Gittik, geldik…
Kanama durmadı hemen – anemik ya…
Kafasını öyle bir sardılar ki -kanama dursun diye- birşey söyledim mi duymuyor…
Dibine eğilip “Otur dedim hayatım, otuR!” diye bağırmam gerekiyor…
Güzel, vefalı kızım benim…
Nasıl da seviyorum onu…
Biri geldi ben ordayken… Kucağında puppysi… Minik titriyor ama koca kadın ondan daha çok titriyor… Rakun saldırmış… Kıyamam… Sahibine de kıyamam… Ağladı, ağlayacak…
Geçen gittiğimde bir tip vardı… Elemanın arka bacaklar tutmuyor diye iki tane tekerlek takmışlar yanlara… Şahane dönüşler yapıyordu… Ondan mutlusu yok…
Sahibi hatun, çektiği patinajları gururla izlerken, elemanın etraftan aldığı ilgiye nasıl da bayıldığını anlattı uzun uzun…
Hayvanlar mı komik, insanlar mı?
Bilsem…
Her veteriner dönüşü – kendim dahil – hayvanseverlerin çok komik varlıklar olduğunu düşünüyorum…
Papatya’yı kontrole…
Sevgiyle…
Merailcim, inan ben de dayanamiyorum gitmeye... Ama mecburen...
Whiskey'e asigim - benimkilerden sonra... :)
Posted by: nilufer | Jun 29, 2010 at 01:13
Bebegim benim, sari fistigim, umarim simdilerde daha da iyidir..
Ben dayanamiyorum hayvan hastanelerine gitmeye, bazen bir baskasinin acina karsi duygularima sahip olamiyorum..
Bence her ikiside komik ;) Ama hayvanlarda cok daha saf oluyor:)
Posted by: Merail | Jun 28, 2010 at 07:59
cok tesekkurler sevgili aysegul, umur ve mail atan diger kucu sever arkadaslar... :)
Posted by: nilufer | Jun 28, 2010 at 03:22
kuzum benim kıyamam ona. Umarım düzelmiştir. Çok geçmiş olsun
Posted by: umur | Jun 28, 2010 at 01:26
geçmiş olsun papatya'ya, bir an önce iyileşir inşallah.
Posted by: aysegul | Jun 27, 2010 at 07:11