canım nasıl tatlı…

Bi dakka bi dakka… Şimdi düşünüyorum da; sen doğmuş olmasaymışsın ben bambaşka bir hayatta yaşıyor olurmuşum galiba…

İyi ki doğmuşsun da kardeşim olmuşsun ve bu hayatta olduğum noktadayım sayende!

Seni çok seviyorum, biliyorsun…

Happy Birthday Sissy!

::n::

 

 

Süprizi sevmem süprizin içinde geçen kişilerle doğru orantılı…

 

Eve on dakikalık mesafedeki mekana gelmiş… Yeni koleksiyonunu tanıtım kokteyli…

Gitmez miyim? Koşa, koşa gitmek istiyorum ama…

Amaaaa...

Gidecek durumda değilim; kızlar hasta evde… {Geçen hafta oluyor bu}. Sevgilim biliyor ne çok istediğimi, kıyamıyor;

- Anneler günü bu haftasonu, bir saatten birşey olmaz, hadi git… diyor, kandırıyor beni…

{Nasıl seviyorum bu erkeği ben!…}

- Bugün duşta alamadım ama mama... birşeyler geveleyip, bulduğum bahaneleri yeterince beğenmeyip, kırmızı rujumu sürüyorum…
İçimdeki vicdan katsayısının baskısını hissederek gidiyorum çok istediğim o yere, biraz ayaklarım geri geri…

Karışık anlattım biliyorum ama duygularım da böyleydi zaten, ondan…

Giderken kendi yaptığım kolyeyi taktım boynuma bir de - utanmadan…

Gözüne takılacağından emin olduğum birşeyi… İyi ki takmışım… Sordu çünkü… Tanıştık… Konuştuk… Bir saate yakın hem de… 45 dakika falan ama bir saate yakın demek daha hoş geliyor kulağıma…

Koleksiyonundan bir kolye aldım kendime… Jest olsun diye değil ama o sıcak sohbetimizi hep hatırlatsın diye… “Sana şans getirsin” dedi imzalarken… Sarılarak ayrıldık… Kasım da tekrar görüşmek üzere…

Ben gittikten sonra Wendy Addison da gelmiş mekana… -Ki bir diğer yetenek daha…

 

Kolye boynumda olsa şansım yaver giderdi ve onunla da tanışırdım kesin ama evdeki kızlarımı, düşünceli sevgilimi çok özlemiştim…

 

Edited : Şimdi farkettim de kendi kolyemi ve onun kolyesini taktığım gün aynı gömleğim üzerimde…
Buna işaret 2 şey olabilir…

1-    Bu gömleğe bu kolyelerimi yakıştırıyorum…

2-    Alışverişe gitme vakti…

Ben ikinci şıkkı alabilir miyim lütfen!?  J

::n::

 

Ammavelâkin demeyi konuşurken bana düşünecek zaman verdiği için seviyorum belki de…

 

Enerji seviyem çok düşük bugün… Onun bu resmini gördüm diye olabilir… Bilmiyorum… Aklım kardeşimde… “Haydi!” deyip hemen gidememek, bu kadar uzak olmak koyuyor bazen… Aradaki saat farkından her an arayamamak, arayınca ulaşamamak…

Doğumgünü kartını da gene zamanından evvel atamadım… Yazma kısmı güzel de postaneye gidiş mahvediyor beni… Biliyorsunuz artık {başka bişey} krizlerinden ne kadar korktuğumu, ondan biraz da…

Herşeyin ucu {kaçık}… Bazı gün böyle…

Elimdeki ipi tükürüklediğim halde o delikten sokamamak gibi…

İpi iğneye bir taksam, neler yapacağım ammaaa...

Arayıp ta ulaşamadıysanız, sorup ta cevap alamadıysanız ondan yani…

Önce şu kaçan ipin ucunu bir yakalasam…

Sonra onu iğneye taksam...

Sonra neler neler olacak ammaaaaa! 

Ammavelâkin işte…

Derin Nil :: 38. ay mektubu

Derin Bebeğim…

Seninle günler nasıl bir tempoda geçiyor bu ayki mektubunda yazıp, azıcık sana bahsetmemi ister misin?

Hayığ!

Neden bebeğim?

Bebek deyilim ben!

Tamam değilsin!

Deyilim!

Öpebilir miyim yanağından?

Hayığ!

Tamam!

Git!

Gideyim!

Gitmeeeee!

Okey, oturayım yanında…

Hayıııığ! otuumaaa!

Tamam, gideyim o zaman…

Hayığğğğğ  git-meee!

Dur bir saçımı yolayım o zaman…

???

Nice mutlu 38 aylar senin olsun ve 38. yaşına geldiğin zaman hep beraber gülelim bize yaşattığın bu zor anlara… Anlaştık mı? {Hayıııııığ!}

Seni çok seviyorum Bebeğim pardon! Asi Prensesim…

::annen::

 

Bugün iyi bir anne değildim…

Kitapçıda her türlü disiplin kitabına bakarken ve hangisini alsam diye karar vermeye çalışırken; Derin mutlaka bir tanesini almam gerektiğini teyit etmek istercesine {ufak çaplı bir kriz} başlatacak cümleyi söyledi.

“Annecim, başka bişey!”

Çoğu zaman bu cümleyi duyduğumda bulunduğum mekanı terketmek isterim…
Fırtına öncesi sorulan kritik sorudur o çünkü…

Derin’in ricadan çok uzak olan bu { başka bişey} talebi genellikle;  cips olabilir, şeker olabilir, lollipop olabilir, çukulata olabilir… Kesinlikle meyve değildir, süt değildir, sağlıklı herhangi bir yiyecek değildir… Mutlaka ve mutlaka son derece boyalı, kremalı ve çoğu zaman içinde partially hydrogenated yağ bulunan bir pisliktir…

Bugün istediği o pisliği vermedim.

Bu beni kötü anne yapar mı? Bilmiyorum… Çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı belki…

Kendimi savunma sebeplerim:

1-    Zaten yanımda yoktu…

2-    Gerek te yoktu…

Yanımda olan opsiyonları sundum önce…

“Başka bişey!”

“Kuru üzüm?”

“Hayııııı, başka bişey!”

“Meyve suyu?”

“Başka biiiişeeeey!!!”

“Su?”

“Başka biiiişeeeeEEEYYYYYY dediiim!!!”

Delirdi tabi bu son SU ikramıma…

Ağlamaya başladı…

Elimdeki kitabın index kısmında Tanturums’u buldum…

Sakin kalmamı söylüyordu…

Dinledim bu öneriyi…

İnsanlar baktı… O ağladı…

Alacağım kitabı seçtim; o gene ağladı…

Aileden birileri görse kesin kınardı beni diye düşünürken de ağlıyordu…

Çalışan birine başka bir kitap ismi sorarken de…

"Güzel uyuyacak bu gece" diye düşündüm, üzüldüm sonra...

Evde tamam belki ama; toplum içinde bu kadar ağlatmak bilmiyorum doğru muydu?

Bir süre sonra sustu…

Bitti ağlaması ve istemedi bir daha başka bişey…

Gün Biterken :: Kriz II

Odasındaki dolaba etiket yapıştırmak istedi.

“Buraya, buraya ya da buraya yapıştırabilirsin” diye opsiyonlarını sundum gene… “Mobilyalarımıza etiket yapıştırmıyoruz Derincim” dedim…

Elbette ki duymak istediğini söylememiştim…

Gene film koptu Derin’de…

Elinde etiketle, ağlayarak uyudu…

Ve gene kendimi kötü hissettim güne noktayı böyle koydum diye…

Yazıp, anlatmak iyi gelir sanıyordum ama bir işe yaramadı gibi…

::Kötü Anne::

5:52 p.m.

Dün Selin’in 5. Yaş fotosunu çekerken {tam doğduğu saatte} ona “Selincim, kendin ol!” dedim…

Selin –haklı olarak- anlayamadı…

“Nasıl yani annecim?”

“Kendin gibi ol işte! Nasılsan öyle!”

“Böyle mi?”

 

“Yok böyle çok ciddisin… Yahu sen denizkızı değil misin? Denizin altında gülmüyor musunuz mutlu mutlu siz!?”

“Neee? Denizkızı mı dedin?”

 

“Evet denizkızı gibi… Sen gibi yani!”

 

“Heh, böyle işteee!!!”

Güneşi farkediyorsunuz di mi? Bence o an gülümsedi diye aydınlandı her yer… Ama halaaa birşey eksik mi ne?

Hmmm…

 

“Oleeeey! Şimdi tamam!!!”

 

“Aaaahhhh! I love you girls!”

Ve sizi de unuttum sanmayın… Ne güzel dilekler, mesajlar onlar… Ne kadar mutlu oldum… Ben de hepsini sizin için ve sevdikleriniz için diliyorum, tüm kalbimle… Eski komşumdan rica ettim… Bu size!

Sevgimle…

::n::

 

 

Bugün; 1- Selinciğim 5 yaşında! diye… 2- Bir gün bu anılarımı olur da unutursam diye… korkudan yazıyorum…

Ben Selin’e hamileyken evimizin bahçesine bir kuş yuva yaptı… Delirdim sevincimden… Bir de şansıma yuvayı o kadar alçak bir dala yaptı ki, evden her çıkışımda ya da eve her girişimde gözgöze geldik kendisiyle…  Suyunu, ekmek kırıntısını eksik etmeden ama pek de samimileşemeden bakıştık sadece…

Sonra bir gün baktım yuvada yumurtalar… O da anne olacak…

Kış geldi… Fırtınalar oldu... Yağmurlar yağdı... Karlar eridi evimin bahçesinde... O yumurtalarının üzerinde, ben elim göbeğimde baharı bekledik beraber…

Hastaneye gideceğimiz sabah evden çıktığımızda etraf hala zifiri karanlıktı… Baktım yumurtalarının üzerinde, uzaktan uzaktan bizi izliyor… Arabaya binmeden gidip, uzaktan bir öpücük gönderdim kendisine… “Minik kuşumla döneceğim yakında, bir yere kaybolma sakın” dedim…

Beş gün sonra Selin’le eve döndüğümüzde bir baktım onun da yuvasında bebek kuşlar… Aynı anda anne olduk diye gene delirdim tabii… {Bu tür hoş tesadüflerin hayatımdaki önemini artık anlamışsınızdır mutlaka…}

Onun yavruları çabucak büyüdü, uçtu yuvasından… Sonra o da gitti, bir daha gelmedi… Ama yuvasını  o kadar sağlam yapmış ki, o gittikten sonra bile yağan yağmura, kara bana mısın demedi…

Derin’i almak için hastaneye giderken bir buruk baktım o boş yuvaya…  

San Francisco’ya taşınırken geri de bırakmak istemediğim en güzel anımdı o yuva…

Ben de n’aaptım?

Yanımda getirdim tabii!

Şimdi çalışma odamda, içinde iki {sembolik, sunî} yumurtayla… Her gördüğümde Selin’imi kucağıma aldığım zamanı, annelik macerama ilk adımımı hatırlatan, artık akşamları kızlara masal olan, anlatınca da gülümsediğim çok özel bir anı bana…

Dün anneler günü olduğu için ve bugün de o yuvanın sahibi kuşla, tam 5 sene evvel aynı anda {anne} olduğum için paylaşmak istedim bunu…

Selin’im bugün 5 yaşında…

Yuvamızdaki ilk minik kuş… ilk gözağrısı… ilk kelebek… ilk çiçek… ve geçenlerde artık {denizkızı} olarak yaşamak istediğini beyan eden bir melek… O günü de paylaşırım elbet ama şimdi gidip kutlama hazırlıklarını tamamlamalıyım…

Doğumgünün Kutlu Olsun Evimizin Minik Denizkızı, Prenses Selin!

Aşığım sana, biliyorsun!

::annen::

Kuzgunum ben

 

Dünyanın en güzel el yazısı…

En düzgün çizgileri…

En anlamlı mesajı…

Efendim?

Başta ve sonda kelimeler yanlış mı?

Hayır, kesinlikle…

Sevgiyle kutlarım...

::ankalarının annesi::

Bu işler zalim!

 

Raconu biliyorsunuz…

Oyuncaklar paylaşıldığı zaman, paylaşılan tek şey o oyuncak olmuyor…

Sıra miniğimin…

Hı, hı… Aynen!

40 derece bu gece!

~

Dosta Not : Yazmayı düşündüğünüz {geçmiş olsun} dileklerinize şimdiden teşekkürler…

Ama bence yazmayın… Size de bulaşır falan…

 

 

Sadece "seviyorum" demekle olmuyor!

 

Ne zamandır hastaydı ikisi diye {evet, gene hastalık… bu sefer kuyruklu olanından} yazamadım burada… Bir çeşit batıl korku benimki…

Bugün ikisi de iyi de…

Ya onlar?

Bu kuyruklu arkadaşların bize ve vicdanımıza ihtiyaçları var…

Lütfen destek ve tepkimizi esirgemeyelim…

Yazılan bir dilekçenin etkisini ve akşam başınızı yastığa koyunca duyacağınız o güzel hissi gözardı etmeyin…

O daha güzel yazmış…

:: zuppa di fragole ::

Tam 10 gün “aman domuz gribi olmasınlar” diye evdeydik…

Şimdi gene evdeyiz… Neden?

Bizim gitmediğimiz mekanlardan üşenmedi, virüs kalktı, o bize geldi… {Herpangina} diye bir meret… Boğazda sivilce türü acı veren kızarıklıklar, bir türlü düşmeyen yüksek ateş, iştahsızlık, keyifsizlik…

Ben bunu aslında biliyordum!

Neyi mi?

Sakınan göze çöp battığını…

Maillerinize, yorumlarınıza, güzel dileklerinize çok teşekkür ederim; tüm kalbimle…
Biraz daha ekstra {anne} olmam gerektiği için size yanıt yazamadım ama onun yerine hepinize soğuk ve mis gibi naneli birer bardak çilek-suyu ikram etsem…

Group Huuuug!

  

Naneli Çilek Çorbası

1/4 cup {50gr} şeker
1/3 cup {83ml} su
2 kaşık nane – kıyılmış
2 cups {290gr} taze çilek – misssss!

Su, şeker, nane ocakta, şeker eriyene kadar
{1 dakikacık}

 

Hepsini karıştırdım, soğuttum, size ikram ettiiiiim!

 

Bu hastalık durumları hemen bitmezse yakında kendi yemek kitabımı falan çıkarmayı düşünüyorum arkadaşlar…  J

::n::

40 derece KIŞT! KIŞT!

 

Bugün annemin doğumgünü…

       Ve ona en güzel hediye bu olacak sanırım…

                "Sonunda ateşi düştü anneannesi…"  J

~

İki gün boyunca yalnız bırakmayan ve yanımda olan tüm aileme ve arkadaşlarıma sonsuz bir sevgiyle sarılıyorum… Hatta gripliyseniz bile sarılıyorum... O derece seviyorum sizi yani, anloorsunuz…

Kayısılı Mini Çay Kekleri

 

 

 

 

Kayısılı Mini Çay Kekleri
:: 12 mini kek ::

1/3 cup {67g} şeker
2 yumurta
4 kaşık {56.5gr} yağ – eritilmis, soğutulmuş
1/4 cup {58gr} sour cream – ekşi krema mı türkçesi acaba? Hmmm…
1/2 cup {62.5gr} un
1/2 cup {125gr} kuru kayısı
Vanilya

Fırın :: 350F.
20 dakika!

 

Buon Appetito!

 

 

 

 

 

 

 

Not I : En lezzetli foto çekimiydi…

Not II : İpe bağlanmış kekler tamamen fantezi bir durum…
Bütün kekleri bir anda mideye indirmemek için bir çeşit çözüm diyelim…

Not III : Keki şeker kızlarım yapınca daha da tatlı oldu sanki…  J

 

hikayesi olsa, anlatsa bana...

Geçenlerde vintage bir şapka aldım kendime…

Ne siz sorun, ne ben söyliyim…

Huyluyumdur aslında… Mesela başkasının saçına dokunamamak ya da birinin kalktığı koltuğa hemen oturamamak gibi tuhaf huylarım vardır; o sıcaklıktan feci tiksinirim falan…

Gel gör ki bu şapkayı aldım, nasıl takacağım?

Ama dükkanda öyle büyülü bir atmosfer vardı ki ve fonda çalan müzik o kadar romantikti ki; ben şapkaya doğru adeta sürüklendim…

Rengine vuruldum… Tülüne bayıldım… Tülün arasındaki o kendini göstermeyen ama şapkanın belki de yaşadıklarındaki kırılganlığı yarı saklar, yarı yansıtır gibi duran, o küçük yırtıklara takıldım… Vesaire, vesaire...

Beni etkileyen neydi bilmiyorum…

Şapka o kadar asil ki; “beni al” demiyor da “ ben de seni sevdim, mutlu oluruz beraber” diyordu sanki…

O biraz beni kandırdı, ben biraz onu kıramadım diyelim; beraber döndük eve…

Kasada “bir hikayesi var mı bu şapkanın?” diye sordum hatuna…
Bilmiyordu… 1950’lerden olduğunu söyledi sadece…

Kaç gündür bir hikaye yazmak istedim, beceremedim…

Sevgilime “Ben bunu takıp çıkacağım sokağa” dedim...
Dedim ama swine influenza {H1N1 virus - yani domuz gribi} vurdu muhiti…

Hemen ilerdeki okula karantina… Kapatıldı…

Günlerdir evdeyiz…

Şapkamla sokağa çıkamadım ama evde dress-up oynuyoruz ya – böyle de mutluyum galiba…

::n::

Fadıl takipte tadında…

 

Blog’cum,

Soranlara ilet diye buradan yazıyorum…

Twitter’dayım ama tanışmadıklarımı almadım listeme, gücenmesinler…
Onlar okuyup tanıyor az buz beni ama ya ben?  

Söyle küsmesin hiçbiri… Bir mail atsın bana, tanıtsın…

Kahvaltı bile etmeden yazdım bunu… Hemen kaçıyorum…
Giderken bir sarılıp, öpmedim diye dudak bükersen bil ki; domuz gribine işkillendiğimden…

Hemen gücenme!

Çilekli lollipop sana ve o küsenlere…

Güzel bir haftasonu olsun…

When you sneeze, cover your mouth pleaseeeee!

::n::