Decaf Latte

Şu an...

Şu an Derin'le parkta, piknikteyiz... Kitabımı, sketch defterimi, dergimi, kalemimi unutmuşum... Bari bloga uğrayıp bir selam edeyim dedim... Bu arada hepinizin nazik yorumlarına teşekkür ederim. Çok hoş hepsi! Çok mersi! Dün geceden beri aklımda bir teddy bear var - dikmek istediğim... Şimdi onun hayallerine dalacağım bu ağacın altında... Tam benlik bir rüzgar çıktı ki, uff şahane! Uğrarım tekrar! xo

Selam Yeni Hafta!

Selam bana kendimi tatilde hissettiren güzel bina!

 

Selam hepsini almak istediğim harika çanak-çömlek!

Selam asfalta inanılmaz resimler çizen yetenekli bayanlar!

Selam şahane renkli pasteller!

Selam yoldaki küçük detay!

Selam yorulan köpeğine anlayışlı küçük kız!

 

Selam kendini kalem zanneden bisiklet!

Selam harika filmler gösteren tarihi sinema! {1925}

Selam insanlara sataşan palyaço!

Selam mutluluktan zıplayan {ikisi benim} tatlı kızlar! 
  
 
   

Selam enteresan müziği ile ruhumuzu doyuran insan!
  

  

Selam hoş evin bahçesindeki limon ağacı!

 

Selam Siz!

 
Sayfama uğrayan herkes!

   
  

Okuldan sonra evde hayat... Ve ben sonbaharı beklerken...

 

 

Dolaplarda hala yazlıklar ve okul sonrası havuza girmek…

Hiç bağdaştıramıyorum…

Ve canım, o garip isimli çorbalardan çekiyor feci…

*

Çok güzel bir haftasonu olsun herkese…

*

:: magazin :: TIK!   

Derin…

Derin olmak zordur…

Çünkü 4 yaşında iken 6 yaşındaki ablası ile başa çıkmayı, ona yetişebilmeyi gerektirir Derin olmak…

Her ikinci çocuk gibi; bir mücadele ve kendini ispattır gündelik yaşamı…

Ablanın ikinci el kıyafetler sonradan hep ona giydirilir ama belli etmez bozulduğunu…

Bazı sorulara ablası onun yerine cevap verdiği için biraz utangaçlık mecburiyettir hayatında…

Ama Derin olmak zor olduğu kadar harikadır da bence….

Çünkü o daha 4 yaşında ne istediğini bilir.

Her kız çocuğu gibi pembeye değil maviye delidir.

Hayalleri vardır… Peşinden gitmesini bilir.

Verdiği mücadeleyi hep kazanır, yılmaz asla.

Kendini etrafına ve bu dünyaya öyle güzel kabul ettirmiştir ki; bu değişmez asla!

Aferim benim bombiş kızıma!

*

Derin'in bu harika fotosu :: by selinky

Kalbini kıranın kafasını kırsın demiyorum ama…o üzülmesin hiç!

 

Dün içimde sebebini bilmediğim bir sıkıntı vardı. Dedim ki kendime {Derin’e karşı biraz mahçup} “Selin’i özlüyorum ve o da yanımda olsun istiyorum da ondan”!

Sonra Selin’i okuldan aldığımda ağlıyordu…

{Bir sıkıntı vardı demiştim…}

Geçen seneki arkadaşı pek yüz vermemiş teneffüste ve Selin’le oynamamış…

O kadar üzgündü ki; konuşmasından dünya başına yıkıldı zannedersiniz…

İlk hayalkırıklıkları ve malesef bu tür insanlar hayatında hep olacak deneyimleri bunlar…

Bu hassasiyetini pek sevmiyorum aslında.

Teneffüste diğerlerini dövmesine gerek yok ama bu kadar çabuk üzülmese keşke…

Bugün daha iyiydi.

Dünkü yüz vermeyen yanına gelmiş ve beraber oynamışlar…

“Beni üzdüğünü söyleyip konuyu açmadım. Sadece beraber oynadık ve çok eğlendik” dedi.

Bu olgunluğu ile gurur duyuyorum.

Bugün çok daha güzel bir gündü…

*

Yarının postu :: Derin!

Bir gece öncesi - gene...

Papatya kızın doğumgünüydü bugün… 12 oldu ama içinde küçük bir puppy var hala… Nasıl bir enerji! Onun şerefine parkta pikniğe gittik.

Güzel bir gündü…

Türkiye’den dönüşümüzün 9. günü düzenimiz, saatimiz, rutinimiz yerine oturdu gibi… Bu kez hiçbir midye kabuğunu yalamadım. Kekik ve ıhlamur kavanozlarına kafamı sokuyorum sadece – iyi geliyor.

Çok güzel bir tatildi ama şimdi ileriye bakma vakti.

Yarın okul başlıyor!

Tıpkı geçen yıl olduğu gibi, okulun ilk günü giyeceği kıyafetini seçti Selin. Onu neyin beklediğinden daha bihaber; mutluydu yatarken… Ama sonra birden, bütün sınıf arkadaşlarının başka sınıflarda olacağını hatırladı ve gene hüzünlendi. Birimizin onunla yatmasını istedi. Bir hikaye daha  okumamızı…  Sonra Junie B. Jones’tan bir bölüm daha… Bir bardak su daha… Daha… Daha… Daha…  Uyuduğunda saat 9 buçuk olmuştu. Umarım yarın sabah kolay uyanır…

Sonunda gene bir düzenin içine gireceğimiz için mutluyum…

Bakalım bu yıl bizi neler bekliyor?

Tüm çocuklara güzel bir okul yılı diliyorum…

Sevgimle...

 

  

Marcel'i bir yerden tanıyorum amaaa...

MARCEL THE SHELL WITH SHOES ON from Dean Fleischer-Camp on Vimeo.

1. sınıfa birkaç gün kala...

Selin, Pazartesi günü 1. sınıfa başlıyor!

Onunla ilgili her yeni döneme şaşırmaya devam edeceğim - istisnasız… Çünkü bir annenin en keyifli zevklerinden biri bu…

Dün, boyuna uygun bir sırt çantası aldık. Buralarda Winx akımı olmadığı için pek zorlandı çantasını seçerken. Yıllardır bütçenin yarısını Ariel’e yatırdığımız için daha kolay olur sanıyordum oysa… Sürekli bana “Peki sen hangisini beğendin annecim?” diye sorup durdu… Yaptığı seçimlerde beni de mutlu etmeye çalışması nasıl içimi eritiyor, bir bilse… Canım kızım…

Neyseki uyku saatleri düzene girdi.

Ve yeni döneme hazırız işte!

Bu sene daha bilinçli başlıyoruz okula ve ben, hiç bir toplantıda “gönüllü olmak isteyen var mı?” sorusunda elimi kaldırıp, ortaya atlamayacağıma and içerim!

*

Foto :: Çocuklara karşı sonsuz bir sabrı olan dostum :: Selinky

 

Cunda'da Antika

 

 

 
  
  
  
 
 

Adaptasyon Sanatı

 
 

Her dönüş ayrı bir sarsıntı bünyeye…

Bu ne kadar böyle gidecek bilemiyorum, gerçekten.

Çok güzeldi gene.

Biz de oralarda yaşasak artık… Keşke…

Konuştuğum bir kısım arkadaşın da aklı burada…

Bu işler hep böyle değil midir zaten?

Benim aklım daha bir İstanbul dışına kaçtı bu kez…

Cunda mesela?

Selimiye?

Gökova?  

Eski Datça?

Assos?

ya da

Şirince?

Taş bir ev...

Gülmeyin hayalime…

Olur da yazarsam burda utanırsınız sonra…

Döndüm sayfama…

*

Özledim…

Balıkçı Tekin’i bile…