Decaf Latte

Çabucak…

Halâ işler bitmedi… Ben yokken bunu okuyun dilerseniz…

Bu arada "Merhaba!" demedim aceleden, pardon!... 

Merhaba!
Hepiniz afiyettesiniz inşallah!

 

 

Accık Müsade

Sevgili Blog Dünyası,

Birkaç gün izninizi rica ediyorum…

Çok işim var… Keyifli ve güzel işler hepsi ama zaman alıyor yahuuuuu…

Ben yokken bunu dinleyebilirsiniz…

Ben asla bıkmıyorum bu parçadan…

*

Şuna bakabilirsiniz… Hayranlıkla...

Hatta bir de izleyebilirsiniz...

Orda olmak isterdim!

*

Ve belki bunu da yapabilirsiniz…

Ama ben dooooru boyalarımın başına…

Sevgiler hepinize…

 

*Ben o tarafı duvara yaslamadım Nil!

 
Kalp kırgınlığı denen şey güzel olabilirmiş, onu anladım…

Bak daha bir olgunlaştım, kırıldığım  o günden beri…

Ama...iyiyim şimdi…

Çünkü kırılmak zor olduğu kadar, güzel de olabilirmiş aslında…

 
Kırılınca; kendi kendine kalmak ve biraz düşünmek; iyi geliyormuş insana…

Kırılınca; sen de kırdıklarını daha bir iyi anlıyormuşsun ve hak veriyormuşsun sanki…

Kırdı beni geçenlerde…

Ve okuyacak bu yazdıklarımı şimdi…

“Benden bahsediyor, kahretsin” diyecek okurken içinden…

Bilinçli yazıyorum zaten…
Okusun ve bilsin istiyorum… Ama hem de, kötü bir duygunun içinde nasıl da olgunlaşabildiğimi görsün istiyorum ki; zevklenmesin bana yaşattıklarından ötürü…

Kötü olmadı yani kendimi bana böyle hissettirmesi…

 

 

O kırık tarafımın üzerine bir beyaz kat atıp, bir iki çiçekle olayı bitirebilirdim ve devam edebilirdik aslında…

Ama yok, yok…

Kırık kalbim gözüksün bu sefer, şu kahvaltı tabağımdaki çatlak gibi…

 

    *

::3191::

3191 miles apart’ı duydunuz mu hiç?

Birbirinden 3191 mil uzaklıkta yaşayan iki fotoğrafçının hikayesi bu…

::Stephanie & Mav::

Birbirlerini başta hiç görmeden, tanımadan bir projeye gönül koyuyorlar ve başarıları, beraber kitap çıkarmaya, sergiler açmaya kadar götürüyor onları…

Önce 3191:Mornings {A Year of Mornings} isimli kitapları yayınlandı…
İnsanı çok güzel fotoğraflar çekmeye teşvik eden bir kitap…

Ve şimdide 3191:Evenings!!

Bu da bambaşka akşam fotoğrafları tadında…

Kitaplardan sonra; yere düşen ağaç gölgelerine, masada duran kahve fincanlarına bakış açınız değişecek; inanın bana…

İki Cinderella’nın iki balkabağına ettiği…

İki Haber

Bir...

Paşa daha iyi… Biliyorum size bahsetmedim bundan ama son bir aydır arka bacaklarının güçsüzlüğünden ve ilerleyen yaşlılıktan, tam yürürken ya da oturduğu yerden kalkarken düştüğü anlar oluyordu, bizim yardımımızla kalkabiliyordu ancak…. İç parçalayıcı bir durum olduğu için elim gitmedi, yazamadım…   Ama on gündür kullandığı ilaç iyi geldi oğluma ve bunu paylaşabilirim… Süper yürüyor… Hatta beni çeke, çeke… Oleeey!

Bakın bu çiçekler o mutlu yürüyüşlerimizden sonra bizimle eve geldi…

Sümüklüböceklerden daha mı güzeller dediniz…? Hmm...

İki...

Hamarat Diva’da ilk yazım yayınlandı… Yani herhangi bir baskıda bulunmak istemiyorum arkadaşlar ama gidip okumazsanız gene abuk subuk bir salyangoz yarışması yaparım hemen… Fotosuyla beraber… Elimde en az 357 tane daha sümüklüböcek fotoğrafı var, ona göre…

Bu çiçek Hamarat Diva’ya tıklayanlara…

Tıklamayanlara ise; düşünürken kafayı tırlattıracak bir sümüklüböcek sorum olacak…

Karar sizin…  J

Pek belli olmuyor belki ama sevgiyle, mutlulukla yazdım bu postu aslında…

Sarıldım…

Paşa da yaladı tek tek hepinizi…

 

 

:: Hamarat Diva ::

 
   
  
Kutumda o beklenen mail sonunda; Hamarat Diva yayında!!!

Haftaya böyle yepyeni, pırıl pırıl bir haberle başlamak ne güzel…

Enhar, ne güzel topladın herkesi… Yüreğine, emeğine sağlık arkadaşım…

Bunca Hamarat’ın arasında, kesin şımarırım keyiften!!!

Ne gurur! Ne mutluluk!

Donna Downey Workshop

Tam şu an – şu yukarıdaki resim var ya- işte o an benim pamuk bulutların üzerinde olduğum an…

Boyaya dokunuyorum… Ellerim kirli… Aklımda binbir renk… Ve gökkuşağının bütün renkleri benim...

 

Donna Downey Workshop aralıksız 8 saat boyunca tam bir bilgi paylaşımı, fikir patlaması ve bol bol kahkahaydı…

Uzaktan uzaktan sırf yazdığı kitabı ya da blogunu okuyarak birini sevmek ve sonra o kişiyle tanışmak; insanın yaşamına enteresan bir anı olarak ekleniyor… Adını tam ifade edemediğim, doğru kelimeyi bulamadığım değişik bir duygu…

Bir  şekilde biliyorsun ki; o zat artık hep senin hayatında olacak – öyle bir his…

Ve günün sonunda nihayet kızlar için başladığım bir defter daha oldu… Bu seferki boya kokuyor hem de… Tam istediğim gibi; kanvas bir defter…

 

{Bu arada biliyorum hepiniz sadete gel ve şu sümüklüböceğin ölçüsünü yaz artık diye sabırla okuyorsunuz-farketmedim sanmayın…}

Ama ilk önce workshop’a beraber gittiğim arkadaşımın boya önlüğündeki detaya bir bakar mısınız? Yani insan nasıl kıyar böyle bir şeyi boya yapmaya…?

 
Bu da benim ki...

 
O kadar afilli değildi ama hislerime uygundu…

 

Bu arada Donna Downey’e karizmamı çizdirmemek için gayet efendi dinliyorum dersi ama bilse içim fokur fokur aslında… J

 
Bu da dersteki öğrencilerden birinin sevgilisi – Olivier!
İsmi ne güzel di mi?

Tamaaaam – tamam…

Gelelim dünyanın en minik salyangozuna…

Bakın ben öyle 5 kuruşun ve sizlerin serçe parmağınızın boyunu bilemeyeceğim – baştan belirteyim ki küsmeyin sonra bana… Çoğunluğun {cm/mm} sesine kulak verdim… Ve özür dilerim cumartesi akşamından sonra yorumlarım kapalıydı…

Özetle durum şu:

Kabak çekirdeği = yaklaşık 1,75cm ise...

 
O zaman eleman kabuğunun içinde iken = 5mm

Kabuğunun dışındayken de = 7-8mm oluyor diye hesapladım…

Hemen-hemen...

Sonuç olarak kazananlar:

Aynur

İncik

Gizem

Adreslerinizi e-mailime bekliyorum...

Workshop defterinden bir sayfa...

 

Bıraktığınız yorumlara, yolladığınız tüm salyangoz fotoğraflarına ve artık gördüğünüz her sümüklüböcekte(pardon?!) beni düşündüğünüzü belirtmenize -{iyi birşey bu di mi? J}- sonsuz teşekkürler…

Hepinize mutlu haftalar, bana da iyi geceler!

Fiiihuuuu!

Pazar gecesi için uzun bir posttu...

Tahmin edebilir misiniz?

 

 

Bakın bu elemanın ne kadar büyük olduğunu tahmin eden arkadaşa bir hediyem olacak…

Amacım bloga biraz heyecan getirmek  – tabii salyangozlar sizi benim kadar heycanlandırıyorsa… J

Elemanın boyunu ve kazanan arkadaşı pazartesi açıklayacağım…

Herkese keyifli bir haftasonu dilerim…

Ben bu hatunla olacağım…

Yağmur sonrası...

İki gün durmadan yağmur yağdı buralarda… Yağmurun sadece {ahmak ıslatan} cinsini sevdiğimi anladım bir kez daha… NJ’deyken haftalarca gece gündüz durmadan yağdığı zamanlar olurdu… Bahçede ağaçlar falan devrilirdi; o derece… Bir de gök gürültüsünden tırsardım feci halde -brrr- hiç sevmezdim… {Bak yazarken bile diken diken oldum sanki… }

Burda iki günde bitti neyseki…

Evet, yağmur bereket, gerekli, yağmalı vesaire ama bir başka sevmeme sebebim de; Paşa ve Papatya’yla o ıslak yürüyüşler… Sonrasında ikisini de kurulamak falan…

Iıııhhhh!

Dört çocuğum var demiştim di mi size? Evet, aynen…

*

Ama sevdiğim bir olay var kiiiiiiii…

 

 
Her yağmur sonrası {herşey yolunda mı orda?} endişesiyle ortaya çıkan şu salyangozlar…

Niye ben bu kadar seviyorum ki bunları?… Sümüklü sümüklüler oysa… Iııııy!

Ama onlara hiç yakından baktınız mı?

Nasıl da kibar hareketleri var hepsinin…

 
İncitmeden, kimseyi rahatsız etmeden, sessiz, sakin, ağır…

Ahhh!

 
Biz de sizin gibi olabilsek biraz…

Siz bize böyle daha yavaş yaşamayı öğretseniz ve biz de size sümük olayını nasıl halledebileceğinizi, kağıt mendili...

{Okurken kafayı yediğimi düşünmüyorsunuz di mi? Bakın; küserim… Ama buraya kadar okuduysanız zaten sizin de hoşunuza gidiyorlar demek ki…J}

 

Ve bu fotoğraflardaki arkadaşın çok çok minik bir salyangozcuk olduğunu düşünüyorsanız eğer; bir de yarın ki postumu bekleyin lütfen…

* 

Aklınızdan geçen ama sormaya çekineceğiniz 3 soruya cevap:

1-    Salyangoza verdiği pozlar karşılığında elmayla ödeme yaptım…

2- Hayır, tabiki de salyangozları kızlarımdan çok sevmiyorum… Cık, cık…

3- Evet, o konuda haklısınız, biraz abartmış olabilirim…. Ama bir daha yağmur sonrası yürüdüğünüz kaldırım kenarlarına daha dikkatli bakacağınızdan eminim artık…

Sevgimle…

Derin Nil :: 43. Ay Mektubu

 

Deriiiiiin… Canım Kızım Benim…

Bak, ne güzel arkadaş olmaya başladık seninle ikimiz… Çay keyifleri falan… Ne kadar çok ortak yanımız varmış meğer, yeni yeni keşfediyoruz…

Günler artık daha az krizli ve daha keyifli… {Ohh! Sonunda ya Derincim!} O deli tanturum dönemini de atlattık sanki… Yaniii; gibi, gibi…

Bu ay dönümüne yakışır bir haber vereyim mi sana?

Dün ilk depremini hissettin… Ben yanında yoktum… Depremin ne demek olduğunu daha bilmesen de korku korku işte… Ama babacığına sarılmışsın ve güven de hissetmişsin ya kendini; önemli olan o… Bu çatının altında o güveni, mutluluğu, sevgiyi hissetmen…

Canım Benim…

Ne güzel büyüyorsun her geçen gün!

Ve sen olmasaydın biz ne kadar eksik bir aile olacaktık bebeğim… Sana her bakışımda daha iyi anlıyorum bunu…

Nice 43 aylar yıl olsun… Ve o yaşında hissedeceğin depremlerde de gene sana mutluluk ve güven veren sevdiklerinle ol…

Seni çok seven ::annen::

 

Yaz yengeci kutuya - Hapşuuu!

Yaz bitti… Evet evet kesin bitti… Bu sabah sürekli burnu akan ve hapşurmakta olan Derin de teyitliyor mevsim değişikliğini… Ablasını okula bıraktıktan sonra gelip battaniyenin altında çizgifilm izledik, çay içtik beraber… Nasıl da seviyor çay keyiflerimizi; kanında var çocuğumun…

Selin’e bu çay kültürünü veremedim…

“Selin sen de çay ister misin?” teklifime cevabı hep “iiiiuuuuuu!” oluyor… O yüzden abla okuldayken içiyoruz paşa çayımızı…

Derin böyle olunca günün bütün programları iptal oldu tabii… Evdeyiz… Sıcaklığı açtım demin… Sıcaklığın ilk defa çalışıyor olmasının verdiği o tuhaf {evet ben kışım} kokusu kapladı evi; mum yakmalı ya da kurabiye falan yapmalı…

{Çok yaşa, iyi yaşa bebeğim!} Bu Derin’eydi arkadaşlar, pardon…

İlk defa evde yapmam gereken hiçbir iş yok bugün… Ne çamaşır, ne ütü, ne temizlik…

Boyalarımı Derin’in yanına indirip Selin’in okulu için başladığım resimlere devam edeceğim… Okulda açık arttırmada satılacaklar ve geliri okula bağışlanacak… Heycanlıyım o yüzden…

Bu arada okul demişken…

Yazmaya yeni başlayan minikler için bu çok güzel bir link… Hemen TIK!

Sıkıcı bir post oldu farkındayım, kusura bakmayın… Çocuğu hafif hasta diye keyifsiz olan bir anne postu bu, ondan…

Kaçmalıyım…

Paşa havlama oğlum yaaaa… Adamlar çim kesiyor işte, makinanın sesi o – öğren artık! Neyse… Bu arada Paşa da hasta… Peh! Haftaya ne başlangıç ama!

Bari güzel bir fotoğrafla bitirip durumu kurtarayım…

Yaz yengeci...

Fotoğraf geçen aydan aslında… Şu an penceremin önü bangır bangır sonbahar!

 

Edited :: TIK linki hata veriyormuş, farketmemişim… Hemen düzelttim… Yaniii nasıl bekliyorsunuz bir açığımı arkadaşlar! J Şaka şaka! Sevgi, saygı… ::n::

 

Selin Nil :: 65. Ay Mektubu

Ne güzel büyüyorsun sen Selin…

Bu ay okul daha bir yerleşti hayatına… Bünyen hala sabah uyanmalarına tam adapte olamasa da, okulunu çok seviyorsun…

Okuldaki arkadaşlarınla birbirinize koşmalarınız eski Türk filmlerindeki, ağır çekim aşk sahneleri gibi… Bayılıyorum…

Haftasonları okulunu, arkadaşlarını özlüyorsun bir de... Öyle hoşuma gidiyor ki...

Ve sen okuldayken kardeşin de seni tabii... Ödü patlıyor okuldayken çok eğleniyorsun ve arkadaşlarını ondan daha çok seviyorsun diye… Ama en güzel oyunların hep Derin’le senin...

O kocaman kalbinde, herkese ve herşeye yer var… Ve böyle olduğun için seninle gurur duyuyorum…

Nice 65 aylara, yıllara bitanem….

Seni çok seven ::annen::

 

 

Mehtaba hasar gelirse Nasa’ya romantik bir mektup yazacağım bu cuma…

midas-temmuz 2009 

 

Bir insanın yanındakine her gün, aynı soruyu, bıkmadan, usanmadan ve hatta alacağı cevabı bilerek sorması normal mi?

   “Yarın hava nasıl olacak?”

Ve bu soruyu her gün duymaya alışık diğer insanın bıkmadan, usanmadan, gene aynı cevabı vermesi - peki bu normal mi?

“Bugünkü gibi…”

Eee, ama o zaman mevsim hiç değişmezdi ki…

Neyse...

*

Fotoğrafın yazıyla bir ilgisi yok…

   Dostum Midas bu…

Dışardaki havayı merak ediyor sanki - benim gibi…

Hava demişken…

Nasa’nın bazen çok işgüzar olduğunu belirtmeden de geçemeyeceğim…

 

Saate bakmayı da sen öğretmiştin bana…

Bugün seninle bir fotoğrafımı aradım ama yok…

Sonra bunu çektim…

Gülü sen vermiştin bu yaz-Kapalı Çarşı’da; o sen ol…

Künye de senin hediyendi en az 30 sene evvel; ve o da ben olayım dilersen…

İşte şimdi yanyanayız – bu fotoğrafta…

Bugün bunu ne çok isterdim, biliyorsun değil mi?

 

::Antiquitäten::

Geçmişe ait odada yürüdükçe kendimi de 1800’lü yıllara ait hissediyorum…

Biraz daha dolaşıp dokunsam tüm bu objelere, ismimi bile hatırlayacağım sanki…

O derece…

Eskiye ait objelerin kokusunun beyne verdiği geçici hasar olsa gerek – umarım geçicidir tabii…

Yanımda biri olsa diyeceğim ki; "Kesin yaşadım ben bu dönemde, bundan birkaç evvelki hayatımda… Hatırlıyorum sanki..."

O da diyecek ki bana “Amma antikasın sen de haaa!”

 

Aynada bir ben…

Bir de annemin hediye ettiği eski çanta - ona ait – benle yaşıt…

Mekana uygun…

Onun yüzeyi, benim ruhum antika!

  
  
  
  
  
  
  

İnsan haftaya bu laflarla başlarsa blog mlog yazamaz ki!

-   Abbacım sen şimdi şakacıktan öldüy bu Bavbi’yi… Tamam?

-   Ben Halloween’de cadı olucam annecim!

-   Abbacım sen iyi deniz kızı ol, ben kötü… Tamam?

-   Bunlaa şimdi hasta olup doktova gitsinley, aşı olsunlaa, ölsünlee sonaa...

-   Anne spoy yapmazsa hasta oluu, öley sonaa biliyo musun?! Öley! Öley abbacım yaaa…

 

*

 

Bu ne Derincim yaaa… ?

Moral falan bırakmadın haftaya başlar başlamaz…

Aldın bütün enerjimi bebeğim, yemin ederim…

 

*

Sizin ki benimkinden iyi başlamıştır umarım!

 

Sandalyemde dönerek yazıyorum bu postu!

 

Stüdyomda temizlik var bugün!

Tarkan’ı dinliyorum bu sırada {Dön Bebeğim}! Asla eskimiyor kulaklarımda…

Ayyy Tanrım stüdyo dediğim yeri de bir görseniz… Sola dönüyorum masaya çarpıyorum, sağa dönüyorum boyalarıma… {Yoksa Dön Bebeğimi dinliyorum diye mi böyle dönüp çarpıyorum sağa sola ben yaaa? – Dur şarkıyı değiştireyim!}

Avuç içi kadar bir yer ama benim stüdyom burası işte, seviyorum evimde boya kokan bu minik köşeyi… Oyun alanım burası… Ne oluyorsa bu cüce masamın tepesinde oluyor ve beni mutlu etmeye yetiyor…

Burnumda da kuru Datça çiçeklerim… Mis…
Daha ne olsun?

Hepinizin yorumlarına çok teşekkür ederim… Cevaplayamadığım için hoş görün – performans düşüklüğü malum…

Güzel bir haftasonu herkese efenim!

Saygılar, sevgiler efenim!

Cici kız olacaktım ya; anloorsunuz?

{Haber yok o taraftan daha}

Beklerken döneyim ben bari bebeğim!

 

Yorumlarıma yorum yapan firmaya “no comment” demek istiyorum ama...

 

Blog civarında iken cici kız olmam gerekiyor şu ara…

Bir iş durumu var…

Bir reklam firması…

Firma yabancı gerçi ve “amaaan nerden bilecek ne yazdığımı allaseeen yanii?” gibi bir yaklaşımda bulunabilir ve gene aynen kafama göre yazabilirim…

Fakat google translate mereti anında ispiyonlar alimallah… (Hadi bakıyım çevirsene alimallahı ingilizceye! Hadi, bekliyorum!)

Neyse…

Uzun lafın kısası; firmanın şartına ricasına göre;

Blogumu sık güncellemeli (evet, güncelliyorum) ve yorumlarımı açmalıymışım (hmm?)…

Bu gizemli gelişmelerden haberdar edeceğim sizi…

Ama önce “olsa keşkeeee!” deyip kaçıyorum…

Bu arada; sonbahar uzaktan uzaktan geliyor sonunda; mutluyum…

Merhaba Ekim!