Geçen hafta Derin ata binerken, hiç beklemediği bir anda, Willy (bindiği at) hızla koşmaya başlayınca, sırtının üzerine düştü – gözlerimin önünde…
Nasıl çığlık çığlığa ona doğru koştuğumu, onun değil de benim kemiklerimin de acıdığını, o an ki üzüntümü, içimin gerçekten cız edişini, kalbime birinin bıçak saplayışını, nabzımın şakaklarımda atışını tarif etmem imkansız…
Bir tek anneler anlar…
Ben o düşüş sonrası bu kadar üzüldüysem…
Off! Bilemiyorum…
Yazamam…
Anne olsam da anlayamam…şehit annelerini...
Anlamak, tatmak istemem…
Kime neyin sabrını dileyebilirim?
Nasıl başın sağolsun diyebilirim…?
Çok çok büyük acı!
