Decaf Latte

:: globalleşme zamanı ::

Şöyle bir başımı uzatayım…

Hoooop!

Kardeşimle konuştum demin… Fikrini aldım bir konuda ve kendimi acaip iyi hissediyorum şimdi…

Bir kardeşe sahip olmak ve paylaşabilmek ne güzel bir olay aslında… Taaa doğumundan beri tanıdığın, en en en eski arkadaşının orada olduğunu bilmek, seni karşılıksız sevdiğini, dinlediğini ve ne olursa olsun sana dürüst olacağını bilmek nasıl güzel bir lüks bu hayatta!

 

Bazı güzel gelişmeler oluyor hayatımda… Dedim ki Nonim’e… Ya Decaf Latte’yi kapatacağım, sıfırdan ingilizce başlamalıyım ya da… ya da… ya da… bilemiyorum dedim… Ama tek bildiğim globalleşmem lazım… Hayatımda olan gelişmelerin ilerleyememe sebebi, malesef iki cümleyi ingilizce yazmayışım… Ne tuhaf di mi?

Girdiğim sanat ortamlarında burun kıvırıyor herkes bu bloga… Fecii…  Siz seviyorsunuz ama biliyorum… J

Neyse…

Sonuç itibariyle “kapatmama” kararı aldık…

Bir de yeni bir blog açılacak yakında…

Sırf sanat üzerine…

Önceden elimin altında bulunan ingilizce atölye blogunu gündeme getirmeye karar verdik…

Birini devam ettiremezken bir de o… Bilemiyorum nasıl olacak ama olmak zorunda…

Bu arada Hamarat Diva her Çarşamba zaten devam!

Haydi sağlıcakla…

 

Blogsuz da hayat devam ediyor...

Sevgili Blog Dünyası…

Uzak düştük biliyorum… Hepiniz afiyettesiniz inşallah…

Ben iyiyim… Her salisenin tadını çıkarıyorum ailemle… Döneceklerini düşünmeden…

Gelip yazamıyorum buraya… Şunu yaptık, bunu yaptık, gezdik, güldük, vesaire diye…

Gittikleri zaman okuyup ta acı çekerim korkusu var sanırım… Gerçi tüm bu keyifli anılarımızı yazmadığım için de “rüya mıydı yani?” şüphesini yaşayacağım büyük bir olasılıkla…

Bu tür konularda ben kendimi anlamadım ki; size nasıl anlatayım şimdi?

 

 

Derinciğim 4 oldu bu arada…

Uyudu da büyüdü, tıpış tıpış yürüdü ve 4 işte!!!

Ne numaraları var, ne komiklikler yapıyor ama nedense yazamıyorum eskisi gibi…

Ay dönümü mektupları da sadece kalemden çıkıyor artık, klavyeye dokunmadan…

Bu blog can çekişiyor resmen, farkındasınız di mi?

Neyse...

Bir uğrayıp selam etmek istedim hepinize…

Mutluyken yazasım yok, mutsuzken yazasım yok; nasıl bir insanım ben ? J

Deli ederim sizi…

Sevgiyle... J

 

 

   Uykucu Fare - aynen benim gibi...

İşte öyle...

Derin ateşli ve ayaktayım bu gece… Sevgilim de yok ya, uyku da tutmuyor, lanet… Evdeki herkesin uykusu, sağlığı, huzuru, rüyası bana emanet sanki gibi bir duygu var üzerimde… Aslında neler yazmak istiyordum; hani buradalar ya ve ben gözümü açıp kapıyorum, açıp kapıyorum hala burdalar ya… Evdeki hesap, çarşı misali…

Güzelmiş böyle kocaman bir aile olmak…

Anneme babama 'hala çocuk olduğumu' hissetmek…

Öksürünce zecefilli, ballı tarifler duymak…

Mutfakta annemi görmek…

Markete babamla gitmek…

Paşa'yla yürüyorduk geçen gün…

Yağmur çiseledi… Ama o yağmurda, tam tepemde güneş… Şahane, tuhaf bir hava… Gökkuşağı aradım deli gibi… Bulup hemen göstereyim anneme, babama istedim…

Ara, tara yok…

Sonra farkettim ki; ben o gökkuşağının altındayım aslında ve uzaklardan birileri görüyor benim olduğum yerdeki tüm bu renkleri…

Öyle bir his…

Bahar çiçekleri zaten etrafımda, söylememe gerek yok di mi?… Mis gibi iki çiçek...

Minik çiçeğimin ateşini ölçmeye şimdi…

 

 

dar

Dün Paşa’ya beş-on kez seslenmeme rağmen, uyanmayınca… ö…  sandım… Feci korktum… Sonra koca başını kaldırıp,mahmur gözlerle yüzüme bakınca, ağlamaya başladım… Anlamadı sebebini angut oğlum… Köpekler bilmez ki mutluluk gözyaşı meselesini… Adam dağıttı beni 30 saniye içinde ama haberi yok…

Sonra Didem geldi… Kızlar delirdi sevincinden… Onlar Didem’leyken ben atölyeye gittim, dergiden tanıştığım hatunla çalışmaya… Görseniz; dünyanın en mutlu, en herşeyi birarada insanı zannedersiniz… Etrafında deli gibi bir ışık ve enerji… Oysa üç yıl evvel kızını veriyor kanser illetine… Daha ondokuz yaşındaki bebeğini…

Konuşurken dolu yağmaya başladı birden ve  görüntü şahaneydi… Kızının bize selamı olarak algılamak istedim; tam ondan bahsettiğimiz anda yağdığı için…

“Hep organik yedirdim ve çok istediği halde asla cips yemesine, kola içmesine izin vermezdim oysa” dedi…

Eve geldim… Elimde bir torba cips ve kurabiyeyle…

Kızlar delirdi…

Tuhaf bir hüzün+mutluluk karıştı günüme…

Yemeği hazırlarken kızlar kol kola dans ediyorlardı… Gene ağladım!

{Offf! Nilüf! Sümüklüböcek fotosu çeke çeke bak neye döndün sen de haa!}

Selin okul kitabının üzerine bir bardak su döktü  ve “Olsun bitanem, sen iyisin ya!” dedim…

Derin’in binlerce krizi güzel geldi gözüme…

Öptüm, öptüm, öptüm...

Sakinlikle beraber ara ara da bir ağlama duygusu…

   Sebebini bildiğim…

Annem ve babam gelecekler diye nasıl mutluyum oysa ama günler sayılı ve gidecekler ya; neyse…

Gene bu etrafımdaki dağlara, tepelere bön bön bakar ve salyangoz resimleri çekerim!

Ve heryer dar gelir... 

Peh!

Ama bunların üzüntü olmadığını öğrenmeliyim artık; di mi?

Aslında çok mutluyum, sadece dün garip bir gündü…

Bakma bana öyle!

Beni de kendiniz gibi sümüklü birşeye çevirdiniz! 
  

Çok bölmeli, büyük bir çekmece lazım bana – Tek tek sizi saklamak için!

Hepinize Merhaba!

Yorumlara tek tek cevap yazamadığım için bugünkü postum genel bir teşekkür olsun istedim, lütfen hoş görün…

Herşeyden önce güzel tüm sözlere sonsuz teşekkürler… Gerçekten! Hepiniz çok naziksiniz… Ve ben gerçekten en doğru, en güzel kelimeleri nasıl bulup teşekkür etsem, bilemiyorum…

Burada olsanız, hiç üşenmez hepinize tek tek çekmecedeki objelerin hikayesini anlatırdım…

Bunların hiçbiri öyle gidilip bit pazarından ya da antikacıdan alınmış nesneler değil… Bir şekilde tek tek beni bulan, hayatıma gelen ve benim için hoş anısı/anlamı olan güzellikler hepsi…

Şu şişe mesela, ben belki Selin’in yaşındayken anneannemin ya da teyzelerimden birinin bana verdiği bir parfüm şişesi… Kendimi bildim bileli benimle… Nasıl hala kaybolmadı, hiç bir fikrim yok… Ama hep yanımda…

Yanındaki taşı bilenler biliyor, yazmıştım…

Diğer bölümlerden de düğmeler aneannemin düğme kutusundan, kimi sonradan benim elime geçenler… Bir gömleği atarken, düğmesine kıyamadığım…

Anahtar eski atölyeden…

Ne bileyim, midye kabuklarını Selin/Derin vermişti…

Yengeç ayağını bulmuştum, boyamıştım…

Pırıltılı şeyler; diğer eşi kaybolmuş küpeler, tokalar falan... Ne feci di mi? Eşi kaybolmuş, yazık onlara!! ;)

Hepimizin hayatında olan minik ıvır zıvırlar yani…

Benim için hepsinin bir anlamı, bir değeri var…

Bu çekmeceye yukardan baktım mı, hayatıma bakıp gülümser gibi bir duygu yaşıyorum…

Öyle bambaşka bir gezegende de yaşamıyorum aslında… Ama isterdim…

Yani yaşadığım dünya biraz daha farklı olsun, hayvanlar konuşsun, salyangozlar anlatsın falan… Hoş olurdu hani…

Benim rahmetli Dede’m marangozdu… Ve ben çocukken çok güzel, minicik bölmeleri olan bir raf yapmıştı… Deli olurdum o rafa… Bu çekmece de benim dedeme ve o çocukluk anıma özlemimin bir parçası gibi sanki…

Ve sizin de beğenmenize mutlu oldum!

Şimdiiiiii…

Başka birşeyden daha bahsedecektim, unuttum …

Hah, evet!

Geçen haftaki Dergi yazımın devamını okumayı unutmayın bugün…  

Dergi - II

Bir deeee,

Koş Yonca Koş diyorum ben! Ya siz?

Güzel bir gün olsun!

Sonsuz teşekkürler bir kez daha... Tüm kalbimle...

xo,

nilüfer 

Organize İşler Bunlar

Bir şeyin gözüme *şahane* gözükmesi için sadece eski, paslı, kırık, çizik, tek taşı düşmüş, çatlak ve istenmemiş olması yeterli…

 

Paslı olsun ama benim olsun!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Ahhh!

Hepsine tek tek bayılıyorum…

Gözüme şekerler…

Ama en çok bu iki şekerime bayılıyorum elbette!!!

Mutlu Salılar efenim!

Bazen çeneme vuruyor böyle…

Geçen gece annemi gördüm rüyamda… Her neye gülüyorduk isek, o kadar güldük, o kadar güldük ki; sabah karnımda ağrı ile uyandım… Şahaneydi o duygu… Sonra kalktım o özlem içinde, benim yaşımdayken onun giydiği ama artık bana verdiği bir bluzünü giydim… Fotomu çekip anneme yolladım hemen, ‘bak senin bluzün içindeyim’ diye…

Günüm çok güzel geçti sonrasında… Ve bu bütün haftasonuna yansıdı.

Gereksiz bir enerji vardı üzerimde –ki hala devam etmekte… Uykum falan gelmiyor hiç mesela… Hazır böyle bir enerji gelmişken çalışma alanımı düzenledim - gene… Ama düzeltip herşeyi organize edince de aradığım hiçbirşeyi bulamamak ve o düzenin sinirimi bozması gibi bir durum yaşıyorum her seferinde…

Bu arada bahçemdeki sümbüllerin hepsi açtı artık… Kesip vazoya koymaya kıyamıyorum bir türlü… Ekerken bel tutulması yaşayınca insan hemen koparamıyor çiçeklerini işte… Amerika’ya, köşede çiçek satan çingene kültürünü getirmek istiyorum en kısa zamanda ama burada hiç potansiyel yok…

Ooooo, kesmekten bahsediyorken, unuttum söylemeyi! Kızların saçı kısaldı bu arada… Bobby! Omuzlarda, kısacık…

Onlar istedi de oldu…

Dün sabah saçıma fön çekerken Derin geldi yanıma;

-   Benimkilevi de dalgalı yapağ mısın? dedi…

-   Nasıl dalgalı dedim?

-   Selena Gomez’in ki gibi dedi….

Ağzım açık baka kaldım! Selena Gomez kim yaaa!? Elmo’ya ve Dora’ya ne oldu?

Çok daha başka güzel şeyler oluyor buralarda… Mesela blogumdan yazıştığım çok cici biri, bir blok ilerideki eve taşınmış, onu öğrendim… Kahvaltıya misafiri bile oldum! Ne değişik duygular bunlar…

Neyse…

İyi de bundan bize ne diyebilirsiniz…

Çok haklısınız…

Dedim ya; gereksiz bir enerji!!!

 

 

Kolye by Gina Gabriell