Decaf Latte

::Kaçamak::

Kaçamakların kötüsü olur mu hiç Blog, söyle bana?

Asla!

Yemek öncesi gizlice yenen çukulata mesela – lezzet kaçamağı…

Kimseye yakalanmadan sevgiliden alınan ve verilen öpücük – aşk kaçamağı…

Parkta, sahilde piknik – mutfağa mola kaçamağı…

Kızlardan yorulup oturunca – kahve kaçamağı…

Diyete başlamadan jübile yapınca – pasta kaçamağı…

Evden ve evin işinden uzaklaşmak için - haftasonu kaçamağı…

Hepsi güzel…

Hele haftasonu kaçamağı…

 

Öyle bir yerdeydik ki Blog,

Lake Tahoe’yu duydun mu?

Görülesi mekan… Göl öyle büyüktü ki; kendi bile inanmıyor göl olduğuna… Denize özenmiş gibi nasıl bir dalga… Gölde dalga olur mu? Ben çok yadırgadım mesela…

“Kendine gel, sen gölsün arkadaşım” demek istedim ama o kendinden emin dalgaları öyle cesaret verdi ki, imrendim… İmrendim… İmrendim…

Bir de ne Blog, biliyor musun? Göl benim kızlarıma sevgim kadar büyüktü… Bir yanında California, diğer yanında Nevada… İki eyalet öyle güzel paylaşmışlar ki bu mekanı; onu kendime benzetmek çok keyifliydi…

Sırf burada yazacağım için civarındaki çamları da saymak isterdim – hani verdiğim bilgi doğru olsun diye ama – çam kokusu öyle çarptı ki; aklımda olan tek şey biraz daha uyku göl rüyalarında…

Okulun ilk haftasına dair özet

 

 

 

-          Selin, ilk hafta nasıldı Kindergarten? En çok neyi sevdin okulda…?

-          Teneffüsleri…

 

 

 

                                               {O-oooo… }

Never judge people by their looks!

 

-          Başka mı öyetmenim bu hafta?

-          Sanmıyorum.

-          Saçlayını uzattı mı öteki peki?

-          Hayır.

-          Peki, ben ona bakmadan dans edeyim o zaman. Ööle olu mu?

-          Olmaz. Öğretmenini dinlerken yüzüne bakman lazım.

-          Hııı…

-          Hem asla insanları dış görünüşlerine göre yargılamıyorsun, bu çok kötü bir davranış.

Bunu anladığından emin değilim ama öğretmenini kısa saçlarıyla kabul etti sonunda…

Fiiiuuuu!

Selin okuldayken...

 

 

Derin sessiz…

Selin’in oyuncakları sessiz…

Toplanmamış yataklar bile sessiz…

Artık kendi ayakları üstünde – bir derece…

Hayattaki herşeye ilk adımıydı bu – bir derece…

Ne de olsa görünmez bir fanusun içinde bizim verdiklerimizle büyüdü bugüne dek…

Öğretebildiğimiz kadar…

Sevebildiğimiz kadar…

Ve o ilk düştüğü an, biz koşabildik yanına hemen…
Dizini üfledik…
Kirpiklerine takılmış yaşlarını sildik…
Düştüğü an yüzüne savrulan o ipek saçlarını, en yumuşak hareketle kulağının arkasına alıp, öptük o al al yüzünü…

Ama artık kendi ayakları üstünde!

Başarıyla atlatılmış bir ilk günün sonunda Selin’in okula dair tek sorusu:

              “Haftasonuna kaç gün kaldı?”

Bu sorusundan sonra, bizi nasıl bir sömestir bekliyor diye daha da heycanladığımı özellikle belirtmek isterim tabii...

Bir derece...

Bir gece öncesi böyle...

Selin yarın okula başlıyor…

Giymek istediği eteğe karar verdi, hazırladı…

Saçını hangi model istediğini açıkladı…

"Saatimi kurmayı unutmayın!" uyarısını yaptı…

“Bundan sonra hep mi okula gidicem ben?” diye sordu – hafif endişeli…

“Hı, hı… 20 yıl kadar falan ” dedim {masterı da hesaba katarak}

“Ugghh!” dedi…

Ve yattı…

Görsel Deneyim ve Doyum

 

 

 

Cuong Nguyen 

Ve TIK

 

 

 

 

 

 

Sanat kolay değildir…

Onunla yüzleşmek gerekir…

Toplumun gerçeğini yansıtan, bazen insanın kendisine ayna tutan bir olgudur sanat…

Bana çoğu zaman ayna tutar…

Kendimi daha iyi anlamama yardım eder…

Dünyaya bakış açımı değiştirir…

Hayatta oluşumun anlamına varmamı sağlar…

Sanat – bence – eğitimin temel şartlarından biridir…

Hatta bir yaşam biçimidir…

En sevdiğim ise; sanat ortamında utanma, ikiyüzlülük ve bilgi cimriliği yoktur…

Sanat eğitimi bir süreç gerektirir…

Ve çocuklarımızı motive etmek için, buna erken başlamak gerekir…

Yapmaya çalıştığım da bu zaten…

 

 

                                                         

** {falanca filanca : Sonsuz teşekkür sana! :) }

 

Papatya'ma...

Bugün sana yazmazsam olmaz biliyorsun di mi?

Doğumgünün bugün...

Keşke okuyabilseydin neler yazardım aslında ama okumayacağın için geçiştiriyorum bu doğumgünü yazımı…

11 yaşında koca bir kutup ayısı gibisin bitanem yaaa…

Nasıl seviyorum seni…

Sen de beni seviyorsun!!!

Biliyorum….

Hissettiriyorsun her an…

Hani sen sevgini beni yalayarak falan gösteriyorsun yaaa "yeteeeer!" diye delirtene kadar…

Bana hiç öyle bakma…

Ben de seni seviyorum ama yalayamam…

Yani iyi ki bir açık verdim size!

Bak biz iki ayaklılar böyle gösteriyoruz sevgimizi; söyleyerek, başınızı okşayarak, yürüterek, göbeğinizi kaşıyarak falan…

Anlaştık!?

 

Doğumgünün Kutlu Olsun Papatya'm!!!

 

Seni Seviyorum...

Ne güzel koca kadın oldun valla… 86 yaşında!! Maşallah!

n.

PS. Türkiye’de olsak sen şimdi ramazan davulcusundan nasıl da tırsardın di mi?

Joyeux Anniversaire Princess Sky

 

                                                                              Je t'aime!

Kedi köpekten uzak durup, bir tane daha Çin Seddi falan yapsanıza siz…

 

Tam dört çocuk var bu evde… Papatya hasta…gibi ama hiç belli etmiyor…

Bugün doktordaydık gene…

Kan testleri vesaire…

Üç gün sonra 11 olacak kuyruklu prensesim…

11 diyorum ama 86 aslında… 120 pound olduğunu düşünürsek…

Bu arada Çin gene abarttı son zamanlarda… Kürkü için her yıl yaklaşık 2 milyon kedi, köpek, tavşan vb. öldürüyor, aklım almıyor… Gerçekten asla da anlayamayacağım bu katliamı…

Bu hayvanlara yardım etmek gerek… İnsanlar birbirine bu tür hediyeler alsalar mesela… "Bu yıl ki doğumgünü hediyen bu şekerim" diye… Ne üstüne olacak mı derdi var, ne geri verecek mi endişesi? Yardım ettiğiniz hayvan da bonusu mis gibi!  

Neyse çok konuştum gene…

Günün Mutluluğu:
Veterinerden eve Papatya kızımla dönebilmekti…

Demişti ki…

 

 

“Annecim, bu sana!”

Aklıma geldi birden…

                                            

                                             Hepsi bu!

Kadının saçından sana ne?

Sahildeki  yürüyüşleri ne kadar uzatsam da ve o buzlu limonata bardaklarını elimden bırakmayı hiç istemesem de; bitiyor yaz… Okul temposunun yüksek ritmi başlıyor bum bum hayatımızda…

Bugün dans okulunda ilk gündü…

Bale+Tap bu yıl…

Nasıl da mutlu gittiler okula ama baktım evden çıkmadan Derin ayakkabılarını ters giymiş; “olacak bir halt bugün” dedim… Şom ağızlı!

 

 

Gittik…

İkisinin dersi ayrı…

Selin Twinkle Star sınıfında…

Derin’in sınıfının adında o korkunç {B} ile başlayan kelime var… Daha o an dakka bir, gol bir zaten…

Twinkle Baby! Tanrım yaaa! Bir duysa, mahvoluruz!

“Twinkle Baby diiiliiiim beeen!!!”  diye…

Onca özen saklamak ta bir işe yaramadı…

Selin gitti sınıfına; çak çak tap yapıyor…

Ama Derin…?

“Derincim neden ama? Niye bu ağlamalar? Hadi kaçıyor ders!”

“Ablamın öyetmeninin saçı uzun, benimkinin niye kısaaaaa….?”

Hoppalaaaa!

Ders boyunca ağladı Twinkle Baby!

Eve dönerken de ağladı arabada…

"Uzatsın saçınııııı!!!"

Ve akşam yemeğinde babasına anlatırken de…

Selin’e bir ara sordum çaktırmadan;

“Ne yapıcaz Selin bu durumu?” diye…

Biraz düşündü ve;

“Bilmiyorum ama biz ikiz olsaydık aynı sınıfta olurduk ve yaşamazdık bu krizi annecim!” diyebildi sadece...

Ha şunu bileydin!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Şimdi Thales öyle bir laf etmiş ki; ben ne desem boş…

{ Dışını güzelleştirme, ne türlü yaşıyorsan onunla güzelleşmelisin… } 

Çok güzel söylemiş…

Fakat ben de diyorum ki -gene çenemi tutamayıp;

{ Bir haftasonunda bu kadar renk; akıllara zarar… }

Onu da belirteyim...

  

Derin Nil :: 41. Ay Mektubu

Derinciğim… Tatlım Benim…

Huysuzum ama bir o kadar da balım…

Ben bunu yazarken sen ablana “Hayıııı, bebek deyilim been!” diye bağırmaktasın şu an…

Bu ayki mektubunun tüm özeti bu olmalı belki de…

Ve ben bir gün üşenmeyip; senin 24 saat içinde kaç defa bebek oluşunu inkar ettiğini saymalıyım kesinlikle…

 

Bu da geçen ay yazamadığım ay mektubuna itafen…

Ahhhh!

Hep gülsene böyle bitanem yaaa!

Aşığım sana, sinirine ve kalbimi delen gamzene!

Nice ay dönümlerine herşeyim…

Seni çok seven annen…

Kalem, silgi kokusu

 

Okula atacağı ilk adıma bir iki adım kala… Eleleyiz…

Artık ikisinin de elini tutarken kendi kendime işaretler alıyorum…

Parmakları elimde nereye değiyor mesela?

Elimi tutmak istedikleri zaman bana nasıl sesleniyorlar?
Annecim? Anne? Mami?
Ya da Nilüfer Hanımcım? {Ooo evet bazen böyle oyun oynarken}

Peki o minicik elleri nasıl sığıyor avucuma…?
Rahat mı? Sıkı mı? Gevşek mi?

Nasıl kokuyor peki?
Ekmek hamuru? Çocuk hamuru? Pamuk şeker? Kurabiye?
En çok hangisi?

Peki güven duyuyorlar mı elimi tutarken yoksa koşup oynama derdindeler mi?

Bugün okula gittik böyle, elele…

Sol yanımda biri, sağ yanımda öteki…

Sabah kıyafetini kendi seçti…

Saçının modeline o karar verdi…

Kayıt oldu öğrenci Selin…

“Sevdim ben burayı güzel” dedi.

Fotoğrafı çekildi…

Fotoğrafta fon ne renk olacak diye pek endişelendi…

Bir türlü kendi gibi gülemedi, gergindi…

Kaydı yapıldı da şimdi isminin yanına bir de öğrenci sıfatı eklendi…

Ahhh ama bebeğimsin benim hala yaaa…

O heycanlı, ben ondan daha heycanlı…

Bırakamıyorum hemen…

Ayrılamıyorum dibinden…

Gözümü kapatıp gönüllü oldum bir de…

Okul aile birliği üyesi, veli her neyse…

Sabah bilmediğim konularda insanları yönlendirdim…

Mola verildi…

Geldim duygularımı yazdım bloga…

Gene gidiyorum…

Akşam nöbeti okulda…

Vay be – şiir gibi yazdım arkadaşlar!

Hadi bana iyi şanslar!

Gene öyle yerimden fırladığım an yazdığım bir post – size birşey katmaz!

 

Bazı günler hiç yazasım olmuyor benim…

Neden ki?

Hmmm…

Konu bulamıyorum, fotoğraf çekmeye üşeniyorum, sonra onu bilgisayara aktar, post, publish vesaire vesaire… Oo-oooof!

Derken birden, babamı ofisinde ziyaret ettiğim gün geliyor aklıma… Bana her sabah sayfama tıkladığını söylediği an… O an yüzündeki ifade nasıl işlemişse içime… Gözlerindeki o ışık, o sevgi… Daha düşünürken bir cızlama oluyor içimde hemen…

Fırlıyorum…

Bir foto, iki kelime… Yazıyorum işte…

Neyse efendim…

Where Women Create’i okuyorum bu ara… Yok, yok okumak değil benimki, yiyorum ben bu dergiyi… Sanatçıların stüdyo düzenlerini {pardon düzeltiyorum} düzensizliklerini görmek inanılmaz iyi geliyor bana…

Dağınık bir ev ya da ne bileyim ütülenmemiş çamaşır görmek insanı mutlu eder mi?

Beni ediyor – ama o ev ve ütüler benim değilse tabii… Ha! Ha!

Yakında kendi çalıştığım alanın fotolarını da paylaşmak isterim…

İsterim amaaaa; önce bir fincan çay daha…

Tamam mı babacım? 

Selin Nil :: 63. Ay Mektubu

Selinciğim Benim…

İki hafta sonra nasıl da değişecek günlük rutinlerimiz…

Oysa bak, daha sadece 63 ay evvel kucağıma almışım seni… Ne kadar yakın ve bir o kadar da sen ne kadar olgunsun şimdi…

İki hafta sonra;

“Koş Selin geç kalıyorsun okula!” çığlıkları dolduracak evimizin her yerini…

Sabah uykudan gözünü zor açacak ve mahmur mahmur bakacaksın bana… Ben gene kıyamayacağım o uykulu haline… Hatta içim gidecek, adım gibi eminim…

Ama bunlar da güzel…

Seninle yaşadığımız ve güzel olmayan birşey var mı zaten?

Yok düşünme, bulamazsın ki!

Hayatın her aşaması çok zevkli seninle…

Nice aylara prensesim…

Seninle bir sonraki ayı hep bir heyecanla bekliyorum…

Seni çok seven annen…

*

Geçen ay ne olduğunu yazamamıştım ama sen hatırlıyorsun değil mi?

Pazartesi Sendromu

 

Bugün keyifsizdim aslında… Aslı’yı okumuştum… Sonra Sermoon’u… Bütün günüm/haftam daha başlamadan altüst olmuştu bile…

Sonra her ne düşündüm bilmiyorum ama; kendimi çilek reçeli yaparken buldum... O mis çilek kokusu iyi geldi…  Kendi kendime "tarifi tutturamadım galiba" gibi bir bahaneyle annemi aradım… Daha iyi hissettim…

Ardından kardeşimi… Biraz daha iyi…

Derken hiç beklemediğim bir anda Neşe aradı; "hemen şuradayız" diye…

Daha 6-7 ay evvel demiştim ki – o çok uzaklarda yaşar iken;

-          Burada yaşasaydınız ne güzel olurdu di mi?…

Ve şimdi buradalar… Bir dolu telefon görüşmemizin, e-maillerimizin ardından bugün ilk defa görüştük… Blog dünyasının bana kattığı o güzel dostlardan biri daha… Şimdi şuracıkta komşum olacak belki…

Bütün ev hüzünlü çilek reçeli kokuyordu bu sabah ya…

Şimdi Neşe’nin lavantası nasıl da ilaç gibi geldi…

Sonbahar gelmeden...

 

Bütün güzel maillerinize teşekkürler ama krediler lütfen anneanneme… Bunu o ördü çünkü…  

Fotolar battaniyenin tamamını görmek isteyenler için…

“Ben de yapmak istiyorum ama nasıııııL?” diyenler!

 TIK.

              TIK.

 

Ama mutlaka bunu dinlerken örün ki; daha hızlı bitsin!

Muy bien!

Battaniye, aklımı çelme!

  

Ahhh! Nasıl da seviyorum kızlarımı!

Ve hayatıma getirdikleri bu pastel renkleri, minik çiçekleri, pembeleri, uçuk yeşilleri…

Ve o minik battaniyelerini…

  

Ama nasıl da hızlı büyüyorlar ve o minik ayakları artık battaniyenin diğer tarafından ne çok çıkıyor…

Ahhhh!

O minik hallerini özlememek o kadar zor ki!

Ama bu sefer bebek hallerini özlemek yerine bu sağlıklı gelişimlerini kutlayacağım!

  

Peki, Ağustos sonu birer battaniyeye başlamak için hala sıcak olur mu ki acaba?

Şunun gibi mesela…

Gene de en güzellerini bana hep o ördü…

Evet, evet kesinlikle minik birer battaniye!

 

::menekşe::

 

Evimin ilk menekşesi…

Güneşini nasıl seversin?

Suyunu nerden içersin?

Hmm…

Hani Alex'i size tercih edersem şaşırmayın!

Arayamayanlar oldu ben Türkiye hudutları içindeyken…

Gelemeyenler…

Söylediklerine göre çok ta istiyorlardı ama olmadı işte…

Sonra tam beni düşündükleri sırada, tam tam tam o anda benim aradıklarım oldu bir de…

Şikayet değil bu…  Hepsine okeyim…

Çünkü ben de yapıyorum bazen…

Yetemiyorum, yetişemiyorum bir türlü…

Aynı anda olamıyorum bir çok yerde, bir dolu dostla…

Mekan farklı, zaman dilimleri farklı…

Bizi klonlasalar, hmmm belki…

Bir de, ben hep şu nasihatle büyüdüm;

Kimseden birşey beklemeyeceksin!…

Dan! Dan!

Nasıl da işlemiş bu içime tanrım!

İyi ki de öyle büyüdüm…

Çok işime yarıyor şu yetişkin hayatımda…

Birşey beklemeden… Ummadan…

Bak unutmamalı bunu…

Kızlara da aşılamalıyım çaktırmadan…

Beklemesinler ama yapsınlar…

Arasınlar…

Sırf içlerinden geldiği için…

Beklemiyorum beklemiyorum diyorum ama bu yaz Alex beni hatırlayıp koşa koşa yanıma gelince, bir de patisini kucağıma atınca nasıl da duygulandım…

Hiç kimseden beklemediğimi ondan bekliyormuş muyum ne?

İki ayaklılara takmam ama bu dört ayaklılar bir başka!

Bir köpeğin gururumu okşaması da cabası…

Hani Alex'i size tercih edersem bilin diye...

Yok, yazmıyım ben daha fazla!

 

Sen ölünce kim ağlar?

 

Tamam iyileştim…

OFF’a çevirdim…

TIK!

Bak bitti…

Bu kitabı okudum defalarca…

Diyor ki Robin Sharma; “Bir merkez beyin ittifakı oluşturun!”

Öyle yaptım ben de… İşe yarıyor…

Ve “Değiştiremeyeceğiniz şeyler için endişelenmeyin!” diyor…

Çünkü herkesin beklediğimiz gibi olması imkansız…

Tanrım, nasıl da iyi biliyorum bunu aslında…

Sonra bir de şu var…

İnsanlar benim beklediğim gibi davransa, benim beklediğim şeyleri söylese ve benim umduğum hareketlerde bulunsa; bu sefer herkes bana dönüşmez miydi?

Açıkçası, o kadar çok ben gibi insanla da uğraşamazdım, ne yalan söyliyim…

Evet, evet… Kesinlikle böylesi daha iyi…

İndir şalteri Hayrettin!

Paşa ve Papatya kadar severim seni

 

Carmel’deyiz…

Birden onu gördüm…

Corc mu bu?

Nasıl yani?

Cooorc? Sen misin?

Hangi Corc?

George Rodrigue!

Evet, evet… Geçmiş burdan!

Ama saat geç…

Ve galeri kapalı…

Aman be!

Aynı konuya iki farklı bakış açısı

 

-          Selinciğim, kahküllerinden memnun musun?

-          Evet ama uzatıyorum.

-          Uzatıyor musun? Daha dün kestirdik ama…

-          E, uzatmak için kestirdim zaten…

-          ?

 

 

-          Derinciğim, kahkül çok yakıştı sana…

-          Hı?

-          Kahküllerin diyorum, çok güzel…

-          Ney o?

-          ?