Decaf Latte

Hello Friends!

 
{bu haller geçen haftadan…}

Acaip fikirlerim var; paylaşmak istediğim…
Yazmazsam olmaz… Unuturum falan...

Ammavelakin...

Hastayım… Hastasın… Hasta…*

İyileşelim, döneceğiz…

Güzel bir haftasonu dilerim hepinize…

Ciao Bellas!

*{neyseki kafadan değil}
 

ben dantel diyim, sen saçmalama de...

Hazır hızımı almışken…

 

Bu da kutuların lavanta kokanı…

Şu dantelleri tutan iğneleri hatırlarsınız belki…

 

 

Devam…

 

Karmançorman gibi di mi?…

Ama hepsi nasıl güzel bir düzen içindeler aslında…

Çok resim olunca az yazı olsun…

Ama illa ki biraz daha birşeyler okuyasınız varsa;

hay hay... buyursunlar madam!

  
 
 
 
 
 

Kurdele

 

Kurdelelerimle boğuştum haftasonu…

Temizlik niyetine…

Annem babam gelecek diye her tarafı toparlamaya başladım…

Temizlik, toplanma işine niye kurdele kutusundan başladım bilmiyorum…

Gerçekten…

Oysa kim açacak, kim bakacak onlara?

{“İşten kaçıyorsun kızım!” diyor iç ses şu an… Olabilir…}

Kutuları yerlere döktüm önce.

En baştan yerleştirdim tek tek… Zamanım varmış gibi…

Biri bana desin ki “İyi de senin daha önemli işlerin bitti mi hatun?”

Yooo… Hepsi beni bekliyor…

Ama kurdeleler önemli… Terapi niyetine…

Peki bir kısmının fındıklı kahve koktuğunu söylersem…

M-mmm.. Missss!

Hayatta olsaydı;

“Breh, breh kızanıma be ya!” der miydi büyükanne?

Fındıklı kahve kokuyor hepsi...

Deli demezsiniz di mi?

Derseniz ben ne derim size peki?

Hemen siz de deneyin! Şahane!

Kahve olmazsa lavanta elbette…

Yağmur…

Onca gri günden sonra gönlümü almayı nasıl da iyi biliyorsun… J

 

Sıkıcı bir yazı...

Ablayı okula bırakıyoruz… Alışveriş yapmam gerek… Süt, ekmek, vesaire…

-Derinciğim markette duralım mı?

-Sıkıcı ovası…

Uğraşacak gücüm olmadığı için durmuyorum markette…

1-0, Derin kazanıyor…

Eve geliyoruz…

-Sıkıldım ben…

- Resim yapalım mı?

- Sıkıcı…

- Ama boyayla, ellerimizle…

- Hala sıkıcı…

- Cupcake yapalım?

- Sıkıcı… Hem abla yokken olmaz… {Hayırdır?}

- Felt yapalım… Suyla hem de…

-Ha? O ne?

He… He… 1-1!!! Anne kazanıyor bu sefer…

Dünya kadar işim var ama felt yapıyoruz… Her yer su oluyor… Islak yumurtalar yapıyoruz… Müzik açık, gök gürlüyor, ortam şahane…

On dakika sonra Derin iç çekiyor…

-   Sıkıldım ben…

Şeytan başka şeyler fısıldıyor kulağıma ama dinlemiyorum…

-    Sen birşey öner o zaman Derinciğim?

-    Saklanbaç oynayalım… Sen saklan…

Saklanıyorum…

Hemen bulunca tepesi atıyor…

Bir daha  sayıyor, bir daha saklanıyorum… Dolaba giriyorum…

Bu sefer de bulamıyor diye “Sıkıldım ben!!!”  çığlıklarıyla ağlıyor…

Derin 8-1 falan mağlup ediyor beni…

Başım çatlıyor…

Çay yapıyorum…

Gök gürlüyor…

Camdan yağmura bakıyorum…

Okuldaki Selin’imi düşünüyorum… Duydu mu gökgürültüsünü acaba diye…

Enerjim bitik… Ama gün bitmiyor…

-   Sıkıldım diyorum Derin’e…

 

Biz biz idik, 32 kız idik...

Günlerdir huzursuzum…

Miniğimin dişi çekilecek, canı yanacak diye…

Ve günlerdir diyorum ki; onun değil benim dişimi çekseler keşke… Her anne gibi…

Buraya yazıyorum; bakın çok doğru bu: Bir anne yavrusuna “senin yerine benim canım yansın” diyorsa eğer, bunu tüm kalbiyle, benliğiyle istiyor ve ima ediyordur o anne… Çok çok doğru… O annelerin hepsine hak veriyorum, hepsini daha iyi anlıyorum şimdi…

Cuma günü öğlen okuldan aldıktan sonra yemeğe götürdüm kızları…

Gelin dışarda yiyelim kızkıza; hem sohbet ederiz dedim…

Amacım; konuyu diş olayına getirmek ve korkutmadan anlatmak…

Konuştum, konuştuk uzun uzun… Anladı o sırada… Hazırdı hatta… O an, tam o hazır olduğu anda,  restauranttan çıkıp doğru diş hekimine gitsek hemen hallolabilirdi bu konu belki de… O derece…

Ama ne oldu?

Bugün yeri göğü birbirine kattı Selin…

Doktor da "bu durumda travma yaşatamam çocuğunuza" dedi… Yapmadı diş ameliyatını…

Doğrusu da buydu…

Bir sonraki tarihe dek; bu konuyu kapattık şimdilik…

Ama sanırım en az 10 yo, yooo 30 yıl gitti ömrümden ve saçımda beyaz vardır diye aynaya yaklaşmıyorum bile…

Tiryaki

Coca Cola’yı nasıl özlüyorum, bir bilseniz!… Offf!

Çok nadiren içiyoruz artık… Ama ben istisnasız, her akşam yemeğinde özlüyorum onu…

Şöyle güzel bir spagettinin yanında mesela…  Veya sinemadaysak, patlamış mısırımın yanında…

İstiyor canım deli gibi, elimde değil…

O ilk açıldığı anki TISSSSS sesi, bardağa dolduğu anki ses, üzerinde oluşan köpüğü ilk beş saniye içinde hüpletirken çıkan ses, bardağın camında oynaşan yüz milyon baloncuk, içince boğazımı yakışı, gözümden yaş gelişi, bu saçma olaya gülmek falan….

Ahhh!

Nasıl zevk veriyor bir bardak buz gibi cola bana…

Ama içmiyorum…

Neyse…

Bu kemer sevgilime hediyemdi aslında… Vintage Coca Cola… Circa 1886… 5 centmiş o zamanlar... Dedim ya o kadar özlüyorum ki, aldığım hediyeye de el koydum… Ortak kullanıyoruz; hayat müşterektir misali…

Bugün Cuma diye midir nedir canım daha çok çekiyor siyah mereti!!!!

 

Derin Nil :: 46. Ay Mektubu

 
 

Kuzum Benim…

Okula başladın!!! Sonunda… Nasıl da hazırdın bebeğim…

“Bana harf yapmayı gösterer misin?!” deyip duruyordun son günlerde… Alfabede aslında olmayan, uzaylı harfleri bir kağıda yazıp “ben burada ne yazmışım? Oku bana!” diyordun sonra…. Hayalgücümü ne kadar zorladığımı tahmin edersin, okurken. O yüzden okula gidiyorsun diye pek mutluyuz…

Yazman düzelsin de konuşmamızı da halledelim aşkım…

Nitekim evde hepimiz senin gibi konuşur olduk da…

Şunu alar mısın?

Buraya geler misin?

Onu bana verer misin?

Yanımda kalar mısın?

Gibi…

Nice 46 aylar yıllara dönsün bombişimin hayatında…

Şimdi gelip anneye bir öpücük verer misin?

Seni çok seven ::annen::

Yer yer güneşli ve sağnak yağışlı, mutlu gün

 

Sabah yağmur sesine uyandık… “Yağmurda zor olacak okula gitmek” diye içimden geçirdim ama daha dışarı adım attığımız an, çoktan durmuştu bile…

Yağmurun ardından kimler geliyor biliyorsunuz artık…

Hepsi kapımın önünde toplanmıştı; şeker bekleyen çocuklar gibi…

Güzel bir gündü…

Harika bir lodos vardı…

Lodos bana İstanbul’u çağrıştırıyor hep…  Daha çok özlüyorum böyle günlerde…

NJ’de olsam bunalım bir gün olabilirdi ama burada o kadar mutluyum ki… İstanbul’u özlerken bile…

Hava böyle ılık olunca, Paşa’mla yürüdük uzun uzun… Nasıl bacakları ağrıyor aslında ama gene de yürüyecek… Kızların ikisi de okuldaydı; zamanım vardı, yürüdük… Kıramıyorum gözünün akını çıkarıp bön bön suratıma bakınca…

Ben anlattım, o dinledi gene… {Komşular görüyor mudur bizim bu halimizi?} Dinlerken arada içini de çekmese daha çok anlatabilirim ama demoralize oluyorum  o “bayılıcam şimdi” der gibi iç çekişlerine… Sağlığı inişli çıkışlı şu günlerde; sormayın, bahsedersem üzülüyorum…

 

Bulutu çok… Mutluluğu bol bir gündü… Onca griliğine rağmen…

Bir dostum ikinci kez anne oldu; o muhteşem duygunun her bebek te ayrı oluşunu tattı…

Sonra annem babamla uzun uzun telefonda konuştuk…  Buraya geliş programlarını yaptık üstelik…

Gerçi güneş biraz kafasına göre boncuk dağıtıyordu ama benim havam zaten iyiydi; umursamadım…

Ahh,

Bir de bunu yazdım…

Size de oluyor mu bu kendi sesinizde annenizi duyma hadisesi?

Ve şimdi gene yağmur var dışarıda…

Güzel bir gün demiştim di mi?

 

Selin Nil :: 68. Ay Mektubu

Selinciğim,

Her ayın 11’i yaklaşırken kendime “yeter, artık yazma” diyorum ama daha dediğim an büyük bir adım daha atıyorsun bu dünyanın içine içine; yazmak durumunda kalıyorum…

Arabada giderken yolun ortasındaki otoban çizgilerini saymaya başlarsın ve bir türlü durduramazsın ya kendini; ya da ne bileyim kaldırımdaki çizgilere basmadan yürümeye çalışırsın ve sonra bir bakarsın bu sende acaip bir saplantıya dönüşmüş aslında ve o çizgiye bastığın an için gider sanki ayağın ateşte yanmış gibi; işte o durumdayım bu ay dönümü mektuplarınızla… Hayırlısı…

Okumayı çözmüştün zaten ama geçen gün bir kademe daha atladığını beyan etti öğretmenin; pek gururluyuz… Benim zamanımın Cin Ali türüne benzer kitapları okuyorsun artık, pek hoş… Aferin kızıma…

Bu ay ki mektubuna düştüğüm not bu olsun…

Seninle gurur duyuyoruz Birtane'm...

Önümüzdeki ay da noktayı koyamam bu dönüm mektuplarına heralde… Büyük bir olay daha atlatacağız ailece; hiç bahsedesim yok bugün…

Seni çok seviyorum kelebekler kadar zarif, kitap kurdum benim…

Nice aylar senin olsun…

::annen::

 

"The Whip" Harley sportster bobber by Alp Sungurtekin

{Fotoğrafları büyük görmek için lütfen üzerine tıklayın…}

 

Burası bir annenin blogu, evet…  Burada çoğunlukla kızlarımı, duygularımı, yaşadığım bazen küçük, bazen büyük detayları –öylesine- yazıyorum, evet…

Ama bu haftayı biraz çocuksuz ve daha hareketli kapatalım mı?

Size çok eski bir arkadaşımdan bahsetmek istiyorum…

Sevgili blog dostlarım, tanıştırayım…

Bu Alp…

Alp, bunlar da benim Blog Dostlarım…

 
Şimdi nereden başlasam?  Alp o kadar eski bir arkadaş ki; hayatımda hep vardı sanki… Nasıl tanıştığımızı bile anımsamıyorum...  Dedim ya; Alp hep vardı çünkü…

Enteresan adamdır kendisi… Başlı başına bir ekoldür… Önce çözemez deli olursunuz, ama çözdüğünüz zaman da hep yörüngesinde olursunuz… O derece…

Beni deli eder mesela… Kendi de bilir delirttiğini… Ama şeytan tüyü vardır severim de, elimde değil… Hatta zaman zaman delirtsin isterim…  

Alp’le önce aynı lisedeydik… Sonra Güzel Sanatların sınav günü bir baktım Alp bana “Nilüf, suluboyanı ödünç ver de şu sınava gireyim” diyor… O kadar yetenekli ki; kazandı elbette… Ehem! Benim suluboya sayesinde…

Kafasına koyduğunu yapan biri yani…

İsteyip te başaramadığını asla görmedim… Bana bahsetmiyorsa o ayrı ama bu adamın yapamayacağı yok… Aklına koysun yeter ki…

Motorlara takmış durumda şu ara… Ben anlamam… Anlayan birileri okuyorsa hatta bilgilendirsin beni isterim…

Bir insan o küçük parçaları tek tek garaja sokup sonra ortaya nasıl böyle birşey çıkarır?

Trafikte geziyor bununla, inanamıyorum… Sıfırdan yaptı… Vitesindeki tokmakta bilardo topu kullanması en basit örnek yoktan varetmesine…

Ben motordan bahsediyorum ama sizin gözünüzün model kızımıza takıldığından eminim…

 

 

Jalika…

Kendisi profesyonel model… Podyumda yürüyenlerin akıllı olanlarından… İki elinizdeki parmak kadar lisan biliyor, resim çiziyor ve tasarım yapıyor…

 

Motor için ne düşündüğünüzü bilmek isterim… Eminim ki duymak Alp’in de hoşuna gider… Ne de olsa bu da onun bebeği… Gurur duyuyor...

 

Aaaalp,

Senin bu “The Whip” super cool ama ben hala önünde sepeti olan pembe bir bisiklet istiyorum… J

"The Whip" by Alp Sungurtekin

website

youtube

WooW! Taaaa Fransa’ya kadar gitmiş ünün Alp!

 

  

4? Pardon?

Derin’i bu sabah sınıfına yollamadan evvel, yüzünün her noktasını öperken dedi ki;

“Annecim, özliycem seni!”

Gözlerim ışıdı birden…

Demek ki özlüyor beni… Demek ki benim minik kuzum hala… Belki o da sadece kollarımda olmak istiyor, benim onu istemem gibi…

Gülümseyerek “Gerçekten miiiii?” dedim…

Peki o ne dedi?

“Şa-kaaaaaa! Okuyu çok seviyoyum ama sen de en sevdiğim annemsin…”

“Harika Derin’cim de; nasıl en sevdiğin annenim? Senin kaç tane annen var ki?”

“Döyt!”

Fotoğrafla ilgisi olamayan bir post daha size…

Fotoğraftaki hediyeleri bu yıl Selin ve Derin için alıp paketledim ve gençkız oldukları zaman vermek üzere mektup kutularına koydum…

Pek gereksiz bir hareket… Farkındayım…

Bu durumda, Derin’inkini, şu dört anne meselesini açıklamadan vermeyi düşünmüyorum zaten…

Hadi sağlıcakla…

 

Derin de Kanatlandı!

 

Ahhh Merhabaaaa!

Hepinizin güzel yorumlarına tek tek teşekkür ederim… Tüm kalbimle… Çok naziksiniz… Çok mersi…

Bugün mühim bir gündü bizim için…

Derinciğim bugün okula başladı… O kadar hazırdı ki Bombişim… Sınıfa girdikten sonra arkasına bile bakmadı… Hemen sırasına oturdu ve zaten yıllardır o sınıfın müdavimiymiş gibi çizim yapmaya başladı…

Allah Allaaaaah! dedim sadece…

Bu işte bir yanlışlık var diye bekledim durdum…

Heh şimdi ağlayacak…

Dur şimdi dudak bükecek belki de…

Yoooo, hayır…

Ağzı açık kalan gene ben oldum…

Gözleri dolan gene ben…

Ayrılırken en çok zorlanan kim oldu? Lütfen siz söyleyin!

Evet, gene ben!

O dönüp bakmadı bile…

Duydunuz di mi? Dönüp bakmadı bile diyorum…

Birkaç saat sınıfın dışında dolandıktan sonra eve gelip etrafımdaki sessizliği dinledim…

Dışarıda güneş varken evdeki bu sessizlik o kadar yabancı ki bana…

Kendi evime ilk defa gelmişim gibi bir histi, tuhaftı…

Bir eve girersin ve yerde oyuncak görünce o evde çocuk olduğunu anlarsın yaaa… Yerdeki oyuncaklara o gözle baktım hep… Bu evde çocuk var ama şimdi nerede?

Ev de sanki bana bakıyordu hatta "salak kadın!" diye…
{Ay istağfurullah dediniz mi?}

Güzeldi ev aslında…

Çayımı içtim…

Duygularımı yazdım…

Bu durumun aslında o kadar da fena olmadığını indirgedim…

Kendimi iyi hissettim…

Sanki her an telefon çalacak ve okula çağıracaklar gibi evdeki tüm telefonları yanıma aldım…

Kimse aramadı…

Gene iyi hissettim…

Bugün hepimiz daha mutlu ve sevgi doluyduk ayrıca…

Güzel bir gündü…

Ama gene de sormadan edemiyorum; Derin'im, sen ne zaman büyüdün? diye...

 

Mersi 2009

 





 

Wuuuuu-huuuuuu!

Sonunda 2010’dayız!

Jetgiller'deki gibi arabalarımız hala uçmuyor ama olsun…

Önümüzde yepyeni bir yıl bizi bekliyor… Yeni fikirler, yeni olanaklar, yeni güneşli günler, projeler, teklifler, gelecek süprizler…

Hepsi heyecan verici…

Hepsine hazırım!

Umarım siz de aynı enerjiyi hissediyorsunuzdur…

Kısacık yazıp kaçıyorum çünkü bugün sevgilimle evlilik yıldönümümüz!!!

Hepimiz için aşk dolu bir yıl olsun !