June 2013

Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

My Other Blog

Please

  • It really makes me happy when people write about my work and blog. But if you'd like to use any of my photos or content please make sure to link them back to the right source. Thanks!

Published in these lovely magazines




Related Posts with Thumbnails

« Honey-Bunny Kızım | Main | Her sabah, istisnasız... »

Jul 02, 2012

Comments

Islak burunlular... Onlari kaybetmenin acisi tarifedilemez.

Canımsınız siz benim, gelin buraya yaralarınızı birlikte group hug yaparak saralım olur mu bitanesi?

bazen
hayata
zamana
yaşama
umuda
hüzne
mutluluğa
gerçeklere
hayallere
ölüme
anlamlar yüklemek
anlamak
anları
anılaştırmak
sonra anımsamak
anlarmış gibi yapmak
anlamadığını anlamak
hatıraları hatırlamamaktan korkmak

bu hiç bir şeyi anlatmayan kelimeler kadar anlamsız
yada çok derin olduğu için içindeki yeri hayatındaki görevi
içinden çıkılmaz kuyulara düşmek gibi
uçurumlardan boşluğa salınmış gibi
sebepsiz miş gibi geliyor böyle zamanlarda yaşamak
yaşamdaki her telaşı kovalamak
uyumak
yemek yemek
giyinmek
koşmak

değil tabii sebepsiz ....
anların her biri muhakkak ki kıymetli
hayatımıza giren her kalbin derinliği gibi
gerçekliği gibi
güzelliği gibi
tekliği ve eşsizliği
o kadar güzel ki içimizdeki yeri
fiziksel varlığı kaybolunca gözümüzün önünden sanıyoruuz ki terk edildik
bırakıldık

başka türlü görecek bir kalp gözümüz olsa böyle anlarda
onu bir ışık kütlesi olarak bizim etrafımızda olduğunu anlatsa
hatta gösterse
gece parlayan yıldızlarda olduğunu söylese
gündüz gün ışığının her bir yansımasında pırıltısında
bir damla suyun bile parlaklığında o aslında

biraz daha iyi hissedermiydik kendiimizi
ben böyle hayal ettim Papatya'yı o bir ışık süzmesi bembeyaz tatlı bir papatya biçiminde bütün bahçelerde
kışın kış güneşinde
yazın denizin üstünde
geceleri yıldızların içinde

hep seninle

hep sizinle


hep kalbimizde.....

Başınız sağolsun.

İnsanın sevip,alıştığından ayrılması ne zordur,hele de çocuklar için.

tamaaaammmm,,,
bu da paşadan sonra üzerine ek oldu,ağlamaktan içim çıktı,herşey ne zor,hele hamileyken mi ne:(((((
anlatmak zor ölümü çünkü ölümün oluru yok kimse bir ölüm ve sebebinden sonra"ha tamam o zaman"diyemezki..heleki sessiz sedasız yaşayıp bir kere bile içini dökemeyen o dostlarımıza dayanamıyorum....

:(((

AAA dedim.Ben Papatyanin daha uzun yillar sizinle olacagini dusunuyordum Pasa gidince.
Evet ikisinin birden eksikligi gercekten zor, kendimi sizin yerinize koydumda. Annelik iste kendi uzuntunuzu bir yana birakip kizlari dusunuyorsunuz

Nily çok çok ama çok üzüldüm....
Paşa'dan bu kadar kısa zaman sonra.. Ne büyük bir acı, hele ki kızlar için.. Sabır dilemekten başka ne denilebilir ki? Öpüyor ve başınız sağolsun diyorum.

KIYAMAM KUZULARIMA BEN DUYGUSAL KIZIM BENİM DERİN DESEN O BİR HARİKA BENCE NE GÜZEL SİZİ EN AZINDAN BU YAŞINDA TESELLİ ETMEYE ÇALIŞAN MİNİK BİR YÜREK VAR ÖPERİM BEN ONU SELİNİMİ SENİ GÜZEL KIZLARIM .ÖLÜMÜ ÇOCUKLARA ANLATMAK ÇOK ZOR.

Çok üzüldü. Paşa nın acısından sonra Papatya nın da gitmesi hepiniz için çok zor olmuştur. Böyle zamanlara ayna tutmanın duyguları paylaşmada etkili olduğunu söylemek isterim. Çocuklarınız size çok üzgün olduklarını söylerlerse siz onlara onların cümlelerini kurarak onu dinlediğinizi ve anladığınızı göstereceksiniz."Şu anda çok üzgünsün"."Onun gitmesini istemiyorum anne" "Haklısın gitmesi çok üzücü,hepimiz onu çok özleyeceğiz" gibi. Çocuklar böyle bir diyalogdan sonra en azından duygularının anlaşıldığını ve paylaşıldığını düşünerek kendilerini daha iyi hissediyorlar.
Sevgiler ve sabırlar diliyorum.

Kıyamam anlamaları çok zor :(
Alışacaklar zamanla inşallah..
Derin yavrum büyüdü bakarmısın neler söylüyor ...
Şekerler inşallah zaman herşeyin ilacı olur ...

Sevgiler

nilüfer..papatya ayagındaki problem yüzünden mi vefat etti...çok üzüldüm,,iyi sanıyordum..

Sabah okuduğumda çok üzüldüm, ne kadar zor olduğunu tahmin ediyorum. Ama o 2 güzellik artık ağlamasın, evet paşa ve honey beraberler artık, eski günlerdeki kadar mutlu....

Dünkü postu okuyunca içim cızladı.
Yine mi bir kayıp dedim :(
Üzüldüm ben bile, bu kadar uzakken...

The comments to this entry are closed.

My Photo

NİÇİN YAZIYORUM?

  • Bu benim hayatım... Yaşamak istediğim... Yaratmak istediğim... Baştan aşağı el işi… Detaylarına özen gösterilmiş, hiçbir masraftan kısılmamış… Yaşadığım gibi yazıyor, yazdığım gibi yaşıyorum… Yaşarken anlamak için, anladıklarımı sindirmek ve unutmamak için de yazıyorum… Defterlerim hayat gibi… Bazen karışık, bazen düzenli ve özenli, bazen de baştansavma… Aradığınız cevapları burada bulamayabilirsiniz… Ben cevapları bulmaktan çok ruhuma nefes aldırıyorum… Birbirimizi tanımak zorunda değiliz… Bu da hikayelerimizi paylaşmak için harika bir neden bence… Bu benim dünyam… Ve uğradığınız için mutluyum… ::n::

VAN'A YARDIM KİTAP PROJESİ

© 2008-2013 Nilüfer Şen Necef


Blog powered by Typepad