« August 2009 | Main | October 2009 »
Cath Kidston ekibi görse senin bu hoş hallerini ve hafif utangaç tavırlarını; kesin onca çiçeğin, puantiye ve rengin içine çizerdi seni de…
Bakma öyle, ciddiyim…
Ay sen resmen poz veriyorsun bana yaaaa! Serseri şey!
*Fotoğraf çekimi sırasında hiçbir salyangoza zarar verilmemiştir…
Kötü başlayan bir gündü aslında… İçinde başlıca Paşa, zamansız tanturum geçiren Derin ve uyanmak istemeyen Selin olan bir dolu sebepten dolayı, okula sadece iki dakika geç kaldık…
{2} iki dakika diyorum…
Birinci dakika geciktiğimiz sırada koşuyorduk zaten ve ikinci dakika içinde nefes nefese kitlenmiş demir kapıda kalışımı hatırlıyorum…
Gittik sarı kağıdımızı aldık ofisten… O sarı kağıt şimdi Selin’in okul dosyasında… Toplam 5 sarı kağıt olursa ihtar bana gelecek, mektupla eve…
Kös kös sınıfa giderken ben vıdı vıdı Selin’e nutuk atıyordum… Hayat Bilgisi dersi – mobil halde, yürürken… Ve Derin’e de daha uygun zamanda yerde tepinerek ağlamasına dair bir kaç öneri verdim…
İşte böyle başlayan günler için, herkesin birer, zamanlaması süper arkadaşı olmalı kesin… Gerçekten…
O an havayı değiştiren ve gri günlere pembe çiçekler serpen…
Hava atmak gibi olmasın ama; {ehem} benim bir tane var da… Çok güzel işler yapan, güzel insan…
Sana küçük kaçamaklarım vardı ya hani, her eve dönüş esnasında soluklanmalarım; bugün onları özledim birden…
Ne güzel dinlerdin beni sen…
Yargısız… Tarafsız…
Ve yorumsuz -ki; en sevdiğim…
Dinlemeyi bilmek yetenektir…
Şımarma hemen ama herkes senin gibi başaramıyor bunu…
Ve hani hep beni haklı bulurdun ya sen ben konuştukça; ayrı güzeldi o yanın da…
Bugün gene, sana kaçtığım o anları düşündüm de; özledim be seni…
Ama sen nerden bileceksin ki…?
Şimdi bu satırları sende oturuyorken yazmak vardı…
Kaçarım bir gün sana evellallah…
Yolumun üstündeki beyaz bank!
Daha NJ'den taşınırken sonbaharı özleyeceğimi biliyordum… Nitekim öyle de oldu… Haftasonu kaldırımın kenarında gördüğüm bir avuç sarı yaprağa heycanlandım ama daha sonbaharın s’si yok etrafta…
Hint Yazı diyorlar bu sıcaklara… Ekim kapıya dayandı, yaz hala bitmedi… Oysa tam üç hafta evvel, takvim Eylül’ü gösterir göstermez koşa koşa içi yumuşacık çizmelerimi aldım kış için… İçeceğim sıcacık çayların hayalini de kurmaya başladım o botlarla yürüyüş yaparken…
Ama yok…
Gökte bulut…
Ağaçta kıpırtı…
Hava da esinti yok…
Bugün 35’in üzerindeydi…
Bir süre daha botlarla sadece uzaktan bakışıcaz gibi…
Asfalttaki kalbi şimdi farkettim; ne kadar hoş! Yolum sevgiden mi geçti şimdi yani?
Şimdi bloga bu kadar uzun ara verince havalı oluyor; hani bayram da biz de bir yerlere kaçmışız sanki gibi…
Ay yok şekercim yaa, nerdeeeee?
Masamda yumuşacık, kendi halinde, zarif mi zarif bir dergi var bugün…
Daha ben okumaya başlamadan, dergi bana sesleniyor sanki…
O mütevazi hali altında nasıl da cıvıl cıvıl...
Resmen dergi konuşuyor benimle…
Bıcır bıcır kapağına bakmam yetiyor zaten bana ve hayatıma hitap ettiğini anlamama…
*
Bir de mis gibi kokuyor dergi…
Fesleğen !
Antalya’dayım sanki…
Fesleğenler arasında…
Ve siz de ne demek istediğimi bir derece anlamak isterseniz, sakın Antalya tarafına doğru yola çıkmayın şimdi, bayram üzeri…
İlahi…
Bakın hemen buraya TIK!
Üye olmak isterseniz; TIK! TIK!
Fesleğen kokusunu hayal gücünüze bırakıyorum tabii…
*
Mehtap,
Nazik arkadaşım, çok teşekkür ederim…
Bayıldım!
n.
Derinciğim,
Bak, bugünkü diyaloğumuz ikimizin:
- Ben seninle sıkılıyovum annecim, kendi evim olsun benim.
- Büyüdüğün zaman olacak zaten…
- Sen olmiycak mısın?
- Olmıycam ama gelirim arada, merak etme… Sen bizi yemeğe falan çağırırsın…
- Abla olmiycak mı?
- Oluuur… İstersen beraber tutarsınız evi…
- Aaa, oluuuuu…
- Biz babayla geliriz arada, güzel olur. Kendi arabanız falan da olur…
- Ben mi kullancam aabayı…?
- Büyüdüğün zaman tabii…
- Abla da olsun… Sen de ol… Baba da olsun benim evimde…
- Eee o zaman sen hiç kendi evine çıkma, bak zaten hep beraberiz….
- Hayıııııı… Benim kendi eviiim olsun!!!
- Tamam olsun bitanem…
- Annecim…?
- Efendim…
- Eve gidip çay içelim mi?
- İçelim tatlım…
Aşkım,
Sen benimle sıkılıyorsun ama bak ben hiç sıkılmıyorum…
Nice ay dönümleri senin olsun!!! Mutlu, sağlıklı ve zamanı gelince kendi yuvanda ama
daha değil… Çünkü hala bebeğimizsin sen…
İyi ki varsın…
Seni Seviyorum…
annen
Her Eylül -ki bu sadece 5.’si beraber- bir düşünceli yazıyorum mektubunu… Tam 11’ine denk geliyor olması buruklaştırıyor herşeyi…
Malum 11 Eylül demek; New York demek… İkiz kuleler… Yaşadıklarım… Gördüklerim demek… Bir Kenny vardı hayatımızda o güne kadar, artık yok demek…
Ama bunları konuşacak zamana daha var, o yüzden şimdi önemli olan sensin… Senin bu güzel gelişimin daha çok hatırlamak istediğim…
Bu ay farklısın tatlım, biliyor musun? Hormonlu bu ay! Vitamini bol… Toprağı verimli… Okula adım atmanla bir anda büyüdün ya, ondan galiba…
Öğretmeninle toplantıdaydım geçenlerde “Selin okumaya hazır” dedi… “Çok zeki, çok akıllı” dedi… İlk gururlandığım an değildi, son da olmayacak biliyorum…
Ben içimden ne dedim peki öğretmene…?
Sor hadi… Sor… Sor… Utanma...
“Siz Selin’i bir de sabahları kalkarken görseniz keşke” dedim…
“Daha Pazartesi sabahı kalkarken Cumaya kaç gün var diye soruyor Hocam” dedim…
Neyseki içimden tabii…
Uykucu meleğim…
64 aylık bebeğim…
Bu ayların daha niceleri senin olsun!!! Bol cumalı… Bol uykulu… Çok akıllı…
Sen bu dünyayı güzelleştiriyorsun… Varlığın ayrı, geçtiğin yollara çizdiğin kelebekler, çiçekler ayrı… İyi ki varsın…
Seni Seviyorum…
annen
Blogta sonbahar temizliği yapıyordum tam… Özele alan blogları, çalışmayanları falan temizliyordum…
Bırak kalsın işte ama rahat battı… Parayla değil ya…
Keyifliydim bir de… Çayımı falan yudumluyordum hatta…
Fakat birden…
Selin Derin’in yanında oturmasını istemedi…
Bunun üzerine Derin Selin’i ısırdı…
Selin çığlık attı…
Derin ağlamaya başladı…
Selin de ağlamaya başladı…
O sırada telefon çaldı…
Televizyon bangır bangır açıktı…
Kuçular havlamaya başladı…
Ben o karambolde bir tuşa bastım….
Bütün link listemi sildim…
Ve şimdi ben de ağlamak istiyorum…
Eğer blog adresiniz önceden listemde ise – artık değil; özür dilerim…
Zamanla herkesi tekrar oraya almaya çalışacağım…
Daha sakin bir günde…
Ve bir iyilik yapmak isterseniz, lütfen linkinizi e-mailler misiniz?
Mersi!
Şimdi gidip bir ağrı kesici falan içmeliyim…
Bu post {senin günlerin ne kadar huzurlu} diyenlere ithaf edilmiştir…
Saygı, sevgiyle…
Dünkü postumdan dolayı tuhaf bir vicdan azabıyla uyandım bu sabah…
Kendime biraz daha sakinleşmem gerektiğini söyledim…
Makul olmam gerektiğini…
Dalından düşen çiçeğe bile bir şans verip, vazoya koyuyorsun bari ona da ver dedim…
Üzüldüm, dün çok ağır bir yazı yazdım diye…
Koyun melermiş, aptal gülermiş falan… Rahatsız oldum tarzımdan…
*
Bugün geldi…
Herşeyin iyi tarafını görmeye gayret ettim…
Samimiyetle...
Yargılamadan…
Daha çok sorgulamadan...
Ama tedbiri de elden bırakmadan…
Toplantı sırasında Derin’i ve baby-sitterı da götürdüm yanımda…
“Dışarda bekleyin beni” dedim…
Sürekli herşeyi komik buluşu Derin’in çok hoşuna gitti mesela; “böylesi de iyiymiş… Derin pek mutlu” dedim…
Ammavelakin…
Toplantıdan çıktığımda;
1- Derin’in elinde kocaman bir şeker kutusu vardı – tam öğle yemeği öncesi…
Sarı Kart!
2- Derin inanılmaz ağır parfüm kokuyordu…
Sarı Kart!
3- Baby-sitterın rujları sürülüp sürülüp silinmişti…
Kırmızı Kart!
Derin makyajcılık oyunuyla delirmişti ama beni de bildiği için kıza “anne izin vemiyo vuj süümemize” deyip, dudaklarını sildirmişti…
Trene bıraktım...
Bitti...
Neyse...
{Çiçekler Decaf Latte’ye…
Bugün birinci yılını doldurdu diye…}
Ve tabiki size; bir TIKla dünyama uğruyorsunuz diye…
Her geçen gün artan iş-ev-okul tempomun ardından hayatıma bir baby-sitter artık şart oldu… Aileden uzak olmanın en büyük dezavantajı… Oysa ailede herkes gönüllü sırada bekliyor kızlarla ilgilenmek için ama gel gör ki hepsi binlerce mil uzakta…
Bir tavsiye üzerine, Türk bir kızı görüşmeye çağırdık…
Telefonda sorulan sorulara verilen cevaplar rezalet ama bir şans verelim, yazık dedim...
Hata!
Telefonda söylediği bir dolu tecrübe fasa fiso çıktı… Bıraktığı ilk intiba sıfır… Ciddiyet sıfır… Herşeye sürekli gülüyor; yerli yersiz…
Bir ailenin çocuğuna baktığını söylemişti; görüşme sırasında bunun doğru olmadığını kaçırdı ağzından… Kendi yalanı yüzüne gözüne bulaştı, rezil oldu bir de… 27 yaşında hala hiç bir ideali olmayan, iki lafından birine matah bir kelimeymiş gibi “açıkçası… “ diyerek başlayan ama bir türlü net konuşamayan, sürekli olur olmaz herşeye gülen ve "senin bize herhangi bir sorun var mı?" soruma “sizin burcunuz ne?” diye anlamsız bir soru soran, bir kendini bilmez…
Yarın çok önemli bir toplantım var ve ben bu meleyen koyuna mecburum malesef... Ne acı!
Bu sadece bir iç döküştü, lütfen kusuruma bakmayın…
Okuduğunuz için teşekkürler…
...hiç hta hAat htaa hata yapmazsam nasıl
daha iyi bir insan
olabilirim ki?
{a good day to be alive sir!}
Hazır okullar açılmışken ve biz annelerin zaten yeterince yoğun olan gün içi koşturmacalarına bir de BESLENME ÇANTASI olayı eklenmişken; bulduğum bazı linkleri sırf kendime saklayamadım…
Enjoy!
Sandwich containers from juice cartons and milk jugs
{Fırında Patates Kızartması}
Restoration Hardware’in önünden geçerken takılıyor gözüme…
Duruyorum birden…
Hoşuma gidiyor böyle şeyler… Türk olmak adına…
sayesinde...
Gururla paylaştım…
Şu okul meselesinde işin en zor kısmı adaptasyon…
Sabah çok çok erken çalan saatin sesine alışmak…
Selin’i okula bıraktıktan sonra, okula arkamı dönmek…
Boş eve bir tek Derin’le geri gelmek…
Hep adaptasyon bunlar…
Sol elim Derin’in elindeyken, sağ elim “bana yok mu?” diyor sanki…
Ben duyuyorum…
Elim şaşkın, ben şaşkın…
Derin’le birbirimizi oyalıyoruz…
O; “Bak annecim, moo çiçek!” diyor…
Ben, “Bak Derincim, sümüklüböcek!”
Elbette iyi ki sen de varsın Blog ama, bir sümüklüböcekle zaman geçer mi böyle?
Selin’in çıkış saatine dek daha nelerin fotoğrafını çektiğimi sakın ola sorma bile…
