« August 2010 | Main | October 2010 »
Decaf Latte Etsy tekrar gündemde ve işin içine yavaş yavaş stationary’i de getirmeye karar verdim… İğne ve kafalara şu an 3 farklı kart eşlik etmekte ama devamı olacak diye umuyorum…
Şansınız bol olsun çocuklar…
Sen pembe taçlı… Çok kasma lütfen!
VE DE OLAYIN KAMERA ARKASI…
{Behind the Scenes}
İşin en sevdiğim yanı; şu {kamera arkası} mevzusu zaten… Ne keyif!
Şimdilik bu kadar olsun!
Ciao Bellas!
xo,
n
Sabah yüzümü yıkamadan Paşa'nın yanındaydım… Rüyasında koşuyordu yattığı yerde… Dünyanın en komik manzaralarından biri bu uyurken koşan köpek görüntüsü…
Dünün ardından bugün bambaşka bir köpekti beyimiz… Keyifli… Enerjik… Caddede yanından geçen herkese kafa tutan…
Hayırdır Paşa? Dün sıcaktan bayılmıştın ama oğluşum!
Güzel, güzel tabii aman tahtaya vurayım hemen ama yani aptal oldum bende yaaa, ne bileyim…
Onu iyi görünce ben de iyi başladım güne…
Tamam dedim… Bugün diete başlıyorum ben… {Dietin Paşa’yla alakasını sorarsanız; öyle bakarım bön bön! Yok çünkü… Keyifli sabahlarda alınan ilk karar hep bu : diet!}
Kızları okula bıraktıktan sonra sağlıklı sebze-meyve (!) almaya markete giderken yanlış yola döndüm…
Sebze yerine kitapçıda buldum kendimi…
Kitapçının içinde bir de Starbucks Café! Oh! Oh! Kızlar da yok… Paşa da iyi…
Lattemi aldım hemen… Grande… Fındık şuruplu… Extra köpüklü… Üzerine de vanilya, çukulata…
Yanında da limonlu kek… Ohh! Mis!
Aaaa ben sebze alacaktım… Diete başlayacaktım???
Ama dedim ben size; aptal oldum ben diye!
Yaniiii….
Paşa için gereğindenden fazla sıcak bir gündü {36-38 derece civarı}… Zor yürüdü… O istediği sürece yürüyoruz zaten; bacakları ağrıyor diye… Çekerek koşturduğu günler benim arkasından uçurtma oluşum dün gibi oysa…
Eve döndük… Su içti… Her yürüyüş sonrası rutini… Çok sıcak diye başını ıslattım biraz… Sonra birden öksürmeye başladı ve yığıldı yere… Hiç hazır olmadığım bir manzaraydı. Ne yapacağımı bilemedim... Adam 110 küsür pound… {50-55 kilo} Ne ileri, ne geri çekemiyorum… Selin ağlamaya başladı, içeri kaçtı… Derin başka bir yöne gitti, bakamıyor ama sürekli soruyor. “İyi mi Paşa? İyi di mi?” Ben Paşayı kaldırmaya çalışıyorum… “İyi canım, korkacak birşey yoook! İyiiii!”
Oturdum yüzünü yıkadım… Saçmalama Paşa, koca adamsın sözleri…
Bir yandan konuşuyorum bir yandan da ön ve arka bacakları nasıl farklı yönlerde olur da bu şekilde yatar diye anlam veremiyorum… Onu hiç görmek istemediğim bir haldi…
Sıcaktan mı yaşadık bunu?… Bilsem...
Akşam üzeri iyiydi… İyi olmasa burda böyle yazamazdım zaten… Günün son yürüyüşünü ve işini tasmasız yaptı – gece etrafta kimse olmayınca izin verdik… O zaman acaip havalara giriyor nedense… Tasma karizmasına ters oğlumun…
Zor bir gündü…
O an anlamıyor insan ama tüm günün ağır yorgunluğunu şimdi hissediyorum – düşününce…
Bir de, tutup patilerini ovuşum geldi aklıma birden – bayılan insanların bileklerini ovarlar ya hani…
Anlaşılan o an şaşkaloz olmuşum panikten…
Selin & Paşa :: ilkbahar 2010
Katılan herkese çok teşekkür ederim…
Bir derece de olsa tanışmak ve buraya neden uğradığınızı duymak çok güzeldi.
Yorumlarınız beni daha iyi fotoğraflar çekmeye, kızların ay dönümü mektuplarını yeniden burada yayınlamaya ve sizlerle daha çok paylaşmaya teşvik edecek, hiç şüphem yok…
Linklerinizi bugün-yarın listeme ekleyeceğim…
Yorumu gitmedi zannedip 2 kere yorum bırakanların 2. yorumlarını sildim, bilmenizi isterim… Kazananı burası belirledi…
Öncelik sırasına göre yorum bırakan 21. kişi de Ahu!
Ahu, çok tebrik ediyorum… Posta adresini bana e-maillersen resimdeki iğne senin! Ne mutlu!
Kucak dolusu sevgiler herkese…
Tekrar çok teşekkürler…
Dünyamın bu sanal köşesine uğradığınız için…
xo,
Nilüfer
Bakalım {gene} blogta birşeyleri silmeden bu postu yayınlayabilecek miyim…?
Haftasonu Etsy dükkanımı aktif etmeye çalışırken gene sildim bütün linklerimi… {Beceriksiz Kadın!} Ordaki tüm arkadaşlardan özür dilerim… Üstelik herkesin dergi haberimi kutlayıp, son derece nazik yorum ve mailler gönderdiği bir haftasonunda yaptım bu işi… {Ay! Hakikaten yani Nilüf!!!} Çok özür diliyorum… Bir kısmını kurtarabildim… Ama herkesi değil tabii…
Sonra aklıma şöyle bir fikir geldi…
Durumu telafi etmek için size bir kafa atayım burdan dedim… He! He!
Hem özür mahayetinde, hem de kimleri silmişim görebileyim diye…
Bu postun altına yorum bırakanların arasından bir arkadaşa dergide çıkan {kafa} elemanlardan göndereceğim – ki gene sanal sanal arkadaş olalım, küsmeyelim birbirimize diye…
Böylece kendimi daha iyi hissedeceğim sanırım…
Tek ricam bıraktığınız yoruma linkinizi eklemeniz ve bloguma neden uğradığınızı belirtmeniz… Böylece herkesin neden bu sayfaya tıkladığına dair daha net bir fikir edinebileceğim… Ama ısrar yok…
Ve eğer linkinizi kurtarabilmişsem de çekilişe katılabilirsiniz...
Blogu olmayanlar sadece neden DecafLatte’yi okuyorlar; belirtseler yeterli...
Çekilişi TR saati ile Salı akşam 8pm’e kadar açık tutacağım.
Maksat; heycanlı ve güzel bir hafta olsun!!!
Hepinizi kucaklıyorum…
Hadi bismillah! Publish tuşuna basıyorduk di mi? Hmmm…
Selam!
Size dergiden bahsetmeye geldim…
{Görgüsüzlük etmiyorum değil mi?}
Çıktığı ilk günden beri nutella yer gibi sayfalarına baktığım bir dergi SomersetLIFE! Her sayfasında hep kendimden birşeyler bulduğum…
Bu sefer kendimi de bulduğum! {Bak bu görgüsüzlüktü sanırım!}
Birkaç ay evvel editörden mail alınca çok şaşırmıştım ama az çok dergi işlerinin içinde çalıştığım için de hiç tam anlamıyla havaya girememiştim…
Dün tesadüfen derginin çıktığını görünce çok heycanlandım…
Dünya için küçük ama benim için büyük mutluluk…
Ayrıca hepinize de sonsuz teşekkürler…
Bu kafaları {kardanadam, kuş, ördek ya da size nasıl görünüyorlarsa…} en az benim kadar sevdiğiniz için…
Tüm kalbimle…
Yarın yokum... Güzel bir haftasonu dilerim...
xo
I’m so honored to be featured in this lovely publication; SomersetLIFE. Thank you so much with all my heart… xox
Sevgili Dostlar,
Merhaba!
İyisiniz umarım…
Ortancalar size bu arada!
Ben çok iyiyim…
Bugün çok istediğim bir kitap uğruna sokaklardaydım…
Kitabı buldum sonunda!
İnsanın o çok istediği şeyi bulduğu an hissettiği mutluluk ne masum oluyor…
Tam sevinirken, harika bir süpriz daha oldu ve çalışmalarımın yayınlandığı derginin çıktığını gördüm…
Bekliyordum ama 10 gün sonra falan…
Ekstra mutluluk!
Bu da bonus oldu kitabın yanında!
Fotolarını paylaşacağım sizlerle de…
Yoğunum bu taraflarda…
Ama sizleri unutmadım...
Bir selam edeyim dedim…
İçerden çığlıklar geliyor…
Şimdi kızları yatırma zamanı…
xo
Sihirli gibisin... Ve mojomu kaybedince, bana iyi geliyorsun!
*
Anthrocum...
Diyorum ki;
You are *magic*! *magic*!
Love,
N
Geliyorum buraya… Yazıyorum birşeyler, sıradan birşeyler-aslında çok rutin ve olağan şeyler- fakat bir anda o annenin acısı aklıma geliyor ya; utanıyorum….
Olmuyor…
Ayıp diyorum…
Sonra zaman geçiyor… Bir saat… İki gün belki…
İyi hissediyorum…
Gene yazıyorum; hayatımdaki o en ufak detayın bana verdiği mutluluğu, sıradanlığın güzelliğini; derken Nehir’in bir fotoğrafı geliyor gözümün önüne, hiç tanışmadığım o annenin ismi düşüyor aklıma Zeynep diye…
Olmuyor gene…
Hayat elbette devam ediyor ve bizler hala küçücüğüz bu hayatın içinde…
Ve her birimizin acısı kendine darbe…
Amaaaa... Neyse...
Burada yazmaktansa…
Günlerdir deli gibi oyun oynuyorum kızlarla… Son bir yıl içinde toplasan bu kadar Barbie seslendirmemişimdir… Onlar sormadan ben teklif ediyorum hatta…
Zaten hep kokluyordum, öpüyordum ikisini de ama şimdi daha çok… Daha da çok artık…
Belim kopsa da Derin kucağımda sık sık…
“Sarıl anneciğinin boynuna, dur öylece” diyorum… “Sadece dur…”
“Annecim ben sıkıldım ama…”
“Sıkıl; kal azıcık daha!”
Hayatımın sonuna dek taşıyabilirmişim gibi bir güç ve bırakmak istemiyorum asla…
Selin de aynı şekilde…
Ve anlayamıyorlar; mıncıkladıkları rujlarıma neden "olsun bebeğim, hiç önemli değil" dediğimi belki de…
Daha çok şükrediyorum…
Ve Nehir için daha çok dua…
Zeynep, “Dünya dönüyor. Ben de devam ediyorum hayata” demiş ya…
Bugün bu iyi geldi bana…
Beşbinyüzüncü kez anladım ki; hayatımıza {bir şekilde} giren herkesin bir görevi var...
Sonsuza dek buna inanmaya devam edeceğim…
Bugün, Derinciğim de okullu oldu!
Minik kuşlarım kanat kanat!!!
Menüden ısmarladığın herşey yanında bir de *süpriz* ile geliyor Santa Barbara'da…
Yemeğinden kıl ya da suyundan limon çıkması gibi bir süpriz değil bahsettiğim…
Bayaa süpriz işte… İçi; tarifi için ruhunu satabileceğin mamalarla dolu bir tabak geliyor önüne mesela – hiç hesapta yokken…
Burada yaşamaya tav oluşumun gerçek sebebi bu belki de…
Olabilir mi yahu? Bak kendimden şüphe ettim birden!
Cici kıyafetler?... Geeeeç!
Kolonya?... Pas!
Mendil içinde harçlık?... Neeeeh!
Peki Şeker?! Uuuuu! Orda dur bi saniye!
Her bayram isterim!
Hem de 2 tane!
Bugün kızlara okul yok ve Pazartesi de tatiliz!
Güne yavaş ve koşturmacasız başlamak ne lüks…
Ta ki; mutfağa girince cümleten evimize iltica eden karıncaları görene kadar…
Ooooo! Afiyettesiniz inşallah tezgahımın üzerinde?
Mutfakta siyah çizgi halinde karınca görmek feci bir manzara!
Tam *havam kaçıyordu ki* bu yaz okuduğum kitap aklıma geldi…
İçinde verilen egzersizlerden birini uyguladım hemen ve enerjim tavanlarda şimdi…
Bunu iyi değerlendirmeliyim!
Kitabı tavsiye ederim – çok akıcı… {Aykut Oğut}
Harika bir haftasonu olsun hepimize; e mi?
{Babacığım bana yazdığı mektuplarda, verdiği nasihatlerin sonunda hep “ E mi mavişim?” yazardı… Bayılırdım… Hala da bayılırım…}
Hadi kendinize iyi bakın; e mi? J
Biz meydanı karıncalara bırakıp bol bol gezeceğiz…
Daha saat çalmadan ve gün ağarmadan uyandığım zaman anlıyorum ki; o gün güzel geçecek…
Size göre {güzel gün} nedir?
İçinde ne bulunması onu güzel kılar?
Beni, herşeyin basit olması mutlu ediyor mesela…
Kızların kahkahası ya da kraker yerken çıkan katır kutur sesleri…
Süpriz telefon… Beklenmedik bir müjde…
Sahilde… Bahçede… Doğada olmak…
Üşüyünce bir bardak sıcak çay…
Isınınca naneli limonata…
Basit, çok basit şeyler…
Bugün bütün gün bahçedeydim…
Türkiye’deyken bakımsız kalan çiçeklerime zaman ayırdım…
Toprağa dokunmak nasıl güzel bir duygu…
Lavantanın inanılmaz yüzsüz bir çiçek olduğuna karar verdim… Bakmazsan, ilgilenmezsen bile coşuyor demek ki… Belki de çok sevdiğimi bildiği için şımarık böyle… Ya da ben yokken meydan bir tek ona kaldı diye… Ellerim hala lavanta kokuyor bunu yazarken mesela; bu harika kokusuna duyduğu özgüven de olabilir sebep…
Ama menekşem üzüyor beni…
Bir açsa… Topu topu minik, mor bir çiçek istiyorum… Ama oralı bile değil…
Sabah Selin’i okula bıraktıktan sonra gittiğim çiçekçi, menekşelere dair birkaç ipucu verdi…
En çok sabah güneşini severmiş…
Vitamine bir türlü doyamaz, hep aç olurmuş…
Yapraklarına mutlaka su fıslatmak lazımmış – ki yapıyordum bunu…
En ilginci; ışık altında şımarıp açarmış daha çok… Bayaa bildiğimiz okuma lambası altında…
Arada onu sevdiğini söylemeyi de ihmal etme dedi…
Olduuuu!
Çiçekçi tam benlik…
Eve gelince söylenenleri uyguladım aynen… Bakalım?
Sonra…
Tam çiçeklerle uğraşırken bir peri doğdu burnumun dibinde… Derin’e seslendim hemen!
“Derin koş… Bir bebek kahkaha attı ve onu duyan peri doğdu şu an, koşşşş! Bak!”
Ama Derin’in afyonu hala patlamamıştı…
O gelmedi diye gönlümü almaya başkası geldi…
Lavanta gibi bu da kelebeğin yüzsüz olanıydı…
Poz vereni… Tepende gezeni!
Ve…
Son olarak ta, çok alakasız olacak ama... dikmeyi düşündüğüm teddye başladım…
Kızlar ne istediklerini çizdiler birara…
Neyseki hemfikiriz…
Güzel bir gündü…
Gayet basit ve yazın son saatlerine yakışır halde…
