Paşasız bu yeni hayat zor... Ağır bir duygu yükü bu dönem... Zor; çünkü boşluğu kocaman. Dolacak mı? Asla, sanmıyorum.
Kızlara hala söyleyemedik; hastanede bacağı için kontrolde sanıyorlar.
Selin her akşam yatarken, bir parti de sabahları uyanınca ağlıyor. Biraz daha bekleyeceğiz sanırım.
Derin geceleri kabus görüyor ve normalden daha erken uyanıyor.
Papatya kız Honey Bunny; durgun ve pek yemek yemiyor. O fakında... Gelmeyeceğini ona söyledim zaten.
Alışacağız...
İnsan hangi acılara alışmıyor ki?
Bir arkadaşım şöyle yazmış mailinin bir bölümünde...
“...üzülme filan da demiyorum sadece
sana neler kattı bu dost neler öğretti
nasıl hayatında kendini var ettiyse
gidişide başka bir anlam başka mana
başka bir hissin sana öğretisi olmalı hayata ve yaşama dair
sana ve çevrendekilere ne öğrettiyor bu vedaa...”
Demiş...
Bunu okumak iyi geldi.
Doğru... Bu hissin bana bir çok öğretisi oldu da...
Paşa yokken, Paşa varken, Paşa gittikten sonra hep biraz değiştim sanırım.
Hayatımıza giren her canlının bizi değiştirmesi gibi...
Bir daha asla aynı olamıyor insan...
Bugün yağmur var buralarda. ☂
Kızlar okulda.
Papatya uyuyor.
Ben yeni bir tuvale başladım.
Hayat devam ediyor; ama sessiz, ama eksik...
Nilüfercim,
acının tarifi yok biliyorum ama ancak içinden geçerek geçecek. Kızlar da kabullenecekler bir gün gelecek ve sen bile şaşıracaksın. Eminim ki en zor kısmı onlara söylemek ama anne olarak ne zorluklar deneyimliyoruz ya işte bu da onlardan biri. Eminim ki senin güzel kalbin bu durumda da kızlara güvenli bir sığınak olacak. Bize dosttan da öte olan bu minik canlıların kattıklarını hiçbir insan veremez biliyorum ama onunda yaşama şansın olduğu için şükret ve iyi ki de. Bütün bunları ağlayarak yazdım inan çok üzgünüm. Sabır diliyorum canım.
Muhteşem kartın da geldi çok teşekkür ediyorum. Ne kadar incesin, zarifsin.
öpüyorum.
Posted by: Özgür Turan | Feb 20, 2012 at 01:24
Biraz toparlanmış olabilir misiniz diye bakmaya gelmiştim ama yanıtımı aldım. Söyleyebileceğim her şeyi daha önceden söylemiştim, o yüzden bizimle durumu paylaştığınız günden beri yazacak bir şey bulamıyorum. Hem zaten sözler de anlamsız bir yerden sonra. Kalbim sizinle...
Sevi
Posted by: Sevi | Feb 08, 2012 at 11:01
Çok çok üzüldüm:(
Posted by: enerji ve huzur | Feb 08, 2012 at 10:07
Canım ablam seni çok seviyorum...
Posted by: noni | Feb 08, 2012 at 07:31
ah nilüfer, bir önceki yazıyı görmemişim! Bu yazını okurken aklıma dün seyrettiğim desparate housewives'ın son bölümünden son sahne geldi. Bree yıllar önce intihar eden arkadaşı Mary'nin hayali ile konuşuyordu.O'na "sokağımız ne kadar güzeldi, kocam, çocuklarım, arkadaşlarım.. Ama şimdi hepsini kaybettim" dedi. Arkadaşı ona "Herşey bir gün değişir Bree" dedi. Basit ama anlamı derin bir cümle. Evet herşey birgün geliyor ve değişiyor. Bize kalansa alışmak. Allah sabır versin.
sevgiler..
Posted by: naile | Feb 08, 2012 at 07:26
çok üzülüyorum...yazılar çok duygusal...fotograflar da öyle...yani hayvan insan farketmiyor ölüm her canlı için çok üzücü...alışmak da zor...Sabır diliyorum...
Posted by: pinar | Feb 08, 2012 at 02:36
çok dokundu bana bu yazı...
"Hayatımıza giren her canlının bizi değiştirmesi gibi...
Bir daha asla aynı olamıyor insan.."
"Hayat devam ediyor; ama sessiz, ama eksik.."
Posted by: Deli Anne | Feb 07, 2012 at 14:21
O kadar üzüyor ki.. O kadar Zor..ama tüm hayatını kendisini çok seven güzel bir aileyle paylaştı ve sonuna kadar bırakıp gitmedi sizi, zamanını yarım yaşamadı.bu ne büyük bir lütuf.. Ve ardından onu hep özleyecek bir ailesinin olması, ne kadar çok sevildiğinin ve mutlu bir hayatının olduğunun kanıtı.. İyi ki ona yuva oldunuz, anne oldunuz. Paşa'nın gözleriyle her defasında söylediği gibi teşekkürler size.. Keşke tüm sadık dostlarımız böyle veda etse hayata, keşke hepsine yuva olabilsek..allak bullak yazdım belki, acısını bildiğimden ve acısından hala korktuğumdan, affedin..
Posted by: Jerryandthedog | Feb 07, 2012 at 13:18