Decaf Latte

 

Dilerim hepinizin sağlığının, keyfinin, moralinin, bütçesinin, neşesinin, ağzının tadının yerinde olduğu bir bayram yaşanıyordur memleketimde…

Sevgiyle kutlarım…

Okulda ilk gün!

Canlarım bugün okula başladılar.

Selin 2. sınıfta artık!

Ve Derin {nihayet!} Kindergarten’da!

Nihayet diyorum; çünkü resmen iki yıldır ablası ile aynı okula gideceği günü bekliyor bebeğim.

Bugün muradına erdi ama gene de pek mahzundu bu ilk gün.

Sürekli elimi tutu, yanıma sokuldu, belime sarıldı ve aralıksız hep “daha gitmiyorsun değil mi?” diye sordu.

Bugün beraberdik sınıfta ama yarın böyle koyun koyuna bir gün olmayacak malesef...

Buradaki sistem; her yıl bütün öğrencileri kocaman bir salata tabağına koyulan yeşillikler gibi harmanlıyorlar… Her yıl öğrenciler başka, başka arkadaşlar ediniyorlar sınıflarında…

Selin {şanslı kelebeğim} geçen sene en samimi arkadaşıyla aynı sınıfa denk geldi… İkinci yakın dostu da bir yan sınıfta… Oh! Oh! Şahane! Ben ondan çok sevindim… Ama ona sorsanız Sanika ile aynı sırt çantasını almış olmaları dünyanın en büyük tesadüfü, o ayrı… Loto ona çıkmış gibi sevindi ve bütün akşam “hala Sanika ile aynı çantayı aldığıma inanamıyorum!” diye sayıkladı… Çocuk dünyası nasıl masum ve güzel!!!

Yeni okul döneminin çocuklarımıza, bu masum meleklerimize başarı, sevgi, dostluk ve barış getirmesi dileğimle…

 

N'apsak? N'aapsak? N'a... NAPA!

 

Döneli 10 gün oldu ama her yer dar bana…

Ege dönüşü böyle…

Bünyeme oturan bir yol düzeni var, hemen çıkmıyor sistemimden…

Bir süre daha yol kenarından almalıyım yediğimiz çilekleri, domatesleri…

Sanki onlar daha lezzetli…

O insanlarla sohbetler etmeliyim; sizin bahçeden mi bunlar diye?

Ama gene de hep birşeyler eksik tabii…

Egeli'nin şivesi gibi!

hafif hafif...

Çiçek kokulu ve rüzgarlı nefis gün!

insan sessizliği...

Valizleri boşalttıktan sonra içimde olan hala birşey eksik ama ne, valize koymuştum sanki ama nerede?nin ne olduğunu dün –sanırım son jetlag durumumu da atlattıktan sonra- anladım…

Geride bıraktıklarım…

Annem, babam, kardeşim, teyzeler, büyükler, sevilenler vs. vs.

Buraya döndükten sonra en zor gelen şey; bir anda içine düşülen, bu sessizlik oluyor…

Çocuklar çığlık atsa da, evde müzik çalsa da ve Paşa efendi kafasına estikçe havlasa da olan sessizlikten bahsediyorum.

Hani bizim öyle sabah ekmeği için kapı çalan Celal’imiz de yok malesef…

Zor…

 

Tam da dün gri bulutlar kafamdayken, şans eseri yollarımızın kesiştiği ve hayatımda oluşundan büyük haz duyduğum bir arkadaşım aradı, kızları da al gel diye…

Gitmez miyim?

Koşa! Koşa!

Ve gri bulutlar yerini şekerli kurabiyelere bıraktı, akabinde…

Ne iyi geldi….

 
 

Bütün gazeteleri okudum sanırım.
                   Yorumları da…

Buraya gelip çok afilli birşeyler döktürmek istedim önce ama yok çıkmayınca çıkmıyor…

Sıkıntı bastı içimi…

Bahçeye attım kendimi…

Etrafta biraz canlı kalmayı başarabilmiş, yarısı da ölmüş bahçemdeki zavallı çiçeklerime baktım.

Eve ilk geldiğimizde öldüğüne üzüldüğüm onca çiçeğin bana hiçbir anlam ifade etmediğini farkettim;
                     bu sabah gazeteleri okuduktan sonra…

Sonra...

Biz yokken, bahçede yaşamayı başarabilmiş olan gülleri de kestim…

Hepsinin anısına…

 

Kaydın ardından...

Dün kayda gittik. Derin çok gergindi. Ürktüğü zamanlar daha bir bana saldırıyor sanki ya da bana öyle geliyor. O kadar aksi başladı ki güne; evden 8 buçukta çıkmayı planlamama rağmen, ancak 10 buçukta çıkabildik…

Kayıt işlemlerinden sonra ikisinin de fotoğrafı çekilecekti.

Selin sosyal kelebek; gene buldu tanıdığı birilerini okulda… Bu çocuk nasıl böyle herkesi tanıyabiliyor? Bütün okulla selamlaşıyor her seferinde… Sınıf arkadaşlarının yanı sıra, kendinden üst sınıfları da biliyor, öğretmenleri de ve hatta hatta kütüphane görevlisini de… Ne mutlu ona…

Derin öte yandan, bebeğim; çok utangaç ve sessiz… Afrasını, tafrasını bir tek ben görüyorum. Dışarda herkes “bunu mu bize şikayet ettin sen çok ağlıyor diye ayol, ayıp valla” diyorlar… Neyse. Bu mevzu başka güne kalsın. Elbet savunurum annelik haklarımı…

Dün evden çıkmadan kükreyen bebeğim, okulda oldu bir kuzu…

Fotoğrafı çekileceği zaman; “bir tek öğrenci gelsin, siz burada bekleyin annesi” denince yüzünde gördüğüm ifadeyi hiç unutmayacağım sanırım.

“…siz burada bekleyin!” ne dayanılmaz bir cümle oldu o an…

Beklediğim de topu topu üç dakika ama işte, gene de…

Gitti, geldi…

Sarıldı boynuma ve ağlamaya başladı bombiş kuzum…

Bir garip haller içinde biz böyle duygusal anlar yaşarken pek gariptik okulun içinde birbirine kavuşmuş ana-kız olarak…

Selin bu arada bir arkadaşına saçındaki boncukları Türkiye’de nasıl taktırdığını anlatıyor. Bir kulağım da onda…

Yaşlarını sildim.

Fotoğrafta nasıl poz verdiğini anlattırdım.

Gülmüş neyseki…anlattığına göre.

Bakalım, göreceğiz…

 

JetLag Durumları

 

5:00 am’de kahvaltı…

Makinada sessizce dönen çamaşırın sesi…

İster istemez evde bir temizlik kokusu…

 

Hala ölümüne inanamadığım Amy’nin sesi…

 

Ve tam çayımı içerken duyduğum o nefis çocuk çığlığı!

 
 
Şimdi hazırlanıp okulda kayda gitme zamanı…

 
 

Evimdeyim...

 

 

İsterdim ki; ormanın içinden cırcır böceklerini dinleyerek, günlük ağaçlarını koklayarak usul usul hala Bencik Koyu’na doğru yürüyor olalım ama tatil bitti malesef…

Döndük evimize…

Güzel bir dolu anımızı ceplere, bir çok sevdiğimizi gönlümüze koyduk;
             ...bir dahaki sefere dek...

Özlemişim evimi velhasıl…

Başımı koyduğum yastığımı, mutfağımı, çalışma masamı…

İşte tempo başlıyor gene…

 

 
 
 
 

Marmaris :: Bencik

 

Ormanın içinden Bencik Koyu'na doğru...