Decaf Latte

* Boo! *

 
 
 
 
 

Gökyüzünün Çörekotları

 
 

Bugün bahçeyi kışa hazırladım… Kaktüsler hariç… Birara onları da içeri alacağım ama bugün ılıktı gün; güneşte bıraktım…

 
 

New Jersey’de yaşarken bu mevsim bahçedeki kuş yemlerini de kaldırırdım… Göç etmesi gereken kuşlar hazır yemek bulunca kalmaya karar verip, sonra soğuktan donarlar diye duymuştum, ondan… Korkunç di mi? Kim ister sebep olmak? Buralarda iklim ılık gerçi ama ne olur ne olmaz…

Aklım sürekli kuşlardaydı bugün… Benimkilerde… Ama hiç çalışamadım… Bu bahçe işleri ve rutin diğer koşturmacalar yüzünden…

 

Sonra güzel birşey oldu.

Selin’i okuldan almaya gittiğimde başımın üzerinden geçtiler çığlık çığlığa…

Ve bu oldukça iyi geldi ruhuma…

 

{Bu ikisi ne konuşuyor ki aralarında? Bilmek isterdim…}

 

Bir de güller var aklımda şu ara… Sanırım bu haftaki misyonlarımdan biri de bu “gül işi” olacak… Ama o konu başka bir güne kalsın artık…

Sevgiler…

Günün ilk ışıklarıyla beraber…

 

…aynı köşeden "Günaydın!" herkese…

Bu gece...

 
 

 

…uyku tutmayışının sebepleri var...

 
*

The moon looks upon many night flowers, 
        the night flowers see but one moon.

 
 
 

Enstantane

Sabah gene enteresan başladık güne…

Ayy! Ayyy! Ayyyy!

Okula bıraktım ikisini de…

Gerilmişim...

Okulun bahçesinde nefes al-nefes ver egzersizi yaparken sevgili aradı…

Mutlu bir haber verdi…

Eve geldim…

Noni aradı…

Onun da sesi iyi geldi…

Keyiflendim…

Bir çay yaptım kendime…

Yanına birkaç sevdiğim kraker…

Yerken gülümsedim…

Sabahı boşver, bu krakerler daha iyi dedim…

 

Ve saat daha sadece 10…

Bugünün farklı bir kokusu var nedense…

Hmmm…

Bu arada kediler meoow dermiş ve sincap en iyi arkadaşımmış…

Paşa'yla Papatya duymasın!

 

- ördek molası -

 

Sevgili Herkes,

Herşeyin gerisindeyim…

24 saat yetiyor mu size?

Bana asla!

Gene de tüm işi gücü bırakıp, Derin’le kısa bir {ördeklere yem atma molası} verdik bugün... -ki! Harikaydı…

Çay/kahve ya da ördek molası olmadan olmaz!

Tamam, tamam ördeksiz de olabilir aslında!

{Farkındayım... Yorgunken espirilerim bile feci!}

 

Sevgiler herkese...

Nilüfer :: mola sırasında blog yazan…

 

 

 

Hah!

Bu da böyle bir gündü…

Halloween Haftası

Bu sene ikisi de Halloween’de ARI olmak istedi…  İlk Halloween kostümleri de ARI’ydı… O yüzden Hannah Montana ya da i-carly yerine, hala ARI olmak istiyorlar diye çok mutluyum…

Özellikle Derin’e kostümünün ne olduğunu sormak ayrı keyif bir de…

-          Derincim, kostümün ne bu sene?

-          AYI!

-          Hı? Ayı mı?

-          Hayığ! Hayığ! Sinek!

 

Oyyy! Sineğim benim! Sheltox’tan uzak dur ama, e mi?

 

İyi haftalar...

 

Malesef elemanı haftasonu bitiremedim…

Evet biliyorum,  bana  da hayal kırıklığı oldu…

Ama bugün hala tepesindeyim…

Bitecek umarım…

Umarım…

Umarım…

Ben gelene kadar sizi oyalasınlar diye bir grup arkadaşı yolluyorum…

Çoğu etsy’de…

Tekrar uğrarım…

Ciao Bellas!

 

yağmurla beraber...

Shhh!

Sonunda bugün yağmur yağdı buralara…

Karşı tepeler yeşerir yakında… Sümüklü olan arkadaşlarım “mendil! mendil!” diye toplanır dışarda… Belki “önce benim resmimi çek n’olur!” kavgaları ederler aralarında ve sonunda duyarım hep merak ettiğim seslerini… Hmmm…  Hiç sanmam ruhlarında bir tartışma isteği olduğunu ya…

Kızlar Didem’le şu an ve ben çalışma odamın kapısını kapattım…

Güzel bir enerjisizlik var üzerimde…

Ama çalışmalıyım…

Çamaşır makinasının “bitti!” biipini duyuyorum ve üzerimdeki enerjisizlik daha da artıyor o sesi duyunca sanki…

 

 

Harika bir haftasonu olsun hepinize!

{PS. Güzel Kelebekcim, sabah çayıma teşekkür ederim…  xoxo}

                                                    
 

İş başında-yım!

 Working on this little guy... 

İş başındayım derken işimin başındayım gerçekten…

Hedef : Haftasonu bitirmek…

Hadi bakalım…

İşimin başına tüniyim ben!

Kiss… Kiss...

 Did I say 'little'? Oh! No! You are not little at all my friend!

Much love from your magical friends...

Make a wish and put this necklace on darhlin... will you?

Kind of like *magic* you know...

I say think of this often... 

         Be back soon! 

Kartlara yazamayacağım kadar uzun...

Deniyorum… Değişik birşeyler de yazmayı… Bakınız bir önceki post…  Japonca kitaplar falan…  Ama ben bir anneyim… Ve dönüp dolaşıp yazmaktan en büyük haz duyduğum mevzu kızlarım, özür dilerim… Onun için bu blogtan şimdi çıkıp 20 yıl sonra tekrar tıklasanız, açıkçası okuyacağınız pek farklı birşey olmayacak sanırım… Selin’in 312’inci, Derin’in de 288’inci ay mektuplarını yazıyor olacağım büyük bir olasılıkla… Ha! Ha!

Derin’le harika dakikalarımız oldu bugün gene  – yazmak zorundayım…

Yanıma geldi…

Dün yapıp bana hediye ettiği resmi nereye koyduğumu sordu…

Hatırlayamadım tabii…

Bu kadının kafa olmuş bulaşık teli… Ne resmi? Hangisi?

Saklamışımdır ama… O konuda beni biliyorsunuz artık…

Gayet dürüst ve açıkçası cesaretle çünkü  Derin’e karşı biraz yürek ister bu dürüstlük; bir de en sevimli anne ses tonumla tabii, dedim ki…

-         Hangi resim bebeğim?

-         Hani dans eden kızları yapmıştım ya…

Dans eden kızlar… Dans eden kızlar… Dans… Kızlar… Hmmm?

{Akşam ne yediğimizi unuttum ben Derin…}

Gözgözeyiz Derin’le…

-          Sakladım bitanem… en tatlı gülümsememle…

Bir koşu çalışma odasındaki çöpe göz attım, orda yok… Fiuuu! Biliyordum atmadığımı ama, ne bileyim…

-          Görebilir miyim o resmi?

{Yani teftişe çıkmış müfettiş gibi yaaa…}

Neden…?

İki yıl evvel verdiğin çiçeği görmek istersen biliyorum nerde olduğunu ama o resmi sorma…

Defterlerin arasını arıyorum…

Bir yandan da Derin’e “Burdaydı ama…” haha falan diyorum…

-         Annecim…  Arama boşuna… Bilmiyorsun nerde olduğunu galiba, di mi? dedi son derece olgun...

Durdum...

Güldüm...

Güldü...

Güldük beraber… Sarıldık birbirimize…

-         Hatırlayamıyorum bebeğim ama atmadım… Belki babacığın çok beğenip ofisine asmıştır…

{Umarım!}

Kendini yere atmadı…

Ağlamadı…

Duvarları tekmelemedi...

O da güldü…

Sarıldı….

Narin yaşanacak bir andı…

Güzeldi!

Bir de Selin'le marketin daracık WC'sinde saatler süren gayet enteresan bir sohbetimiz var ki; başka posta kalsın artık...

Bakın seviyorum sizi!

xo 

 

 

 

:: kinokuniya ::

Bu karşılıksız sevgi ne kadar sürecek?

Sen neden seni sevdiğimi anlamadan…

Ben sen de yazanları…

Bilmiyorum ama bir şekilde hep seveceğim…

İlk kedim Anjinsan Toronaga’ nın anısına…

İçimde bitmeyen Şeker Kız Candy adına…

Asla dinlemekten sıkılmadığım Shigeru Umebayashi’ye saygıya…

 

 

 

 

 


kinokuniya
 


 

Beynimde zonklayan gün

 

Harika bir haftasonundan sonra berbat bir pazartesiydi ama bazen böylesi de lazım sanırım
–Ki birşeyler anlam kazansın…

Çünkü;

Böyle günler -artık hepimiz biliyoruz ki; diğer günlere şükran duymamıza yardımcı olur...

Bize çaktırmadan…

                            usul...usul...

 

 

Kanun No. 5199

Elemanlar gençken - 2000

Türk gazetelerini okumayı bırakalı bir hayli oldu aslında… Kişisel tercihim… Bütün günümü etkiliyor haberler, kaldıramıyorum…

Ama konu dört ayaklılar oldu mu sessiz de kalamıyorum işte…

Paşa’nın Papatya’nın yüzüne bakamam sonra…

Taksim’den sesler buraya kadar ulaştı elbet…

Orda olmak vardı… Bizim elemanların adına vekilen…

Bir imza…

Lütfen!

 

*iyi*güzel*tamam*

 
 

Telefonda konuşurken en çok ve genellikle yanyana söylediğim 3 kelime…

*iyi*güzel*tamam*

Babam artık dalga geçtiği için pek söyleyemez oldum gerçi… Ben "iyi..." diyorum o "...güzel, tamam" diye getiriyor devamını…

Böyle hayat…

Eğer hastalık yoksa ve herşey rutin, sıkıcı bile olsa devam ediyorsa budur hayat... 

Yeterlidir bu haliyle…

*iyi*güzel ve tamam*

Bugün de öyleydi…

Monoton...

Sıkıcı...

*iyi*güzel ve tamam*

Haftasonu için hiçbir program yapmadık… Günün getirdiklerine, sevgilinin süprizlerine bırakacağım herşeyi…

Tek planım güzel bir fotoğraf çekimi ve banner değişikliği…

*iyi*güzel*tamam*

Oysa İstanbul’da olmak daha iyi olurdu bu haftasonu ya, neyse…

Noni gidecek… Aile şenlenecek… Ve gene yatıp kalkıp Skype’ye şükredilecek…

Bu büyük mesafeler… Bu bitmeyen özlem ve bu sonsuz sevgi…

*iyi*güzel*tamam*

 

*n*

Derin Nil :: 55. Ay Mektubu

Derinciğim,

Yanağındaki o şahane gamzen gibi pat bir çukurun içindeyim seninle, pat dışarda bir düzlükte…

Beni daha iyi, sabırlı ve hazırlıklı bir anne yapma görevi içindesin sürekli…

Zorlanıyorum biliyorsun ama nasılsa ilerliyoruz bir şekilde…

Süprizlerle dolu kızım benim…

Hapşuruyorum “çok yaşa, iyi yaşa” diyorsun ya; öyle bakakalıyorum her seferinde…

Ama bir dakika sonra yerde tepinerek ağlayan bir çocuksun, dört yaşında…

Sonra ben sana “Derinciğim portakal suyu ister misin?” diyorum mesela…

“Teşekkür ederim sorduğun için ama şimdi iyiyim, belki sonra” cevabını veriyorsun ya… 

Ve sonra gene ağlıyorsun ya saçma bir sebeple, yerde tepinerek…

Afallıyorum biraz sanırım…

Doğduğun andan beri ne istediğini ve hayır demeyi bilen bir çocuk oldun. Bu bende inanılmaz bir saygı oluşturdu sana karşı… Hayran oldum bu yanına…

O güçlü karakterin beni şaşırttıkça, senin başka bir zaman diliminde kesinlikle bir imparatoriçe olduğuna inanmaya devam edeceğim…

Hep böyle kal…

Ne istediğini bilen…

Güçlü…

İmparatoriçe…

Sen de gör! Sen de çok yaşa, iyi yaşa benim güzel bebeğim…

Nice 55 aylar yıl olsun hayatında ve o zaman hala yanında yörende olayım ben de!

Seni  Seviyorumn!

::annen::

 

Zili duymazsam bahçedeyimdir…

 
 
Sanırım evin dışını içinden daha çok kullanıyoruz bu günlerde…

Her güneş ışığını çekiyorum içime… Hiçbir pırıltıyı ziyan etmeden…

Sevdiğim herkes, herşey bahçede - bu güneş ondan daha parlak bana belki de ya …

Aşkım, kızlar, boyalar, kafalar, fırçalar, bir bardak buz gibi kola…

Delicioso! {Dora aksanıyla okuyun lütfen!}

 
 
Çok verimli bir haftasonu oldu benim için… Çok çalıştım…

Gerçi insan sevdiği bir işi yaparken çalıştığını söyleyebilir mi?

Çok çalışırken çocuklar gibi şensen bir de? O çalışmak mıdır gene de?

Bir bitseler de hemen fotolasam istiyorum…

 
 
Size, bu kafaların kaç aşamada yapıldığını yazmadım daha önce di mi?…

Çünkü ben de bilmiyorum… Hi! Hi!

Hmm...

Bir dakika sayacağım hemen...

Birrrr, kiii,...antikleme... sekiz, dokuzzz, ..... oniki, varak...

Ok.

13-15 kadar diyelim! Ve her bir aşamanın arasındaki kuruma süreleri elbette…

Ahhh kafalaaaar!

Nasıl ayrı ayrı seviyorum hepsini… Her an gözgözeyim onlarla, nasıl sevmem ki?…

Siz elinize alınca anlamayabilirsiniz ama bana göre hepsinin birer karakteri de var… Onlara dokunduğum an birer karakter seçiyorlar kendilerine… Benim etkimde kalarak ya da kalmayarak... Onların seçimi bu... Ve en çok gözleri ele veriyor onları…

Bu postu yazarken nasıl da isterdim size bakın şu şımarık olan, bu arsız, şu mütevazi, bu alıngan diye parmakla göstererek yazmayı…

{Okurun notu :: Kadın kafayı yedi!}

 
 

Ama bugün yapım aşamalarından bahsetmek istedim sadece… {Bir de daha bitmeden fotoğraflarını çekince utanıyorlar...} Gene de siz bilin istiyorum içlerindeki sevgiyi… Ve nasıl bir ortamda yapıldıklarını… Yaparken ne kadar sevdiğimi ve birine yollarken benim de bir parçamın gittiğini ve laf aramızda ama aslında üzüldüğümü…

Bu haftasonu bitenlerin yarısı için “Ben seni veremem ki kimseye!” dedim…

Bilmiyorum hepsiyle ne yapacağımı ama artık buzdolabını açınca bile kafa çıkıyor evde!

{Okurun notu :: Kadının kafayı yediği teyitlendi!}  

Biraz da o yüzden evin içinde değil de bahçedeyiz ya!

Hah!

 

 ::dinliyorumn::

Selin Nil :: 77. Ay Mektubu

 

Selinciğim,

Dün bir fire daha verdi senin dişler… O yüzden 77’inci ayına 7 diş eksik girdiğini yazmak gerek burada… Bana sorarsan berbat bir dönem bu senin için ama belli etmiyorum tabii. Herşeyi minicik kesiyoruz, eziyoruz, yumuşatıyoruz da öyle yiyorsun… Zaten yemekle aran yok, şahane bahaneler buluyorsun şimdi…

İlk dişini 2009 yazında Şirince yolunda ve bir kısmını bu yaz atlattığın diş ameliyatında kaybettin…

Yakın zamanda bir adetini uykunda öksürünce, bir başkasını kardeşinle yaptığın yastık savaşında suratına aldığın darbede ve dünkü dişi de sallandığını unutup ısırdığın peynirin içine bırakarak kaybettin…

Bizim için nasıl eğlenceli bir dönem olduğunu okuyunca tahmin edebiliyorsun değil mi hayatım? Hepsi birbirinden yaratıcı…

Son günlerde o kadar arka arkaya düştü ki bu dişler, artık babanın çalışmasına gerek kalmadığını savunuyorsun… Ee, diş perisi her kaybettiğin dişe para getirdikçe ortaya öyle bir tablo çıkıyor tabii…

Okulunda bir soru sormuş öğretmeniniz… Kendiniz hakkınızda sevdiğiniz iki şeyi yazın demiş…

1-    Gözlerim.

2-    Dişlerim… demişsin!

Okuyunca ister istemez "Dişlerin mi?" diye tepki verdim tabii, afedersin…
“Hangileri bebeğim?” dedim…. Merak ettim annen olarak…

“Dişlerimin olmayışını seviyorum annecim” dedin… Çünkü okulda 1. sınıfta dişsiz olmak 20 yaşında Ferrari ile okula gitmek gibi bir durum sanırım…

Tadını çıkar bebeğim…

Dişlerinle de, dişlerin olmadan da sana, gülüşüne, kalbine aşığım!

Nice 77 aylar 77 yıl olsun ve o yaşında {bu sefer} ağzında dişlerinle, yanında sevdiklerinle ol Bitanem benim…

Seni Seviyorumn!

::annen::

*

DipNot::

 

İkimiz dün PrimosRun’a katıldık ve bana sorarsan koşmaktansa herşeyi yaptık ama çok ama çok eğlendik! xoxox ::n::

 

 

Very First & Very Short post in English

Sketchbook - 2004 

Listening to {this} while browsing {here}!

This is finally my very first post in English...

It's a Happy Day here today - although I wouldn't mind if I could loose a couple of pounds...

*

Sonunda zincirleri kırdım sanırım…

İngilizce ilk postu şöyle kısacık not düştüm bu sanal mekana…

{E, çok zor değilmiş be Nilüf! Di mi?}

Düne nazaran daha iyi bir günümdeyim – gibi - ama her an herşey olabilir tabii bu evde…

Sonuçta ödev yapmak yerine kendi web sitesini açmak isteyen bir Selin’le ve kahvaltıda pop-corn yemek isteyen bir Derin’le yaşamaktayım ne de olsa!

Mutlu bir gün olsun hepimize!

Bugün bunu dinliyorum ve bu dergide geziniyorum…

 

Kendi kendime konuşur gibi...

Bilmiyorum Blog…

Bu ben miyim?

Bu apar topar evden çıkan ve bazen saçını taramayı unutan kadın?

Artık çantasını eteğine uydurmak için, bir gece önceden çanta değiştirmeye vakit bulamayan bu zat?

Bu sabah 5:45 hadi yalan olmasın 5:50 kalktım…

Sabah serini… Üşüdüm…

Sonbahar gelmiş - biz uyurken…

Yatağa girdim hemen, soğuktan kaçtım, uyudum azıcık daha…

Üç dakika…

Hadi o da yalan olmasın, dört-beş dakika belki…

Sonra gene isteksiz ayağımı çıkardım yorgandan, halıya bastım ve soğuk güne çok zor olarak başladım…

Akşam 7buçukta yatacağım kesin! lafıyla…

Bak 11buçuk oldu, hala burdayım…

Akıllanmam ki ben!

Selinciğimin kitap klubü toplantısı vardı bu sabah…

Ne yaptım biliyorsun değil mi?

Tahmin edersin az çok…

Gene elimi kaldırıp gönüllü oldum tabiki…

Akıllanmam demiş miydim?

Ne siz sorun, ne ben söyliyim… Bir daha gönüllü olanı maşayla kovalasınlar diyordum ya… Unuttum bu lafımı elbette!  

Miniğim benden iyi uyandı neyseki… Keyifli… Uykusunu almış… Oysa kabus görmüş sabaha karşı 4'te; babasına anlatmış… Balinalardan kaçıyormuş, denize atlıyormuş, kolluksuz bir halde! Kıyamam… "Hayır olsun bebeğim ama balinalardan kaçarken denize neden atladın ki?” diye sordum bir de… Sinir oldum kendime…

Neyse…

Toplantıya gittik sabah ayazında…

Sabahın 7’sinde minicik yavrucaklar bir masanın etrafında hem kahvaltı ediyorlar, hem okudukları kitabı konuşuyorlar…

Miniğim büyümüş - biz uyurken…

Aniden gelen bu soğuk sonbahar sabahı gibi…

Gözümü açtım ve o bebeğim, şimdiki Selin…

Deli gibi kitap okuyor, okuduğu süreyi saatle tutuyor, hesaplıyor, topluyor, çıkarıyor – delireceğim…

En sevdiğim günlerim bunlar…

Bu yorgunluk…

Bu durmadan şikayet eder gibi yaptığım koşturmacalar…

Bu eteğimle alakasız çanta…

Burada ağlanmalarım ve bu şahane annelik duygusu…

…bitmeyen sonsuz bir sevgiden blog…  

Oldu ki; beni böyle şikayet ediyor duyarsan, sadece dinliyormuş gibi yap ama gerçeği bil diye açıklıyorum sana…

 

 

Lavanta ve Nutella Kokan Evim

 
 
O bembeyaz evlere hastayım hep… Hani koltuk beyaz, sehpa beyaz, koltuğun üzerindeki battaniye beyaz olur ya; onlara… Battaniyeyi üzerine çekip otururken okuduğun kitabın kapağı bile beyaz olur hatta…  Ama gerçekte olabilir mi böyle çocuklu bir ev ve lekesiz beyaz koltuklar? Olamaz değil mi? Kandırıyorlar!

Bizim evde nutella ve latte ağır basar… Ha! Ha!

Haftasonu nasıl bu kadar çabuk bitti ve hatta Salı oldu, anlamış değilim…

Aslında bu haftadan itibaren blogta yeni bir sayfa açmak istiyordum…  Postların altına İngilizceyi de getirerek ama ödevini yapmak istemeyen çocuklar gibi “Tamam, beş dakka daha Türkçe yazayım, sonra İngilizce not düşerim altına” demek istiyorum… Çok iş bana… Ve üşeniyorum sanırım…

Haftasonu biraz daha sümbül ve lale soğanı ektik bahçeye… Toprak çok killi – herşey pek mıymıy gözüküyor… Lavantaları budamıştım geçen ay ve hemen bir parti daha lavanta verdiler, onları da kestim…

Terapi gibi…

Tam en sevdiğim çiçek ‘lavanta’ yazmak isterken aklıma diğer binbir tür geliyor, vazgeçiyorum… Gene de en sevdiklerimin en başında sanırım...

Bugün feci yorgunum; dün temizlik günüydü çünkü…

{Farkındayım çok sıkıcı bir post olduğunu ama idare edin bugünlük beni, ne olur!}

Utanarak yazıyorum ama temizliğe kadın geldiği halde yorgunum bir de...  Hatun gittikten sonra ev alabora oluyor resmen…  Bütün açık bıraktığı pencereleri kapatmak, yanlış yerleştirdiği eşyaları ait oldukları yerlere koymak, sildikten sonra daha kurumadan bir güzel üzerinde yürüdüğü o ayak izlerini tekrar silmek, halıları düzeltmek, yanlış yerleştirdiği mutfak tezgahımı yeniden düzene sokmak, koltukların minderlerini, yastıkları ve şeş beş olmuş, ters dönmüş, dibi kalkmış, yana kaymış, ağzı yamulmuş herşeyi ama herşeyi tekrar düzeltmek  bedenen ve bir dolu “bir daha kendi evimi kendim temizleyeceğim” diye söylenmek ruhen yoruyor beni…

Heh! Gel bunu bir de İngilizce yaz şimdi…

Belki yarın!

Ve yarın daha keyifli birşeyler yazmaya çalışacağım, söz!

Öpücük!

 


 
 
 
 

 
 

Bilmiş Haller

 

 

Bu sabah gene bir telaş evden çıkmaya çalışıyoruz…

-          Selin çabuk! Acele et! Geç kaldık okula!!!

-          Geç kaldık demiyoruz annecim… Pozitif düşünüyoruz! Geç kalmadık! Yetişicez!

 

Evet yetiştik… Bir de erken gidince bol bol “Bak gördün mü? Pozitif düşününce nasıl yetiştik!” nasihati dinledim kendisinden...

Bu Cuma günü incisiydi…

 

Ve Cuma günü fıkrası da tabiki Derinciğimden…

 

Geçen akşam banyo sonrası Derin’e masaj yaptığımı gören Selin:

“Heeey! Ben de masaj istiyoruuuum!” diye isyan edince Derin’in cevabı:

“Ablacım senin ihtiyacın yok ki! Anne bana lahatlıyım diye yapıyo bu masajı. Siniiiliyim ya biiaz…”

*

Homemade! Taze taze paylaştım sizle...

Ooh! Bir de!!!  Bunu yazmam lazım!

Dün akşam Derin gelip avucuma  10cent bıraktı…

"Bu ne için Derin??"

"Bugün bize yaptığın heeşey için annecim! Teşekkülee!!!"

10 cent arkadaşlar!!! 10 cent sadece!!!  Bir gün içinde nelerden geçtiğimi birara yazacağım size… Kesinlikle 10centten fazla ederim... Hepsi bir yana o 10 centi gitti benim cüzdanımdan aldı büyük bir ihtimalle…

Ahhh!  Bayılıyorum anne olmaya ve onların fıkralarında oynamaya!!!!

 

Bizim evden bu hafta bu kadar olsun! 

 

xo,

n