« November 2010 | Main | January 2011 »
2011 takvimimi astım duvara, hazırım. Ya siz?
2010’u biran önce kışkışlamak istiyor gibi bir izlenim versem de, kendisi çok harika bir yıldı aslında.
Ondan o kadar güzel şeyler öğrendim ki; şimdi bir an önce 2011 gelsin ve öğrendiklerimi uygulayayım istiyorum.
Evimden evinize…
Hep güzel dilekler, hep iyi niyetler…
Yeni yılınızı kutlarım sevgili dostlar…
Dilerim 2011 dünyamız için harika bir yıl olur!
1 Ocak’ta görüşmek üzere…
xo,
Nilüfer & Co.
Günler tatlı bir telaş içinde şu ara. Biraz evde, biraz arkadaşlarla, biraz telefonda, biraz skype’ta, biraz orda, biraz burda… Biraz bulutlu, biraz güneşli… Biraz mutlu, biraz mızmız…
Her çocuklu ev gibi yani… Normali de bu… Hem kahkaha var, hem çığlık, hem gözyaşı, hem uf, hem çukulata, hem cupcake, hem elma, biraz süt, birkaç öpücük, salya, sümük…
Bilgisayarı daha az açar açabilir oldum. Zaman bulamıyorum ki! Kızlar büyüyor da ondan mı ne? Yetişemiyorum eskisi gibi herşeye de… Bir tuhaf şu ara.
Yeni yıl kartlarımı da bayaa geç yolladım; aynen yetişememe durumuna uygun…
N'ooooldu bana?
Herkes ne güzel listeler yapıyor 2010’a dair… Ben ona da zaman bulamıyorum. Çok özeniyorum aslında, bir bilseniz… Ama o da zor geliyor şu ara…
Bu yıla dair herşeyi rulo yapıp, paketleyip kaldırma noktasındayım… Oysa güzel bir yıldı 2010 ama kim bilir… Yeni seneye iyice hazırım belki de????
Hmmm...
Bu arada dün Paşacığımın bir yaşı daha bitti; bizlerle sağlık içinde…
Şimdilik bu kadar olsun…
Daha çok instagramdayım {tembellikten} ama buraya da gelirim….
Hepinize en iyi dileklerimi gönderiyorum…
Sevgimle…
Nilüfer
Bu ara sürekli {Bruno Mars} dinliyorum!
İğneyi pat diye yastık sandığım bacağıma sokunca soluğu burda aldım. Uykusuzluk başıma vurdu iyice… İki gecedir çok çalışıyorum ama sonuç hala istediğim gibi değil… Çok ta yorulmadım zaten… Çalışmaktan aşırı yorulunca aldığım sonuç hep daha başarılı oluyor. Etrafa şaşı bakmaya başlayıp, kendimi geberecek gibi hissettiğim anlarda… Ama bu projede o kıvama gelmedim daha. Bakalım.
Bir proje ya da sipariş üzerinde çalışırken olan en tehlikeli durum olayın o anki keyfe, ruh durumuna veya çalan müziğe göre yön değiştirmesi ve bambaşka birşeye dönüşmesi… Beklenmedik bir süpriz gibi… Biraz da tehlikeli... Son günlerde Derin’in olmadık köşelere saklanıp, ceeööö diye önüme atlaması gibi…
Neyse…
Gereksiz bir post oldu gene, pardon.
Uğrarım... Tekrar iğneyi bacağıma sokup yıldızları gördüğüm bir an sonrası…
Sevgiler efenim…
N
Derin’im…
Canım kızım…
İsmi gibi {derin} kızım...
Artık biliyorum senin sırrını…
Evet, 57 ay sonra, sonunda çözdüm o sırrı…
Hani kızıyorsun ya bir anda ve affallıyorum; işte onun sebebini biliyorum artık. Sen daha önce de geçtin bu diyarlardan belki ve biz bu hallerimizle çıldırtıyoruz seni… Kesin bu sebep! Başka bir açıklaması olamaz.
Oturuşun, kalkışın, utangaçlığın, yeri gelince sonsuz öz güvenin… Hepsini toparlıyor bu teorim…
Mesela bir bakışın var ki; nasıl anlatsam? Tam “siz o yollardan geçerken, ben geri dönüyordum” bakışı… Biliyorsun tüm bu olup biteni kesin… Yaşadın… Santa gerçeğini farkındasın ve biz hala masallar anlatıyoruz sana…
Kimi kandırıyoruz?
Sonra ne oluyor?… Benim ruhu olgun minik kızım sinirleniyor tabii…
Canım benim… Haklısın…
Zor olsa gerek bu “dur anne yardım etsin!”, “hadi yemeğini ye” , “hırkanı çıkarmak yok” uyarılarıyla yaşamak… Di mi?
Ama sen gene hallediyorsun herşeyi… Bir şekilde…
Ve yılın bu son mektubunda özetleyeceğim şu ki; gene beni büyülediğin bir aydı bu…
Yazmalara, çizmelere doyamadığın, okula koşarak gittiğin, baleni, tapini eksik etmediğin, benim bile sözlerini bilmediğim şarkıları bağıra bağıra söylediğin, espirilerine şaşakaldığım, her köşeden ummadığım anlarda fırlayıp bana çığlık attırdığın, bıkmadan kek, kurabiye yaptığın bir deli aralıktı bu son ay… Güzeldi... Ve hala güzel…
Nice 57 aylara hayatım…
Seni çok seviyor, sen her ne kadar bu yollardan –belki bir ihtimal- geçmiş de olsan ben senin güzelliğinin tadına her yeni günde yeniden bayılıyorum…
İyi ki hayatımızdasın!
Seni çok seven annen
Sevgili Blog Arkadaşlarım,
Kalbim kırık…
Türkiye’ye yolladığım siparişlerin bir kısmı postada kayboldu ve sahibine ulaşmadı. Buradan nerededir diye track de edemiyorum. Bu sebeple –üzülerek- etsy dükkanımdan Türkiye’ye shipping’i çıkarmak durumundayım – özür dilerim.
Farklı posta yollarını (registered, imza ile teslim, ups, dhl vs.) elbette araştırdım fakat 10-15 liralık pakete 70-80 liralık pul mu??? Olmaz… Ne yazık ki sizlere göre dünyanın öteki ucundayım ve ücretler bu sebeple çok yüksek…
Umarım bunun benim için ne kadar stresli bir durum olduğunu anlar, kararımı anlayışla karşılarsınız sevgili dostlar. Şu ana dek sipariş aldığım ve sorun yaşamadığım ülkeler hala listemde ve alışverişe açık. Fakat diğer ülkelerden ve en başta TR’deki arkadaşlarımdan tekrar çok özür dilerim bu durum için…
Hepinize bugüne dek gösterdiğiniz sonsuz sevgi ve ilgi için de çok teşekkürler…
Bu kuşları beğenip evine davet eden, ilgi gösteren, yaptığım işi daha çok sevmeme yardım eden, onları benim kadar seven, destek veren hepinize tüm kalbimle sonsuz teşekkürlerimi yolluyorum.
İyi ki sizleri tanıdım….
Güzel bir hafta olsun!
Sevgimle…
nilüfer
Selin’im,
Nice aylara tatlı, zarif kızım…
Ne güzel büyüyorsun. Ne güzel arkadaş oldun bana, babana ve kardeşine… Hem çocuk, hem olgun… Hem kibar, hem komik; ne güzel bir dengen var o kocaman dünyanda… Ne çok sevgi o kocaman yüreğinde… Onu hep böyle koruyabilmek için çok çalışacağım, söz!
Senden o kadar çok şey öğreniyorum ki Selin!… Beni daha çok sevmeye ve bu dünyayı renkli görmeye teşvik ediyorsun hep! Teşekkür ederim. Şanslı bir anneyim, biliyorum.
Bu sana 2010 yılında yazdığım son ay mektubu…
2010 senin için büyük bir yıl oldu… Güzel bir yıl oldu. Acısı da, tatlısı da, özlemi de, süprizi de içinde karışık bir yıl. Ama güzel! Kesinlikle güzel…
A,B,C’yi bilerek başladığı yıldan okuyarak… İnci dişlerinden yedi tanesini 2010’a bırakarak… İştahına daha önce cesaret edemediğin yeni tadları alarak… Uzun saçlarının bir kısmını bu yıla bırakarak… Arkadaş listene yenilerini katarak… Bale ve tap yaparak girdiğin yıldan jazz ve piano öğrenerek… 5buçuk yaşında girdiğin bu yıldan 6buçuk olarak… Sevgin, aklın, yeteneklerin, paylaşımların, öğrendiklerin, olgunluğun, heyecanın, mutluluğun, kahkahan, şakaların, şarkıların, dansların kocaman çıkıyorsun birtanem…
Ne mutlu sana…
Nice 79 aylar, yıl olsun…
Seni çok seven ve seninle hep gurur duyan annen
Santa {klasik} : Ne getirmemi istersin?
Selin {neşeli} : Barbiiiiiiiie!
Santa {Derin’e dönüp} : Peki sen?
Derin {sıkkın} : Aynı şeyi…
Uzun bir yazı olacak gibi bir his var içimde…
Nefes al… Gülümse… Ve yavaşça başla Nilüf… Okuru korkutmadan...
Evde yaklaşık bir aydır bir Santa {Noel Baba} muhabbeti var. Malum… Santa geliyor, hediye getiriyor vesaire ya… Tamam Noel Baba’nın sihirine inansınlar ama işin hediye kısmını hayatlarından beklenti olarak çıkarsınlar istiyorum. Ve bunu biri 6 buçuk diğeri 4 buçuk iki çocuktan beklediğimi farkındayım. Çok zor!
Aralığa adım atmamızla beraber bunun sıkıntısı da oturdu içime…
Yeni yıl, yeni umutlar, hepimiz iyiydik gelsin ciciler, hediyeler aman pek güzel ama nereye kadar… Farkında değiliz ama tıkıldık resmen… Yani sizi bilmiyorum ama ben, biz tıkıldık gibi hissediyorum artık… Kızların kaç Barbisi var sormayın bile, utanırım yazmaya… Biz almadık hepsini tabiki; çoğu hediye ama Derin Santa’dan gene Barbie istiyor ya; deliriyorum.
TV reklamlarına zaten gıcığım – o apayrı bir konu.
Bu işin ucu bucağı nerelere dokunuyor düşündükçe ve kızlar TV’de bir oyuncak reklamı görünce şöyle havalara doğru bakıp “Santacım, bunu da mümkünse getirebilir misin?” diye laf atınca; işin içinden çıkamıyorum.
Numaralandıracağım durumu kendimce…
1- Hediye Vermek mi? Paylaşmak mı? Olay hediye vermek olmamalı… Paylaşmak olmalı… Kaldı ki en başta ben; bayılıyorum sevdiğim birine hediye vermeye ama çoğu zaman kendim yapmayı tercih ediyorum. Yeni yıl/Christmas zamanı insanların stresli bir hal içinde hediye arayışı içine girmelerini doğru bulmuyorum. Gerçekten. Sizce de gereksiz değil mi?
2- Paket içinde olmak zorunda mı? Birşey vermek için almak zorunda mıyız? İlla paket içinde, kutulanmalı mı? Her yanımız zaten doldu… Ben mesela {bir gece kızlara biz bakalım, siz dışarı çıkın} gibi bir hediyeye bayılabilirim. Sevgiyle yapılmış kurabiyeye de… Hmmm… Mis… Dur bugün senin şu arabanın içini bir süpüreyim, sen de o sırada kitabını oku da olur… Olur gerçekten olur!
3- İsraf… Hepsi bir yana; işin bir de israf yanı var… En başta oyuncakların paketleri mesela… Kartonundan, plastiğine ve evdeki hiçbir makasın kesemediği o kutunun en arkasındaki tellere kadar... O tellere hastayım en çok! Ne özenle kıvrılmışlar kendi etraflarında o teller… Çevir, çevir, çevir aklımın dörtte üçünü o tellere kaptırdım ben. Rezillik! Hadi o kutuyu geçelim… Sonra onu eve getirmek için harcanan plastik torba… Eve gelecek bir de janjanlı başka bir kağıtla paketlenecek, süslenecek tabii… O kağıtlara ne demeli? Hmmm… Hepsi üç, bilemedin beş saniye içinde yırtılıp, atılacak… Hepsi… Kaçı recycle edilecek ki?
4- Bütçe… Bu işe ayırdığımız bütçe peki? Bu yıl arkadaşıma, eşime, dostuma şu kadarlık hediye alacağım deyip o sınırların içinde kalabiliyor musunuz? Yapılan harcamanın boyutu nedir? Cebin aldığı hasar? Harcama demişken bir de o dükkandan bu dükkana giderken harcadığımız zaman var tabii… Trafikte geçen zaman ve o trafikte onca saat oturmak için yaktığımız benzin de bir harcama elbette. Biraz daha kurcalarsak durumu alışverişe her çıkışta acıkacağınızı da ve dışarda birşeyler yiyeceğinizi de düşündünüz mü peki? {Benim bugün biraz düşünecek bol vaktim vardı da… Belli oluyor mu? He! He!}
5- Psikolojik baskı uygulayan reklamlar… Yıllarca reklam alanında çalıştığım halde, en çok yılbaşı zamanı kendi işimden nefret ediyorum. Kocasına araba anahtarı hediye eden kadınlar, karısına pırlanta yüzük takan kocalar… Hepsi yılbaşı öncesi kalitesizce daha da coşuyor. İzleyicide de ister istemez bir mecburiyet hissi oluşuyor tabii … Gereksizce…
6- Akaryakıt… Bundan bahsetmek istiyorum çünkü alışverişe gitmek için hepimiz trafikte oturacağız, bunu biliyoruz. Her yere ulaşmak biraz daha zor olacak, her park yeri daha da dolu olacak – sırf yeni yıl alışverişi yapıyoruz diye… Hadi evden online ısmarlayalım diyeceğim ama onun ucu da akaryakıta dayanıyor… Kapımıza kadar bir taşıt getirecek. Ondan evvelki ham maddenin fabrikaya gelişini, ordan depolara, ordan dükkanlara gidişini ve çoğunun da büyük ihtimalle taa Çin’den gelişini anlatmıyorum bile. Ne için? Biz hediye alacağız diye…
7- Açlık… Dünyada hala açlık var… Malesef! Hala yemek, ilaç ve temiz içme suyu bulamayan insanlar var… Niyetim kimseye vaaz atmak değil yanlış anlaşılmasın; sonuçta çoğunu kendime de hatırlatmak için yazıyorum zaten. “Dünyada durum bu Nilüf! Bir tane daha Barbie almayacaksın, ona göre!” diyorum. Hediye almak yerine bir kişinin karnını doyursam?
8- Ve bitmeyen dağınıklık… Aldığımız hediyelere ne oluyor peki? O gömlek kesin olacak mı? Peki sırf ben üzülmeyeyim diye mi saklayacak o hediyemi? Sırf ben aldım diye belki de beğenmese bile tutacak orda… Karşımızdakini bu zorunluluğa sokmak gerekli mi ki? Sırf bir yılbaşı hediyesi aldık diye?
9- Peki çocuklar??? Benimkiler 6 ve 4 yaşında – her oyuncağa delirdikleri, Santa’ya inandıkları bir yaştalar…
Of -ki ne off!
Ama bugün gözü kararttım; bahsedeceğim bu mevzulardan hafifçe…
Çünkü böylesıne büyük tüketici kitlesine sahip bir ülkede, onları da sürekli alan, tüketen birey olarak yetiştirmek istemiyorum.
İşim zor yani…
Bu şahane düşünceler içinde aldım ikisini de, bu mevzuları konuşmak üzere bir parka götürdüm… Hani mekan istedikleri yer olursa, konuya ilgi-saygı da ona göre orantılı olur ve bu işten karlı çıkarım düşüncesiyle…
Tabii Derin’e daha mevzuyu açmadan koptu birşeye ve sadece dinledi uzaktan uzaktan…
Neyse.
Sevimli bir anne ses tonuyla {-ki çok zor o tonu doğru kıvamda yakalamak bazen} bu Noel Baba – Santa meselesinin çok abartılmaması gerektiğini ve olayın bir dolu hediye almaktan daha farklı olduğunu anlatmaya çalıştım.
Dinlediler… Derin uzaktan uzaktan…
Selin’e sordum önce:
- Anladın di mi Selinciğim? Önemli olan neymiş?
- Hediye değil… Vermek… Yani sevgimizi vermek, beraberiz diye şükretmek ve mutlu olmak…
İç ses : Vay be! Ben bile şükretmek, mutlu olmak falan dememiştim… Kendi bakış açısı…
- Derinciğim, anladın di mi sen de?
- Ben biliyordum ki bunları zaten!
İç ses : Sinirliyiz biraz ama olsun, anladı o da… Harika!
Pekiiiiii böylesine sıkıcı {ama mühim} bir post yazmamın sebebi sizce ne olabilir?
A- Gün içinde sürekli ağlayan Derin
B- Ödev yapmak istemeyen Selin
C- Noel Baba
D- Halıya döktüğüm kola
E- Topallayan Paşa
F- Yolladığım siparişin postada kaybolması
G- Hep üşüyen ayaklarım
H- Yukardakilerin hepsi
I- Hiçbiri
Doğru cevap; H şıkkı arkadaşlar…
Malesef böyle bir gündü! Ugh!
*Bu hediye konusunun ingilizcesi için buraya! *
