Decaf Latte

Veli toplantısı sonrası...

Bu sabah Derin’in okul toplantısı vardı. Kendi ile ilgili bir resim yapmasını söylemişler, yapmış…

Canım benim… Minicik elleri ve o tertemiz hayal gücü ile…

Sonunda Amani ile de tanıştım. Derin’in sınıfında en sevdiği, eve gelince en çok anlattığı…

Derin’in bu pek sevdiği arkadaşı ile arasında geçen konuşma:

Amani : Senin annen ne iş yapıyor?

Derin : Kafa yapıyor.

A : Ha?

D : Kafa yapıyor.

A : Ha?

D : Kafa yapıyor.

A : Ha?

D : Kafa yapıyor.

A : Ha?

D : Kuş kafası, kuş!

A : Heee… Tamam o zaman!

 

Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!

Ha?

Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!

Ha?

Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!

Ha?

Hepimiz için güzel bir haftasonu olsun!

Ha?

{Lütfen sen sus Amanicim ya!}

 

 

 

belki... evde elma bulunsaydı...

 

 

Dün kötü bir gündü arkadaşlar…

Derin ateşliydi. Keyifsizdi. Mutsuzdu. İştahsızdı.

Sabah canı -sadece- elma istedi.

Evde yoktu.

Ablayı okuldan aldıktan sonra markete elma almaya gittik.

Giderken…

Üstelik yavaş giderken…

Bir sincap atladı arabanın önüne…

Duramadım…

Denedim… Beceremedim…

Elmayı aldık, eve geldik.

Çok ağladım.

Küçükken babamla olan yolculuklarımız aklıma geldi…

Arkada tam ortada oturup, aradaki boşluktan yola bakmaya bayılırdım.

Annemle babamın tam ortasında! En mutlu yer o, ortaydı arabada…

Elele olurlardı.

“Babam şu ne Nilüfer?” diye sorar, gökyüzünde bir uçak ya da kenarda kıyıda bir taş, kaya falan gösterirdi.

Solu gösteriyorsa sağda, sağı gösteriyorsa solda yol kenarında bir hayvanın öldüğünü bilirdim aslında… Ama babamın bu küçük oyununu oynuyor gibi yapardım. Üzülürdüm gene de…

Birşeyin üzerinden geçerdik…

 “O neydi?” diye sorardı annem.

“Yılan” derdi babam…

Wuhuuuooo!

Arka cama fırlardım!

Ölmezdi, salına salına devam ederdi üzerinden geçtiğimiz yılan…

Dün böyle olmadı.

Sonra...

Eve dönerken, dün… {Böyle birşey neden beni buldu ki?} diye düşünürken, önümden bir şahin süzüldü geçti… Cevap verir gibi… Kocaman bir şahin! Bu zincirin içinde olması gereken bu, der gibi…

Gene de…

Neyse…

Bugün de keyifsizim hala sanırım…

Derin iyi.. İkisi de okulda…

Ben evdeyim... O halde; sincaplar güvende…

Off!

 

 

Off!

 

 

Yavrusu hastalandı mı dünyası altüst olur annelerin…

Dönerim iyileşince…

Aman beee!

 

Haftasonu başlasın!

Çarşambamı kimselere vermem!

Her Çarşamba, kızlar okuldayken {gizlice} oyun arkadaşlarımla buluşuyorum.

Gizlice diyorum çünkü bir duysalar, paçamdan ayrılmazlar… Biliyorum!

Defterler, kalemler, makaslar, kitaplar, her türlü kırtasiye çıkıyor ortalığa…

Bir panayır havası ki; rengarenk…

Topu topu 2 saatte bıraksalar dünyayı sırtımızda taşıyabilecekmişiz gibi bir enerji bizde…

Çocuklar okulda ya…

Zaman, ortam, ses, müzik, kahve, konu sadece bize ait ya…

Şaşkına dönüyoruz doğal olarak…

Haftanın bir günü, iki saat ama;
...onun mutluluğunu görenler, zannedebilir ki; 15 gün deniz boyu tatile gideceğim…

İki saatim var, bana ait!
Bağlasalar durmam!

Çok coşarsam denizler boyuna da gidebilirim,

...amaaa

O zaman da minnoşlarımı özlerim!

:)

 

Nehir’in Çocukça Yaşam Gönüllüleri

 

Ne zaman pembe bir balon görsem; ismi hala aklıma düşüyor!

Nehir…

İsterdim ki; oralarda olabileyim.

Dilerim mekan ve tarih size uyar…

*

NEHİR ANISINA KAÇUV YARARINA AİLE KOŞUSU

İSTER KOŞ İSTER YÜRÜ!

 

Gün:  25 Eylül 2011, Pazar

Yer :  İ. T. Ü.
         Ayazağa Kampüsü,
         Süleyman Demirel Kültür Merkezi

Saat: 10:00 - 12:00

Koşuya katılım formunu doldurmak için tıklayınız.

*

 

Minik Nehir’e özlemle paylaştım…

Sevgiler,

N.

 
 
 
 

Pek nostaljikti...

 
 
 
 ...haftasonu!
 
 
 
 
 

Gene Cuma! Woow!

Onlar okuldayken beni gülümseten gene onlara ait birşeyler hep…

Tuhaf yani aslında… hani düşününce…

Bazı günler yorgunluktan çıldıracak noktaya gelmem, yatacakları o anı beklemem ve yatırdıktan on dakika sonra ikisini de özlemem; gene burada açıklayamayacağım bir durumdur. 

Bir haftadır burada yazacak vakit bulamadığıma inanamıyorum.

Umarım iyisiniz sevgili blog dostları…

Mutlu Cumalar!

N.

 

sevdiği eşyasını kaybedenlere itafen

Dün akşam kızları yatırdıktan sonra tam akşam keyfimizi yapacağız ki; boynumdaki kolyemin düştüğünü farkettim… İki minik kuşun bir dalda oturduğu ve bu kuşlara {malum} biri Selin, diğeri Derin isimlerini vererek, kızlarıma itafen aldığım bir kolyeydi.

Üzüldüm…

Feneri alıp dışarı çıktım.

Sulanan çimlerin mis kokusu arasında kolyemi aradım.

İçimden “Mikail, ben o kolyeyi çok sevmiştim!” dedim.

Dışarda nefis bir ıslak toprak kokusu, tepemde inanılmaz bir gökyüzü vardı.

Kolyemi bulmasam bile olurdu hatta.

Birara durup yıldızlara baktım.

Kolyeyi kim bulduysa gülümsemiştir umarım diye düşündüm…

Karanlıkta hafif yusuf durumları olunca eve doğru döndüm.…

Tam benim arabanın yanından geçerken; o da ne?

Kolye, yerde!

Hi! Hi!

İşte size de bu tadda bir haftasonu diliyorum arkadaşlar!
Döndüğünüz köşede, girdiğiniz dükkanda, uzun zaman sonra giydiğiniz kotun cebinde olan her ne ise; sizi gülümsetir umarım!

xo 

Sabah 9:28 a.m.

 
 
 

Kahvaltıya sanat karışırsa,

sanata kahve damlarsa,

mekan da duruma uygunsa,

m-mmm…

tadı damağında kalır insanın!

 
 

 



pembe limonata + kirazlı jöle

Sabah ablasını okula bıraktıktan sonra beraber eve döndük.

Keyifsizdi.

Uykusunu alamadı sandım.

Ne olduğunu sordum.

“Ablayı özlüyorum” dedi…

Çok, hatta pek çok keyifsizdi.

Sütünü içti ama durgun halleri geçmedi.

Kucağıma aldım.

Bir süre ağladı.

Üzüldüm o hallerine…

Ama Selin’e bu düşkünlüğü de hoşuma gitti sessizce…

 
Ablasına süpriz pembe limonata ve içinde denizkızları olan kirazlı jöle yaptı okula gitmeden…

Öğlenci oluşunun avantajı…

Tek başına yaptı herşeyi…

Ellerinde biraz limon, biraz kiraz kokusuyla gitti okula…

Bu, ilerki yıllarda da devam edecek mi bilmiyorum ama mutfakta birşeyler yapmak Derin’i inanılmaz rahatlatıyor. Onun terapisi bu sanki…

 
Akşam onun elinin değdiği bir masada, ikisi de bize okullarını, arkadaşlarını, öğretmenlerini anlattılar.

Günün en güzel mekanı bu akşam yemeği masaları değil mi zaten?

Birbirimize özlemimizin bir sonraki güne dek dindiği buluşma noktası…

Organize İşler Bunlar :: Okul Versiyonu

Okula dönüşümüz muhteşem oldu!

Herşeyi düzenledim bu sefer – sizler bayramlaşırken…

Herşeyi dosyaladım, arşivledim!

 

Hatta o kadar ki; o düzene girdiğimiz günden beri normal davranamıyorum.

İçimde bir huzursuzluk var; tarih sırasına göre dizemediğime dair…

Bütün eski işler dosyalandı…

Sevilenler çerçevelenmek üzere kenara ayrıldı…

Bir kısmının fotoğrafı çekildi, kaldırıldı veya atıldı…

 

Atıldı derken; makarnayı, pirinci ve nohutu sadece tabakta sevdiğime karar verdim…
Okulda sanata karışıp eve geldi mi  –ııığhhh!

Üç boyutlu anılar kızların kendi boyadığı çantalara koyuldu. 

 
 
 

Ve yeni okul dönemi için; okul anısı kutuları hazırlandı.

Bu yıl çok düzenli davranmakta kararlıyım; hadi hayırlısı!

 

Son olarak... 
 

 

Bu minik kağıt gemi ise; Selinciğimin kalem kutusunu açtığımda karşıma çıkan günümün tatlı süpriziydi…

O benimle kalıyor!