« May 2009 | Main | July 2009 »
Favori şapka – check!
Mayo, güneş gözlüğü, sun block – check!
Uçakta annemizi üzmiycez imza töreni – check!
Paşa ve Papatya’yla son yürüyüş – check!
Cath Kidston minyatür bahçe projesi – check!
Favori kemer, favori yüzük – check!
Hello Kitty şeker – check!
i-podda nemo - check!
Yaz parfümü – check!
Ahşap yelpaze – check!
Arkadaşlarla bahçede margarita – check!
San Fran’e veda – check!
Heyecan – check!
25 saat yolculuğa olumlu bakış açısı – check!
Ben gideyim o zaman – check!
Bana yol gözüktü Blog…
Toplanmam gerek…
Yolculuktan evvel dinlenmem gerek…
New York’tan ne şahaneydi uçuşlar bir kere de…
10 saat içinde hooop inerken kaptan pilotu alkışlardık "Bravooooo!" sesleriyle!
Şimdi iki uçak… Stres, stress… Kalkarken, inerken kulaklarda basınç… İki kere… Fiuuuu… Kendisi duymasın lütfen ama; Derin’den çok çekiniyorum bir de… Bizans ordusuyla da gelse; hazır olmalıyım… Dinlenik olmalıyım…
Tek korkum Derin de değil…
Bir sene oldu be Blog…
Yabancıyım bir çok mevzuya… Öyle internetten Hürriyet’i, Milliyet’i okumakla da olmuyor…
Bir Behlül var mesela, herkesin dilinde…
Aşk-ı Memnu’yu izlemedim...
Malesef okumadım da...
Varış saatimiz o dizinin final tekrarına denk gelirse ne halt ederim?
En çok bunu düşünüyorum Matmazel Blog?
Antalya’dan {Samantha}
Bir deli ağaç {LaMour}
{A.Ç.}
{Bazen Böyle}
{BBM'nin Annesi}
Hepinize yazdım zaten…
Şansınız hep gülsün… Teşekkür ederim tekrar…
::n::
Doğumgünüm için öyle bir yerdeydim ki; büyümedim de küçülüp geldim…
35 değil de; Derin gibi 3, Selin gibi 5 oldum…
Parmaklarım yapış yapış olana dek pamuk şekerler yedim, doydum…
Minnie’nin mutfağında oturdum, Ariel’le gözgöze geldim, Pinokyo’ya burnun böyle de güzel dedim...
Ahhh! Size de teşekkür ederim…
Hepinizin ismini minik birer kağıda yazdım… Yolu benim blogtan geçen bir dolu kişi (85-90 kadar) aynı kasede yanyana şimdi… Yarın boncuklar kime gidiyor yazacağım… İsminin gözükmesini istemeyen herkese sonsuz anlayışla…
Çok uzun yollardan geldik bugün, feci yorgunum...
Yazarken esniyorum hatta ya ağzıma sinek kaçarsa korkusuyla…
::yaşasın 35::
- Derincim elini ordan çeker misin?
- Hı?
- Burnumuzu karıştırmıyoruz bitanem! Mendil ister misin?
- Hayığ teşekküğle... Böle daha yahat…
- Derin Nil!
Nice 39 aylara herşeyim…
O minik parmak burunda olmadan tabii mümkünse…
Seni çok seviyorum…
::annen::
Bunlar seramik stüdyosunda yaptığım bir avuç boncuktan birkaç tanesi… Fırınlanmamış halleri bu… Şimdi daha hoşlar aslında - lafta - bence…
"Haziranın ortasında neden kardanadam?" derseniz bön bön bakarım suratınıza söyliyim… Ben bile düşünmedim sebebini… Sanatçıya sorulmaz bu tür sorular… Yok illa ki sorucam ben derseniz o zaman "Olsa olsa stüdyodayken, tepemde çalışan klimanın verdiği ilhamdır" derim…
Neyse… Bu burada kalsın, döneceğim…
Asıl mesele…
Yarın benim doğum günüm… {Mersiii!} Yok, yaşımı söylemeyeceğim ama şunu söylemezsem olmaz; Cahit Sıtkı Bey kandırmış hepimizi, yemin ederim…
Bu yaşımla çok mutluyum… Olmak istediğim yerdeyim… Basit hayatımın bana verdiği küçük sıradan anlar en büyük mutluluklarım… Sevgilim, kızlarım, ailem, arkadaşlarım, yuvam, kuçularım, çiçeklerim, bahçeme gelen kuşlarım, boyalarım, bir fincan çay…
Hepsine minnettarım…
Toparlamaya çalışacağım…
Giriş; seramik boncuk…
Tamam…
Gelişme; doğum günüm…
O da tamam…
Sonuç?
Hmmm…
Toparlayamayabilirim...
Demek istiyorum ki; siz şimdi benim doğum günüm için bana mesaj/yorum/mail falan yazacaksınız biliyorum… Daha geçen hafta başladı kutum dolmaya çünkü o yüzden bu kadar eminim… Ve hepsine tüm kalbimle teşekkür ederim…
Ama hep böyle kuru kuru kalbimle malbimle teşekkür olmuyor ki!… Bu kez seramik seramik olsun istedim…
Hem dilekleriniz için, hem hep yazdığınız için…
Kurayla 1-2 şanslı olacak sanırım…
Ne güzel!
Önümüzdeki hafta haberleşiriz olur mu?…
Sevgimle…
~nilüfer
Selinciğim,
Bu ay tuhaf bir enerji var sende…
"Şeker junk food'dur" deyip çok ta yemiyorsun gerçi ama kontrol edilemeyen ve zaman zaman insanı beynen yoran hoş {+gereğinden fazla} bir enerji bu…
İşin ilginç yanı; bu enerji içinde enteresan fikirlere dönüşüp öyle dışarı çıkıyor...
Aklıma gelenlerden bir iki tanesi…
Artık denizkızı olarak yaşama fikrin mesela… O en baş sırada…
Sular altın yaşamak istiyorsun… Ayaklarında paletlerin* de tamam ya…
Akla gelebilecek ilk, tipik anne sorusunu soruyorum hemen…
- Ne yersin oralarda bitanem, zor olur sana, zaten çok seçicisin!…
- Seaweed diye cevabı patlatıyorsun… Düşünmüşsün bunu yani…
- Yosun mu? Yok, yapamazlar benim gibi…
Öteki önerin daha çok içime siniyor…
- Biz seninle iş yapalım annecim diyorsun ara ara…
Bayılıyorum… Hayaller bile kuruyorum…
Sadece kurduğumuz şirketin adı Toys R Us olsun istemiyorum ama bunu ilerki bir şirket toplantısında açıklayacağım sana…
Bir de komiksin Selincim, yaaa…
Brownie yedikten sonra dans ederken "Brownie’nin bana yaptıklarını görüyorsunuz di mi?" diye bizi suçlamıyor musun? Bayılıyoruz sana…
61. ayında 61 bin tane hoş fikrinle 61 kere maşallah diyorum bebeğim…
Nice aylara...
Severim, öperim gıdından…
Seni çok seven ::annen::
Güzel Sanatlar’dayken bir arkadaşım, stüdyoda öğle yemeği yediğimiz sırada ayaklarımıza bakıp kişilik analizi yapıyordu… Benimkilere bakıp, {içime kapanık} olduğumu söylemişti… Hayretle beni ispiyonlayan ayaklarıma bakmıştım… Mohaç haklıydı…
Bazen o yanım ağır basıyor ve gene o yanım bu blogu nasıl yazdığıma şaşıyor… İçine kapanık yanım yazdıklarımdan utanıyor… Bir yerlere gitmek istiyor… Kimse bilmesin nerede olduğumu falan…
Diğer yanım pislik ama… Aklı fikri utangaç yanımı kışkırtmakta…
Burcumun harika özelliklerinden biri daha…
Bugün dürtükledi gene…
Oturdum yazmaya çalışıyorum…
Yazacak çok şey var aslında…
Anlatırım…
Bir ara…
Hey dürtüklemesene!
Sana birara dedim…
Bugün aslında oldukça sıradan.DI.
Gene, Derin krizleri yaşan.DI.
Selin de ara ara zorla.DI.
Hava dışarda harikay.DI.
Aklım sokaktay.DI.
Hemen duşa gir.DİM.
Sonra dışarı fırla.DIM.
Kendime beyaz bir elbise al.DIM.
Uzaktan kızlarımı izle.DİM.
Annemi, babamı, Noniyi özle.DİM.
Teyzoş sayesinde zeytinyağlı yaprak ye.DİM.
Akşam sevgilimle elele gez.DİM.
Fırınlanacak seramiklerimi boya.DIM.
Aklımdaki diğer projeme başla.DIM.
İşlerimi gene bitireme.DİM.
Canımı sıkmaya hiç değmez de.DİM.
Çay iç.TİM.
Latte de iç.TİM.
{DI.DIM.DİM di ama yazarken TİM’i de farket.TİM.}
Ben bunları bloga yazsam ne olacak ki de.DİM.
Gün biterken bahçeme şöyle bir bak.TIM.
{Evet, evet .TIM. }
Lavantamda onu farkedince; bunu yazmazsam olmaz de.DİM.
Tabii delir.DİM. dememe gerek var mı?
Hergün böyle sıradan olsa aslın.DA.
DA.DA.DA.
Elime belime koyduğum anlar olur… Birşeyi düşünürken… Bir karar vermeye çalışırken… Bazen güzel bir tablo, bir sanat eseri karşısında… Bir mevzuya yorum yaparken, içeriğine göre…
Peki Derin’in elini beline koyup, bu bağırma huyu? Benden mi o da?
Eli belinde nasıl yüksek bir ses çıkıyor o minicik kiraz dudaklarından…
“Bebeksin sen! Bebek annesin!” diyor bana…
O-ooo… Çok ağır bir küfür bu bana-onun dünyasında… Çünkü Derin’e söyleyebileceğimiz en kötü kelime bu… “Bebek misin sen Derincim?” lafı… Ordan bağdaştırıyor hasar verme durumlarını… Minicik boyuyla beceriyor da… Beni acıtıyor bu lafı – komik aslında, biliyorum… Böylesine sıradan bir kelimenin kalbimi acıtması, ne tuhaf…
“Hayır ben bebek anne değilim!” diye yerde tepinmek ve onunla 3 yaşında olmak istiyorum… Olamıyorum… Anneyim çünkü… Beni örnek alacak ya; en canlı kanlı model benim karşısında diye soğukkanlı takılmaya çalışıyorum…
{Amma zor anne olmak bazen yahu!}
Bu haftasonu Derin beni böyle komik bir lafla acıttı işte…
Selin geldi sarıldı rahatlatmaya çalıştı; “Sen bebek değilsin, merak etme” diye…
Bu da komikti…
Sonra ben de kendi annemi babamı acıttım gene böylesine sıradan bir kelimeyle…
“Gelemiyorum” deyince…
Acıdılar, biliyorum…
Anne-Baba olmak bazen ne zor demiştim di mi?
Neyse...
::n::
Blog Dostlarım :: Gecenin bir yarısı kamera karşısında yaptığım şaklabanlığa yazdığınız hoş yorumlara çok teşekkür ederim… Tüm kalbimle… Bir kısmı acıyan kalbimin acımayan tarafıyla...
