
TV'deki her filme yabancıyım.
Her duyduğum şarkı yeni.
Herşeye bön-bön bakıyorum.

Bir program izledik - yarım saat kadar - dağıldım resmen.
Kadın çocuklarını bırakmış - 3 aylık, 2 yaşında - şimdi arıyor, mektup yazıyor vs.
Komşu biliyormuş nerede olduklarını ama 25 yıl evvel...
Vicdanı yeni rahatsız olmuş vesaire...

Daraldım...
Ne hayatlar... Ne yaşamlar...
Yarım kalmış bir annelik... Anne sevgisi tadmamış sorgulayan -yetişkin- çocuklar...
İzliyorum, izliyorum bu programları...
Sonra bir kutu yarım bıraktığım çizimimi bulunca bile ağlamaklı oluyorum.
Off!
TV'yi açmak yok yarın bana!