Decaf Latte

Havadan... Sudan... Paşa'dan...

Eskiden güzel bir rutin içindeydim bu blog konusunda. Sabahları Paşa’yla yürüyüşümü yapar, eve döner ve çayımı içerken ya blog okur, ya blogumu yazardım. Eleman gitti gideli yürüyüşler Papatya ile daha kısa… O sevmiyor Paşa gibi yürümeyi… Gergin, endişeli ve eve dönme telaşında… Haaa bir de havlıyor… Paşa’yı arıyor sanırım; bu kadar havlamazdı çünkü…

Çok özlüyorum oğlumu… Yürüyüşlerimizi… O kabadayı hareketlerine rağmen çiçekleri farkedip koklamasını, kuşları, kelebekleri hayran hayran izlemesini…

Sonra beni dinlemesini…

Şimdi anlatmak istediğim herşey içimde sıkıştı kaldı sanki…

Bir yazı yazmıştım bu yürüyüşlerimize itafen… O varken…

Somerset Life yayınladı yazıyı bu ay… Ama Paşa’m yok…

Okuyamadım… Sevinemedim…

Böyle…

Bloga uğrayıp, yazmayınca kızları özleyenler oldu, affola…

Hatta ay mektuplarını soranlar bile oldu…

Sağolun…

İkisi de iyiler…

Derin 6 oldu… Selin 8’e hazırlanıyor…

Paşa mevzusunda ise;  “gelmeyecek artık” dedik…. O kadar…

Hala bir yerlerde yaşıyor gibi bahsediyorlar Paşa’dan… Sağda solda bizim iki köpeğimiz var diyorlar…

Kendime bu yüzden biraz sinir de olmuyor değilim… Çocuklara doğru düzgün açıklayamadım diye…

Yaz geldi buralara…

Çim, toprak, ağaç yaz gibi kokmaya başladı…

Dünya dönmeye devam…

Okulda resim derslerine devam…

Siparişleri almaya devam…

Anne olmaya devam…

Bir sonraki koşturmacaya devam...

Hayat kolumdan tuttuğu gibi devam…

 

Düzenimi kaybettim. Hükümsüzdür!

Gelipte anlatmak istediğim bir çok güzel haberin içine reklam arası gibi giren şu hastalıklı dönem benden düzenimi, uykumu, huzurumu, keyfimi, insiyatifimi, sabrımı aldı daaa;

...gidemedi hala!

O bir gitse ben geleceğim…

Fesüphanallah!

 

Renkli Gün

Bulutlu gün...

İnsan arkadaşsız kafayı yer böyle günde...

Arkadaşla çay... Sonra iki çift laf...
Bak bunu öğrendim, bunu okudum sohbeti...

 

Kitaplar...

Biri renkli insan Tif'in Dottie Angel

Diğeri Selina Lake'in Homespun Style

 

Papatya bile mutluydu...

Sanki gülüyor bu resimde... Di mi?
Ama bizi dinlemekten bir derece bayılmış durumda mı ne?

 

Renk! Renk! Renk!

Bayılıyorum böyle günlere...

Kışt! Kışt bulutlar!

 

❤

❤

❤

 

8:03

 

Bugün...

...pek özel bir gün!

Derin; 
İyi ki doğdun bebeğim...

8:03'de yani tam doğduğu saatte birlikte gökkuşağı renkli bir şemsiyenin altında kakara kikiri sınıfına doğru yürüyorduk; elele.

8:03'de...

Tam doğduğu saatte;

...sınıfın kapısında onu bekleyen öğretmeni ve arkadaşları karşıladı canımı...

Mutluydu...

-ya;

Mutluydum...

Mutlu bir sabahtı...

Deli yağmura rağmen...

❤

 

Ruche - Bahar 2012

 

 

Papatya uyandı aslında... Tahmin etmiştiniz zaten değil mi? :)

Sonra tekrar uyudu, tekrar uyandı...
Defalarca uyudu, uyandı...

Birlikte Paşa'yı özledik...

Birbirimize sokulup birlikte ağladık... 

Vesaire...

Hayat devam ediyor işte...

Paşa'dan beri tadım da yok; yazasım da... Anlamışsınızdır ya...
İnternet keyifimi de yanında götürdü eleman...

Her gün o kadar özlüyorum ki... Gelip her gün yazabilirim bunu...

Binbeşyüzelli tane Paşa anısı anlatabilirim size...

Burası olur bir Paşa Latte!
Herkes birer labrador sahibi olur iki yazının sonunda, anlamazsınız bile... :)
O yüzden yazmıyorum ben de.

Hayat daha çok eşim, kızlarım, Papatya, ailem, dostlarım, derslerim, işlerimle dolu...
Klasik bir yuvarlanıp gidiyoruz işte muhabbeti...

Monoton ama seviyorum -şimdilik- bu hali...
Monotonluğun bir karşılığı herşeyin eksilmeden, aynen devam ediyor olması demek çünkü...

Eksilen yok, hasta yok, giden yok, gelen yok...

Monoton...

Herkes iyi yani...

Güzel o zaman... 

Biraz daha yavaş çekimdeyim şu ara...

Koltuğun kenarında değilim... Arkama yaslanıyorum otururken...
Daha az paniğim... Belki biraz daha olgun...

Güzel böyle...

Bahar geldi buralara...

Hala uğruyorsanız; çok teşekkür ederim.

Sevgiyle selamlıyorum hepinizi...❤

N.

 

 

 

 

Papatya'nın gününde bir dakika...

Biraz yaşlı ama daha çok dinlediğim müziğin etkisiyle... ★

 

 

 

Bu özleme kaç zaman çare?

 

Yeni Hayat...

 

Paşasız bu yeni hayat zor... Ağır bir duygu yükü bu dönem... Zor; çünkü boşluğu kocaman. Dolacak mı? Asla, sanmıyorum. 

Kızlara hala söyleyemedik; hastanede bacağı için kontrolde sanıyorlar.

Selin her akşam yatarken, bir parti de sabahları uyanınca ağlıyor. Biraz daha bekleyeceğiz sanırım.

Derin geceleri kabus görüyor ve normalden daha erken uyanıyor.

 

Papatya kız Honey Bunny; durgun ve pek yemek yemiyor. O fakında... Gelmeyeceğini ona söyledim zaten.

 

Alışacağız...

 

İnsan hangi acılara alışmıyor ki?

 

 

Bir arkadaşım şöyle yazmış mailinin bir bölümünde...

 

“...üzülme  filan da demiyorum sadece 

sana neler kattı bu dost neler öğretti

nasıl hayatında kendini var ettiyse

gidişide başka bir anlam başka mana

başka bir hissin sana öğretisi olmalı hayata ve yaşama dair

sana ve çevrendekilere ne öğrettiyor bu vedaa...”

Demiş...

Bunu okumak iyi geldi.

 

Doğru... Bu hissin bana bir çok öğretisi oldu da...

 

Paşa yokken, Paşa varken, Paşa gittikten sonra hep biraz değiştim sanırım.

 

Hayatımıza giren her canlının bizi değiştirmesi gibi...

 

Bir daha asla aynı olamıyor insan...

 

Bugün yağmur var buralarda. ☂ 

Kızlar okulda.

Papatya uyuyor.

Ben yeni bir tuvale başladım.

Hayat devam ediyor; ama sessiz, ama eksik...

 

Paşa'm ♥

 

Son bir aydır keyfi iyice kaçmıştı.

Tümörü iyice büyümüş, yürümesi güçleşmişti. Pazartesi’nden itibaren hiç yürümek istemedi. Tadı hiç yoktu ve artık gözlerimize de bakmak istemiyordu.

Bu yazının nasıl devam edeceğini sanırım biliyorsunuz...

Ben yazabileceğimi sanmıyorum.

 

 

Kar yok ama olsun...

Hava buzzzzz...

 

A, benim canım uykuuuum var!

Mutlu Yıllar Sevgili Herkes!

1o gün olmuş bile!

Bu kadar uzun aradan sonra bomba gibi haberlerle muhteşem bir dönüş yapmak isterdim ama inanın bu tarafta heycanlı hiçbir şey yok… Sadece haftasonu gittiğimiz hayaletli restaurant dışında ama onu ayrı bir posta saklıyorum… Acaip tırstım çünkü… Anlattıktan sonra kararı size bırakacağım… Brrr…

Sevgili Herkes,

Yıla güzel başladınız mı?

İyi misiniz?

Ben?

Bu ara hep uyuyorum ben!

Tuhaf bir halde…

Biraz güneş gördüm mü kedi gibi kıvrılıp top oluyorum… Günlerce dokunmasalar uyuyabilirim ama tepemde iki tane “anneeee saçımı yapsanaaaaa!” , “anneeeeee topumu bulsanaaaaaa” diyen iki minnoşum olduğu için tam olarak uyuyamıyorum da tabii… Ahhh ama nasıl istiyorum uyumak! Hep uyumak… z-zzz...

Birkaç ay evvel bazı kan testleri sonucunda anemik olduğumu öğrendim (Papatya kızım gibi, hatırlayanlar varsa…  Hi! Hi! – çok romantik!) Dr. vejeteryanlığımın etkisinden bahsetti; bu halsizlik ve uyku hallerimi ona bağlıyorum…

Geçer umarım… Protein, demir yüklemesi yapıyorum şu ara… Hala vejeteryanım tabiki!

Bunu açıklamamın tek sebebi; aslında sizi ve blogumu çok özlediğimi bilin diye…

Ahhh! Ama yorgunum ve halaaa uykum var!

Şimdi iki arada bir derede kızları okuldan almaya gitmeden yazıyorum bu postu…

Ama yarın (uyumazsam ve burada oturma gücüm olursa) sizlere hayaletli restauranttan bahsedeceğim… Çok heycanlı…  Sevgilimle evde her saniye elele geziyoruz artık ve işin en zor kısmı bu durumu kızlara çaktırmamak… Ha! Ha! Anne olmak ne zor bazen!!! Ama korkuyorum hayaletlerden, napıyım yaaaa? Brrr…

Şimdilik bu kadar olsun…

Sevgiler hepinize dostlar….

Hala bir umut sayfama uğradıysanız da; çok teşekkürler!

*z-zzz…*

2011 biterken... ve düşünürken...

 

Bir saattir oturdum şu ekranın önüne, düşünüyorum…

2011 nasıl bir yıldı diye?

Fena değildi ama daha iyi olabilirdi sanki… 
                            kategorilerine göre…

Bakış açımdaki standartın o anki beklentisine/yüksekliğine göre…

Bir yıl dökümü yapmak istedim kendimce; karmançorman…

İyiydi desem; 
        e memleketin hali? diyecekler…

Kötüydü yazıcam; 
        e biz size gelmiştik deyip küsecekler…

Ağzımızın tadı pek yerindeydi desem… 
        bizi özlemiyorsun sen diyecekler…

Pek bedbahtık diyecem; 
        e bize gelmiştin ama diye sövecekler…

Vazgeçtim…

Garip bir yıldı sanki… Tek sayı olduğundan mıdır nedir?

2012 daha güzel olsun diyorum; elbette -gene- kategorilerine göre…

Hepimiz için…

Sen, ben, bütün mahalle ve memleket… iyi olsun herkes!

Yeni yılda görüşmek üzere sevgili dostlar!

Sevgi + Saygı + Barış ile…

Okulsuz sabahlar...

Sonunda okullar tatil oldu burada.

Haftaya koşturmacasız başlamak harika bir duygu.

Pazartesi sabahı pijamalarla kahvaltı edebilmek; resmen mutluluk…

Tabiki de çocuklarım sağlıkla büyüsünler, gerektiği gibi yaşasınlar herşeyi – yaşlarına uygun zamanlarda-  ama gene de; evde hep yanımda, kanatlarımın altında oluşlarını o kadar çok özlüyorum ki!

Okulun içine adım attıkları andan itibaren, hiçbirşey aynı kalmıyor malesef…

Şimdi yeni yıla dek yanımdalar, bunun tadını çıkarabilirim.
Ve tatilin son günü, adım gibi eminim ki; okula gitmeleri için de yeterince hazır duygular içinde olacağım - büyük bir olaaa...sılık...

la…

Belki de olmam ya...

Olurum, olurum...

Olmam, olmam...

Hmmm?

Yok, yok... Olmam!

 

Umut

Üzerimde hoş bir hafifleme ve rahatlama var şimdi… Tabiki "bu iyi niyetimiz hayatlara dokunacak kadar bir başarıya ulaşacak mı acaba?" sorusu da içimi yemiyor değil ama; artık biraz bekleyip göreceğiz bunu, şimdi endişelenmek yersiz…

Kitabı alan dostlar; teşekkürler hepinize…

Almayanlar; hemen telafi edebilirsiniz bu durumu. 

Biliyorsunuz!

Şimdi içimde öyle bir his var ki; sanki hep beraber bir ağaç diktik ve meyve vermesini bekliyoruz gibi….

E, tabi böyle tepesinde bekleyerek olmayacak ama suyunu, vitaminini unutmadan – ara ara hatırlatmalarla- ilerki günlerde meyvesinin de tadına varırız umarım.

Yazan, duyuran bütün dostalara burdan bir gönül borcum olsun, sağolun…

Gerçekten hoş bir mayhoşluk bu…

Eve bile yansıdı bu sakinlik sanki…

Kızlara, sevgilime, keyfime…

Mumları yaktım…

Şimdi kitabımız için güzel şeyler umut ediyorum…

Hepinizi sevgiyle kucaklarım dostlar...

xo,

Nilüfer

 

O güzel Bloglarınıza Badge!

Tahmin ettiğimiz gibi Paşa ameliyat için çok yaşlı bulundu… Risk almayı düşünmüyorduk bile gerçi onun için sonuç değişmedi.  Acı içinde değil ama rahatsız… Antibiotiklerimizle döndük evimize… Bize geldiğinde 8 haftalıktı Paşa, bu ay 15 yaşına basacak…

İyi dileklerin hepsine çok teşekkürler ve de "wofff!"  
                                            Paşa’dan olsun bu da… 

Kitabı bugün facebook’ta ve twitter’da destekleyen arkadaşlarım, sağolun!

Daha çok duyurmamız gerekiyor ama…

O yüzden blogu olanlar belki kitabın satış badge’ini bloglarında yan tarafa eklemek isterlerse diye kodu burada paylaşmak istiyorum…

 

<div id="badge" style="position:relative; width:120px; height:240px; padding:10px; margin:0px; background-color:white; border:1px solid #a0a0a0;">    <div style="position:absolute; top:10px; left:10px; padding:0px; margin:0px; border:0px; width:118px; height:100px; line-height:118px; text-align:center;">            <a href="http://www.blurb.com/bookstore/detail/2827257/?utm_source=badge&utm_medium=banner&utm_content=140x240" target="_blank" style="margin:0px; border:0px; padding:0px;">            <img src="http://www.blurb.com//images/uploads/catalog/23/3101323/3071035-124317c1cfae324cc41f89903e5473dd.jpg" alt="Daily Inspiration" style="padding:0px; margin:0px; width:118px; vertical-align:middle; border:1px solid #a7a7a7;"/>        </a>        </div>    <div style="position:absolute; top:140px; left:10px; overflow:hidden; margin:0px; padding:0px; border:0px; text-align:left;">        <div style="width:105px; overflow:hidden; line-height:18px; margin:0px; padding:0px; border:0px;">            <a href="http://www.blurb.com/bookstore/detail/2827257?utm_source=badge&utm_medium=banner&utm_content=140x240" style="font:bold 12px Arial, Helvetica, sans-serif; color: #fd7820; text-decoration:none;">Daily Inspiration</a>        </div>        <div style="font:bold 10px Arial, Helvetica, sans-serif; color:#545454; line-height:15px; margin:0px; padding:0px; border:0px;">                    </div>        <div style="font:10px Arial, Helvetica, sans-serif; color:#545454; line-height:15px; margin:0px; padding:0px; border:0px;">            By for a good cause        </div>    </div>    <div style="position:absolute; top:197px; right:10px; border:0; padding:0px; margin:0px;">        <a href="http://www.blurb.com/?utm_source=badge&utm_medium=banner&utm_content=140x240" target="_blank" style="border:0; padding:0px; margin:0px; text-decoration:none;">            <img src="http://www.blurb.com/images/badge/photo-book.png" style="border:0; padding:0px; margin:0px;" alt="Photo book"/>        </a>    </div>        <div style="position:absolute; bottom:8px; left:10px; font:normal 10px Arial, Helvetica, sans-serif; color:#fd7820; line-height:15px; margin:0px; padding:0px; border:0px;">        <a href="http://www.blurb.com/books/2827257" force="true" only_path="false" style="color:#fd7820; text-decoration:none;" title="Book Preview">Book Preview</a>    </div>        <div style="clear: both; border: 0px solid black;"></div></div> 

 

Hepinize en içten sevgilerimi, teşekkürlerimi gönderiyorum.

Lütfen kitabın duyulmasına yardımcı olun…

Yetişir mi bilmiyorum ama harika bir yeni yıl hediyesi olmaz mı sizce de?

Şimdilik kendinize iyi bakın…

Ben bugün-yarın yeni yıl kartlarımı yazıyor olacağım…

Sonra gene uğrarım.

Sevgiyle,

N.

 

 

 

Aralık...

Hepinize güzel bir haftasonu diliyorum sevgili dostlar…

Benim ne yapacağımı biliyorsunuz…

Lütfen Pazartesi vaktiniz olursa uğrayın… Kitapta yer alan arkadaşların isimleri ve {varsa} linklerini post edeceğim, bir hata var ise; birlikte düzeltelim…

Kendinize iyi bakın…

Güzel bir Aralık ayı olsun hepimize!

Sevgiler,

Nilüfer

PS. Müziksiz olmaz  :)

Bad Karma

Dün sabah mutfaktayım… Kendime çay hazırlıyorum… Erken bir saat…

Derin yanıma geldi…

-          Benim canım tatlı birşey istiyor ama sağlıklı birşey değil dedi.

Daha ağzımı açmadan;

-          Yoğurt ta olmaz. Lolipop istiyorum ben.

-          Derincim, tatlı birşey için daha erken.

-          Sen çayına şeker koyuyorsun ama.

-          Aynı şey değil.

-          Aynı.

-          Değil dedim, ve dediğim gibi tezgahın üstü, her yer toz şeker oldu…

-          Of! Derincim, bir saniye ver bana lütfen, bak her yer şeker oldu dedim…

-          See mommy! This is bad karma dedi ve gitti…

Kötü karmaymış yaaaaa!

Şeker vermedim diye!!!

Olacak iş değil!

Tezgahı nasıl temizlediğimi bile hatırlamıyorum şaşkınlıktan!

An itibariyle...

 

Sevgili Latte Dostlarım…

Sizi unutmadım…

Gerçekten….

Buraya uğramadığım zaman bilin ki; boş durmuyorum.

Van için birlikte tek yürek olacağımız kitap üzerinde çalışıyorum – hala.

Ne yazık ki; işimde uzamalar oldu… Bir çok fotoğraf yazısız geldi… Kimisi editlenmeden gönderildi… Hepsini sevgiyle yapıyorum, yanlış anlamayın… Ama bu durum size söz verdiğim gibi kitabı Kasım sonu bitirmemi aksattı. Umarım ki; bu rötar sadece bir hafta olacak ve hemen basıma yollayacağım. Sizi de haberdar edeceğim elbette. Durum bundan ibarettir.

Bugün uğrayıp bir selam edeyim istedim. Yolladığınız fotoğrafları alıp kayıplara karışmış olmak istemem…  :)

Buradayım.

Umarım sizler de oradasınız ve iyisiniz…

Sevgiyle selamlıyorum.

Nilüfer

 

Mendil Kutusu

Altı üstü bir mendil kutusu ama gel de bana sor!

Eve bir tane alıp getireceğim kutu için bütün kutuların üzerindeki çiçeğe, desene, böceğe baktığımı bilirim… Sinirimdir o konularda, gerçekten…

Amaaaaa...

Sonunda  benim de kalbime hitap eden bir tane buldum!

Hem de kalemine bayıldığım Cori Dantini’nin çizgileriyle…

Siz de dikkat eder misiniz o Kleenex kutularına hiç?

Yoksa bende mi var bir durum?

Hmmm...

Sevgiyle kalın dostlar…

Güzel şeyler yapın bu haftasonu, anlaştık?

Muah!

Bazen bu da sanat! Kendini şımartma sanatı...

Havalar iyice serinledi artık…

Sabahları dışarı çıkınca şöyle deriiiiin bir nefes çekip te, birilerinin evinden odun kokusu koklayınca biliyorum ki; hava soğuk olacak o gün…

Bugün Çarşamba – malum- bizim günümüz!

İki saat Nilüf!!! Artık resim mi yaparsın, çiçek mi dikersin bilmem…

Eee, elbet sanat icra edeceğiz gene…

Ama havalardan mıdır nedir; bizim boyalar, paletler oldu poğça, meyva…

Tuvallerin yerine koyduk tabakları yanyana…

Bardaklarda da su yerine çay, kahve!

Oh! Oh!

Çocuklar da okulda…

Eee, midelerde icra ettik sanatımızı canım, ne olacak…

O da lazım elbet!

Pembe kalpli insanlara itafen...

Merhaba!

Umarım bayramınız güzel geçiyordur. Kesintisiz, kesimsiz.

Gelen fotoğrafların hepsi – hepsi- çok güzel!

O an ne düşünerek çektiyseniz tüm bu kareleri; kalbinize sağlık!

Unutmayın, haftaya Salı yani 16 Kasım; fotoğraflar için son gün!

Bir hafta sonra sadece kitabın sayfa düzenine yoğunlaşacağım.

Hedef; ay sonunda bu projemizi bitirebilmek…

*

Bu arada fotoğraftaki kurdelenin rengi aslında beyazdı…

Nasıl bu şahane pembeye dönüştüğünü bilmek isterseniz, TIK!

Sevgiler hepinize güzel kalpli insanlar! ;)

xo,

n

Turuncu Günler

Geçen hafta portakallarla haşır neşirdim. Evdekiler biraz pörsüyünce kızlara veremedim ama atmaya da gönlüm el vermedi.

Hepsini dilimledim.

{Ne yapacağımı bilmiyorum ama olsun; dilimlemeye devam…}

Bir kısmını ızgaranın üzerine koydum - ocakta…

Çizgi çizgi yandılar…

Olmadı, sevmedim...

 
 
Diğerlerini önce biraz kağıt havlu ile kuruttuktan sonra en düşükte fırına attım…

Sürekli kontrol ederek 2-3 saate yakın fırında bıraktım.

Takır takır oldular…

 

Saçlarımız, yastıklar, minderler, herşey portakal portakal koktu evde…

Annemi aradım.

 

Portakalları böyle böyle yaptım ama nasıl değerlendireceğimi bilmiyorum diye…

Çayına atarsın dedi…

 

Hakikaten mis gibi de oldu…

 

Bir kısmı bana, diğerleri arkadaşlara…

 

Şimdi sırada mandalina kabukları var…

{Ne yapacağımı bilmiyorum ama olsun; dilimlemeye devam…}

 

Böylece yavaş yavaş yazın yeşilinden mevsimin turuncusuna da geçiş yapmaya çalışıyorum aslında…

Portakallı sevgiler herkese…

~n

 

Off!

 

 

Yavrusu hastalandı mı dünyası altüst olur annelerin…

Dönerim iyileşince…

Aman beee!

Çarşambamı kimselere vermem!

Her Çarşamba, kızlar okuldayken {gizlice} oyun arkadaşlarımla buluşuyorum.

Gizlice diyorum çünkü bir duysalar, paçamdan ayrılmazlar… Biliyorum!

Defterler, kalemler, makaslar, kitaplar, her türlü kırtasiye çıkıyor ortalığa…

Bir panayır havası ki; rengarenk…

Topu topu 2 saatte bıraksalar dünyayı sırtımızda taşıyabilecekmişiz gibi bir enerji bizde…

Çocuklar okulda ya…

Zaman, ortam, ses, müzik, kahve, konu sadece bize ait ya…

Şaşkına dönüyoruz doğal olarak…

Haftanın bir günü, iki saat ama;
...onun mutluluğunu görenler, zannedebilir ki; 15 gün deniz boyu tatile gideceğim…

İki saatim var, bana ait!
Bağlasalar durmam!

Çok coşarsam denizler boyuna da gidebilirim,

...amaaa

O zaman da minnoşlarımı özlerim!

:)

 

Gene Cuma! Woow!

Onlar okuldayken beni gülümseten gene onlara ait birşeyler hep…

Tuhaf yani aslında… hani düşününce…

Bazı günler yorgunluktan çıldıracak noktaya gelmem, yatacakları o anı beklemem ve yatırdıktan on dakika sonra ikisini de özlemem; gene burada açıklayamayacağım bir durumdur. 

Bir haftadır burada yazacak vakit bulamadığıma inanamıyorum.

Umarım iyisiniz sevgili blog dostları…

Mutlu Cumalar!

N.

 

sevdiği eşyasını kaybedenlere itafen

Dün akşam kızları yatırdıktan sonra tam akşam keyfimizi yapacağız ki; boynumdaki kolyemin düştüğünü farkettim… İki minik kuşun bir dalda oturduğu ve bu kuşlara {malum} biri Selin, diğeri Derin isimlerini vererek, kızlarıma itafen aldığım bir kolyeydi.

Üzüldüm…

Feneri alıp dışarı çıktım.

Sulanan çimlerin mis kokusu arasında kolyemi aradım.

İçimden “Mikail, ben o kolyeyi çok sevmiştim!” dedim.

Dışarda nefis bir ıslak toprak kokusu, tepemde inanılmaz bir gökyüzü vardı.

Kolyemi bulmasam bile olurdu hatta.

Birara durup yıldızlara baktım.

Kolyeyi kim bulduysa gülümsemiştir umarım diye düşündüm…

Karanlıkta hafif yusuf durumları olunca eve doğru döndüm.…

Tam benim arabanın yanından geçerken; o da ne?

Kolye, yerde!

Hi! Hi!

İşte size de bu tadda bir haftasonu diliyorum arkadaşlar!
Döndüğünüz köşede, girdiğiniz dükkanda, uzun zaman sonra giydiğiniz kotun cebinde olan her ne ise; sizi gülümsetir umarım!

xo 

pembe limonata + kirazlı jöle

Sabah ablasını okula bıraktıktan sonra beraber eve döndük.

Keyifsizdi.

Uykusunu alamadı sandım.

Ne olduğunu sordum.

“Ablayı özlüyorum” dedi…

Çok, hatta pek çok keyifsizdi.

Sütünü içti ama durgun halleri geçmedi.

Kucağıma aldım.

Bir süre ağladı.

Üzüldüm o hallerine…

Ama Selin’e bu düşkünlüğü de hoşuma gitti sessizce…

 
Ablasına süpriz pembe limonata ve içinde denizkızları olan kirazlı jöle yaptı okula gitmeden…

Öğlenci oluşunun avantajı…

Tek başına yaptı herşeyi…

Ellerinde biraz limon, biraz kiraz kokusuyla gitti okula…

Bu, ilerki yıllarda da devam edecek mi bilmiyorum ama mutfakta birşeyler yapmak Derin’i inanılmaz rahatlatıyor. Onun terapisi bu sanki…

 
Akşam onun elinin değdiği bir masada, ikisi de bize okullarını, arkadaşlarını, öğretmenlerini anlattılar.

Günün en güzel mekanı bu akşam yemeği masaları değil mi zaten?

Birbirimize özlemimizin bir sonraki güne dek dindiği buluşma noktası…

Organize İşler Bunlar :: Okul Versiyonu

Okula dönüşümüz muhteşem oldu!

Herşeyi düzenledim bu sefer – sizler bayramlaşırken…

Herşeyi dosyaladım, arşivledim!

 

Hatta o kadar ki; o düzene girdiğimiz günden beri normal davranamıyorum.

İçimde bir huzursuzluk var; tarih sırasına göre dizemediğime dair…

Bütün eski işler dosyalandı…

Sevilenler çerçevelenmek üzere kenara ayrıldı…

Bir kısmının fotoğrafı çekildi, kaldırıldı veya atıldı…

 

Atıldı derken; makarnayı, pirinci ve nohutu sadece tabakta sevdiğime karar verdim…
Okulda sanata karışıp eve geldi mi  –ııığhhh!

Üç boyutlu anılar kızların kendi boyadığı çantalara koyuldu. 

 
 
 

Ve yeni okul dönemi için; okul anısı kutuları hazırlandı.

Bu yıl çok düzenli davranmakta kararlıyım; hadi hayırlısı!

 

Son olarak... 
 

 

Bu minik kağıt gemi ise; Selinciğimin kalem kutusunu açtığımda karşıma çıkan günümün tatlı süpriziydi…

O benimle kalıyor!

 
 

 

 
 
 
 
 

insan sessizliği...

Valizleri boşalttıktan sonra içimde olan hala birşey eksik ama ne, valize koymuştum sanki ama nerede?nin ne olduğunu dün –sanırım son jetlag durumumu da atlattıktan sonra- anladım…

Geride bıraktıklarım…

Annem, babam, kardeşim, teyzeler, büyükler, sevilenler vs. vs.

Buraya döndükten sonra en zor gelen şey; bir anda içine düşülen, bu sessizlik oluyor…

Çocuklar çığlık atsa da, evde müzik çalsa da ve Paşa efendi kafasına estikçe havlasa da olan sessizlikten bahsediyorum.

Hani bizim öyle sabah ekmeği için kapı çalan Celal’imiz de yok malesef…

Zor…

 

Tam da dün gri bulutlar kafamdayken, şans eseri yollarımızın kesiştiği ve hayatımda oluşundan büyük haz duyduğum bir arkadaşım aradı, kızları da al gel diye…

Gitmez miyim?

Koşa! Koşa!

Ve gri bulutlar yerini şekerli kurabiyelere bıraktı, akabinde…

Ne iyi geldi….

 
 

JetLag Durumları

 

5:00 am’de kahvaltı…

Makinada sessizce dönen çamaşırın sesi…

İster istemez evde bir temizlik kokusu…

 

Hala ölümüne inanamadığım Amy’nin sesi…

 

Ve tam çayımı içerken duyduğum o nefis çocuk çığlığı!

 
 
Şimdi hazırlanıp okulda kayda gitme zamanı…