Decaf Latte

Pembe kalpli insanlara itafen...

Merhaba!

Umarım bayramınız güzel geçiyordur. Kesintisiz, kesimsiz.

Gelen fotoğrafların hepsi – hepsi- çok güzel!

O an ne düşünerek çektiyseniz tüm bu kareleri; kalbinize sağlık!

Unutmayın, haftaya Salı yani 16 Kasım; fotoğraflar için son gün!

Bir hafta sonra sadece kitabın sayfa düzenine yoğunlaşacağım.

Hedef; ay sonunda bu projemizi bitirebilmek…

*

Bu arada fotoğraftaki kurdelenin rengi aslında beyazdı…

Nasıl bu şahane pembeye dönüştüğünü bilmek isterseniz, TIK!

Sevgiler hepinize güzel kalpli insanlar! ;)

xo,

n

Kitaba dair, durum hali…

Merhaba!

Dilerim Kasım güzellikler getirir ülkemize ve dünyaya…

Kitabımız dolu dolu başladı oluşmaya arkadaşlar…

Sizden gelen fotoğrafların bir kısmını, katılmayı düşünen diğer arkadaşlara da fikir verir diye burada paylaşıyorum. Burada resimlerin sadece bir kısmını görüyorsunuz. Resimleri tamamlayan özlü sözler de olacak kitabımızda…

Affınıza sığınarak ve özür dileyerek; bazı fotoğrafları elemek zorunda kaldığımı bilmenizi isterim. Pek istemeden, elimde olmadan... Çok fazla kedi fotoğrafı almaktayım mesela… Dengeyi sarsmamak için bir kısmını elemek durumundayım.

Bir de; konsepti bir bütün içinde devam ettirebilmek için portrelere pek yer veremiyorum malesef. Umarım anlayışla karşılarsınız. 

Son olarak; bazı resimlerin kitapta bulunamayacağı diğer sebep ise, fotoğrafların düşük kalitede çekilmiş olması…

Bir çok fotoğraf 150K-300K olarak ulaştırıldı bana… Maillere tek tek yanıt vermeye çalıştım, ancak bir kez de burdan yazmayı uygun gördüm.

Yolladığınız resimler en az 2MB-3MB olmalı ki, Blurb basım için sorunsuz kabul etsin. Aksi takdirde hemen kocaman sarı uyarı işaretini ekrandan gözüme sokup “Hooop! Bu olmadı!” demekte vicdansız.

Sanırım e-mail adresimde de sorun yaşayanlar olmuş.

Adresim : studio.latte(at)yahoo(dot)com

Bunların yanı sıra küçük bir çizim, bir sketch, karalama, bir tuvalin sadece bir köşesi, bir detayı, sanata dair bir boya, bir fırça, güzel bir el yazısı ile yazılmış satırlarda birkaç hoş söz… Bir nota… Tam gözünüzün önünde o an sizi hayata bağlayan bir kare… Bilemiyorum… Çocuğunuzun, o çok sevdiğinizin fotoğrafı olmaz da hırkasının düğmesi olabilir bu…

Detaylar…

O detaylara takılmak lazım arada…

Çok konuştum gene…

Ben işimin başına gittim!

İlginize çok teşekkürler tekrar…

xo,

N

Kalbimin Haritası

 

Dün gece çok özel bir workshopa davet edildim… Biraz son dakikaydı ama çok sevdiğim birinin, Connie G. Stuart’ın sunduğu bir dersti… İçinde tuval olan, harita olan, kalp olan bir ders…

Kalp ve harita olan herşey ilgimi çektiği için, ne yapıp edip gitmek zorundaydım… Kalbini bir çok yerde bırakmış biri olarak…

 

Güzeldi…

Tuval her zaman tedavi ediyor beni…

Kalbimi, ruhumu, beynimi…

Gerçekten…

Derste sadece o kalbe, kalbime, tuvale odaklandım… Terapi gibiydi…

Kuş kafalarından bir süre ayrı kalmak ve başka yöne bakmak düşüncelerimi, bakış açımı tazeliyor. Ne kadar severek yapsam da o kısa özlem iyi geliyor bana… Sanırım miktarı doğru ayarlanırsa herşey için geçerli bu durum.

Dersten sonra daha iyi bir insana dönüştüğümü biliyordum…

Eve geldiğimde daha iyi bir anne, daha iyi bir eştim…

Bugün daha bir mutlu uyandım.

Ruhum daha hafifti ve kalbimdeki bütün kırıklıkları ve özlemleri bir tuval üzerinde toplayıp kendimi iyileştirmiştim. İnsan kendi kendinin doktoru olmalı dedikleri bu mu yoksa?

Beni tanıyorsunuz artık…

Özlemlerimi biliyorsunuz… Bu kalp tuval o özlemlerime itafendi… Evde çok güzel bir İstanbul köşesi yaptım, tuvalimi bu haftasonu oraya asacağım…

İstanbul’da iseniz, lütfen o büyülü şehri  benim için de yaşayın…

Dersin sonunda bir çekiliş yapıldı ve çok güzel bir ödül kazandım…

 

Zarfın üzerinde “Lucky You!” yazıyordu ve biliyordum bu şansımı…

Kalp ve harita ne kadar beni alıp götürse de hediyem bir cümle ile beni kendime getirdi!

Ne şanslıyım ki; ara ara oranın gökyüzünü, kokusunu bana gönderen çok özel sevdiklerim var İstanbul’da… Hepsine diyorum ki; Kalbimdesiniz…

 

O haritanın tam içinde…

Sevgimle…

Nilüfer

 

 

  

Cumartesi

 

Ne güzel bir haftasonuydu!!

Gözümün önünden gitmesini istemediğim karelerle dolu bir Cumartesi ve hatırladıkça güleceğim bir Pazar günü…

Aşk!

Kızlarımın kahkahası!

Bir masanın etrafındaki arkadaşlar ve Sanat!

 

 

Lemon Curd!

Alışveriş!

Birşey almasan bile koklanası dükkanlar…

 

 

Çiseleyen yağmura rağmen hissedilen güneş!

Bir arabanın arkasına doluşup gitmek… gitmek…

Bake Sale Betty

 

Harika bir atölye gezisi…

Listeye eklenen yeni bir kitap!

 

 

Tüm bunlardan ilham almak!

Birşeyler üretmek…

O şahane yorgunluk!

Esnemek!

Mutluluk!

Mutluluk!

Ve bu sadece Cumartesi günüydü…

Pazar başka bir posta kalsın!

Bu arada hepinizin keyifli yorumlarını okumak ta bu haftasonumun mutluluklarından biriydi elbette!!! 

Çok mersi!

:: Cracker Jill ::

Haftasonu özel bir workshop’a davetliydim… Connie Govea Stuart’ın önderliğinde {Hello Connieeee!}, başka bir sanat sever dostun o şahane atölyesinde {Hello Lanaaaa!} keyifli bir gündü…

 
  
“Cracker Jill” isimli workshop’ta, antik malzemelerle, 1920’lerin minik oyuncak bebeklerini birer kolyeye dönüştürdük… Eski ve pas düşkünü biri olarak şeker renkler beni aşsa da; ortaya çok hoş bir kolye çıktı… Tam benim cadılara göre… Ama şimdilik odalarının duvarında asılı olmak üzere…

Vaktiniz olursa workshop’ın yapıldığı Lana'nın atölyesine mutlaka bir göz atın… Ben o gün, şeker dükkanındaki çocuk gibiydim…

Masamda bu renklerle oynaşırken, aklım ve kalbim hep bugün evlenen kardeşimdeydi elbette…

 

Limonatamı onların mutluluğuna kaldırıyorum!

 

  

{Kardanadam Şiirleri}

   

  
Bunlar kafamdaki kardanadam şiirlerinden birkaç tanesi…

Bu da haftasonumuzdan minik bir kesit…

 

Haydi işimin başına…

{Kardanadam}

Ben kafayı {kardanadam-kafalarıyla} bozdum kesin…

Yaz-kış!

Niye bu kadar seviyorum ki?

Bir psikolog olayın derinine falan inse ve durumun gayet normal olduğunu söylese…  Ama terapiye önce salyangozlardan başlamak isteyebilir…

Bir dolu kardanadamlayım…
{Hmmm... Bu kulağa pek hoş gelmedi sanki!}
Sonuçtan memnunum… Hepsi iyi adamlar, sağolsunlar…

Neyse... Yazarım gene…

Yoğunum demek istedim kendi dilimce işte…

Dünyamın sanal köşesine uğradığınız için teşekkürler…

::n::

Bu sabah *KAR* yağdı, yemin ederim!

Ayakların sıcak mı Blogcum? Benimkiler buz, buzzzz… Burada soğudu havalar iyice… Küçük yazıyorum ısınırım belki diye… Nasıl yani deme… İnsan psikolojisi tuhaf işte böyle…

Yeni yıl ağacımızı aradık haftasonu ama yok… L Kayıp, bulamadık… Taşınırken kayboldu sanırım… Mutlu bir evdedir umarım… İlk ağacımızdı o bizim… Evliliğimizin ilk yıllarında nasıl da bir lükstü onu almak bütçemize… Şimdi başka ağaç alasım yok o yüzden…

 
Kızlarla gingerbread house yaptık haftasonu. Düzeltmem gerekirse onlar ilk onbeş dakika bana yardım edip yardım eder gibi yapıp, krema yalayıp, şeker yiyip sonra ortadan fıydılar… Sonra baktım tek başıma gingerbread ev yapıyorum mutfakta… Daral bastı iki tane kurabiyeyi kremayla birbirine yapıştıracağım diye…

Şimdi gidip bozulan mandalinaları dilimleyeceğim… Sonra fırında kurutup kış potporiesi… 

*

Yün çoraplar buraya! Yumruk havaya Blog!

*

Kendime not : Bir daha Gingerbread House mu? Tövbe!
Not 2 : Kutuda "kolay" yazıyor olabilir... Sakın kanma! 

      Favori kış şarkım

Bir kutu kapağı uğruna...

:: eskiz defterimden ::

Sally Jean Workshop'ı dört beş ay önceden ayarlanmıştı… O günkü heyecanım ile yola çıkacağım günkü heyecanım ve enerji seviyem arasında dağlar kadar fark vardı malesef. Hiç gitmek istemedim… Hem de hiç… Kızları kendi zevkim için babaya bırakmak –ki onun hediyesiydi bu bana ve havalara uçmuştum ilk duyunca- bu biraz vicdanen rahatsız etti beni… Sorumsuz bir anne miydim şimdi ben? Sırf kendini düşünen… Ama sanat o kadar lazım ki hayatımda… Ellerimi öyle seviyorum ki boyaya bulanınca… Bu, evde ne kadar mümkün tahmin edersiniz… Sanatla uğraşırken dünyayı unutmak yanımda kızlar varken ne kadar mümkünse, o kadar… Ama bunlar yeterli sebepler mi bir annenin bir workshop’a böyle koşa koşa gitmesi için?

Selin ağladı arkamdan…

Derin sakız paketini verdi –ki bu çok büyük bir davranış onun dünyasında-  ve bir de “Beni unutma diye veyiyoyum bunu” demesin mi?

Agggghhhh! Mahvoldum tabii…

Neyse… Sayfalarca bahsedebilirim o anki duygularımdan… Ama bir başka yazıya saklıyorum bunu çünkü hepiniz workshop’ı merak ediyorsunuz, biliyorum…

 
  
Tam bir ruh doyumuydu workshop… Harika bir evde, inanılmaz güzel bir stüdyoda bir dolu sanat severin, aynı düşünen hatunların çalışma ortamıydı… Telefon çalmadan, TV’de çizgifilm sesi duymadan, “anneeeeee süüüüüt! ya da “benim çişiiiiim geldiiiiiiii!” sesleri olmaksızın… Sırf kendim, düşüncelerim, boyalarım, ben ve kendi dünyasında boyalarına konsantre olmuş bir dolu sanatsever…

 
Karşımda oturan hatun biraz suratsızdı ne yazık ki ama bu beni pek rahatsız etmedi açıkçası… Görmemeye çalıştım… Verdiği negatif enerjiyi bloke ettim… Eminim kendince sebepleri vardı bahçesine giren salyangozları tuz ile öldürmesinin… L “Nasıl öldürebiliyorsun öyle tatlı varlıkları?” dedim sadece… {Malum... Beni biliyorusunuz o konuda... } Doğruyu söylemek gerekirse; ikimiz de kendi kulvarımızda bir tuhaftık aslında… O da benden negatif enerji alır gibi oldu önce ama daha sonra birbirine yardım eden iki partner olduk…

 
 

Hepimizin masasında küçük birer karton kutu vardı… İçinde de kullanacağımız cam… Bu karton kutunun kapağı ile başladık işe… Bir karton kutu parçasını ışıklı bir vitrine dönüştürmek oldukça eğlenceliydi açıkçası… Gördüğüm her kutu kapağına bakış açım değişti dersten sonra…

 

Bu kutu kapağı önce kolajdan nasibini aldı, sonra boyadan, sonra empheralardan, sonra lehimden…

 

Emphera olarak ben yanımda Alman seramik bebeklerimi götürmüştüm… Bu yaz almıştım ikisini de ve çok seviyordum… El çantama almalıydım ama hazırlanırken telaş sırasında valize koymuştum… Otele varınca malesef ikisinin de kırıldığını gördüm… İçim acıdı resmen çünkü çok sevdiğim iki antika parçaydı… Birini kutunun içinde kullanmaya karar verdim…

 

Üzerine happy {mutlu} kelimesini ekledim - kendimi telkin eder gibi…

Bahçesine gelen salyangozları tuzla öldüren partnerım kendine yakışır bir yorum yaptı hemen…

“Bu adamın kafası yok, kolu yok, bacağı yok… Bu halde nasıl mutlu olabilir ki?” diye…
“Önemli olan da bu zaten…” dedim sadece… Uğraşmadım fazla… Yeterince üzgündüm kırıldılar diye…

{Ben parlak peri tozlarımı tuzluklara koyuyorum… Ya siz? Bakın peri tozum yok ki benim demeyin… Onlarsız olmaz, hepimizin hayatına lazım o pırıltı!}

Sonuç şimdilik böyle…

Uçağa yetişmek için workshoptan erken ayrıldığım için vitrini tamamlayamadım… Sizi daha fazla bekletmemek için detayları bitmemiş halini paylaşıyorum… Ufak düzeltmelerden sonra evimin güzel bir köşesinde yerini alacak… Gece ışıklarıyla beraber tabii…

Bu arada derste herkese birer hediye verdi Sally Jean {Awwww… Tatlı kadın ya!}…

Ne olduğunu duyunca şaşıracaksınız…

Hani antik Alman seramik bebeklerim kırılmıştı ya…

Hı, hı…

Onlardan bir tane… Hem de kafası da var… Ayakları, bacakarı da… Bir adet kolu da…

Pek bir mutlu(yum) yaniiii…

Selinciğimin “Bunun için mi gittin taaa San Diego’ya?” yorumuna rağmen hem de!

Hi Hi!

 

  
  
  
  
  
  
 
 

Bize gel de sana koleksiyonumu göstereyim!

Selin ve Derin daha karnımdayken birer günlük tutmaya başladım ikisine de… Ama duygularım o kadar yoğundu ki {ve tabiki zamanım da o kadar bolmuş ki maşallah} o günlükler yazıldı, saklandı, karnımdasın bebeğim mektupları öpücükle kapatıldı ama birşey hep eksik kaldı sanki… Tutturdum “bebeğime –o zaman karnımdaki minik Selin’e- akabinde de 22 ay sonra Derin’e tabii- bir koleksiyona başlayacağım ben” diye…

Koleksiyonla ilgili ne istediğime dair iki şeyden emindim sadece…

1-    Bu kesinlikle bir pul koleksiyonu olmayacaktı!

2-    Görsel ve duygusal bir doyum vermeliydi… Koleksiyonu toplarken bana; hediye edeceğim gün de kızlarıma…

Tam o günlerde Sally Jean ile tanıştım ilk defa - internette… Malum ne oluyorsa artık bu internet sayesinde zaten…

Bu kadınla nasıl da aynı kafadaydım Tanrım!

Vintage fotoğraflar… Aralara serpiştirilmiş olur olmaz ve olmazsa olmaz kelimeler, cümleler… İstersen kolye gibi tak, istersen as duvara izle… Tam bir ruh doyumu…

“İşte bu olsun!” dedim…

Ve koleksiyonun ilk parçasını Selin’e hamileyken aldım…

Böylece başlamış oldu bu tutkum…

Ardından kızlara vermek istediğim mesajlar geldi yazıların içinde…

Kendin ol… Fırsatları kaçırma… Hayatın tadına var gibi bir dolu malum sözler…

Sonra yetmedi bunlar bir yerde… Çünkü hepsi Sally Jean’e aitti…

Benim kendi nasihatlerim vardı. O camların arasına sıkıştırmak istediğim kendi fotoğraflarım, kendi kelimelerim, cümlelerim, rakamlarım… Hepsi bir yana kendi duygularım…

Sally Jean ders veriyordu o sırada… Bana çok uzakta…

Aradım…  New York programda yok, gelemem dedi… Olmadı…

Sadete geliyorum...

Gidiyorum bu gece…

İlk haftasonu kaçamağım benim… Bir başıma… Kendim için… Kızlar olmadan…

Sally Jean’le bir haftasonu… Bir workshop gene…

Nasıl garip bir duygu…

Ve tuhaf bir korku onlarsız olmak…

Kim kime sahip çıkıyor bu hayattayı mı düşüneceğim şimdi uzakken?

Biraz anne onlara, yeri gelince onlar da bana mı yoksa?

Arkadaşlar,

Bir çok maile yanıt yazamadığım için bağışlayın…

Dönünce… Tamam?

Güzel bir haftasonu dilerim herkese… :)

İki Cinderella’nın iki balkabağına ettiği…

Donna Downey Workshop

Tam şu an – şu yukarıdaki resim var ya- işte o an benim pamuk bulutların üzerinde olduğum an…

Boyaya dokunuyorum… Ellerim kirli… Aklımda binbir renk… Ve gökkuşağının bütün renkleri benim...

 

Donna Downey Workshop aralıksız 8 saat boyunca tam bir bilgi paylaşımı, fikir patlaması ve bol bol kahkahaydı…

Uzaktan uzaktan sırf yazdığı kitabı ya da blogunu okuyarak birini sevmek ve sonra o kişiyle tanışmak; insanın yaşamına enteresan bir anı olarak ekleniyor… Adını tam ifade edemediğim, doğru kelimeyi bulamadığım değişik bir duygu…

Bir  şekilde biliyorsun ki; o zat artık hep senin hayatında olacak – öyle bir his…

Ve günün sonunda nihayet kızlar için başladığım bir defter daha oldu… Bu seferki boya kokuyor hem de… Tam istediğim gibi; kanvas bir defter…

 

{Bu arada biliyorum hepiniz sadete gel ve şu sümüklüböceğin ölçüsünü yaz artık diye sabırla okuyorsunuz-farketmedim sanmayın…}

Ama ilk önce workshop’a beraber gittiğim arkadaşımın boya önlüğündeki detaya bir bakar mısınız? Yani insan nasıl kıyar böyle bir şeyi boya yapmaya…?

 
Bu da benim ki...

 
O kadar afilli değildi ama hislerime uygundu…

 

Bu arada Donna Downey’e karizmamı çizdirmemek için gayet efendi dinliyorum dersi ama bilse içim fokur fokur aslında… J

 
Bu da dersteki öğrencilerden birinin sevgilisi – Olivier!
İsmi ne güzel di mi?

Tamaaaam – tamam…

Gelelim dünyanın en minik salyangozuna…

Bakın ben öyle 5 kuruşun ve sizlerin serçe parmağınızın boyunu bilemeyeceğim – baştan belirteyim ki küsmeyin sonra bana… Çoğunluğun {cm/mm} sesine kulak verdim… Ve özür dilerim cumartesi akşamından sonra yorumlarım kapalıydı…

Özetle durum şu:

Kabak çekirdeği = yaklaşık 1,75cm ise...

 
O zaman eleman kabuğunun içinde iken = 5mm

Kabuğunun dışındayken de = 7-8mm oluyor diye hesapladım…

Hemen-hemen...

Sonuç olarak kazananlar:

Aynur

İncik

Gizem

Adreslerinizi e-mailime bekliyorum...

Workshop defterinden bir sayfa...

 

Bıraktığınız yorumlara, yolladığınız tüm salyangoz fotoğraflarına ve artık gördüğünüz her sümüklüböcekte(pardon?!) beni düşündüğünüzü belirtmenize -{iyi birşey bu di mi? J}- sonsuz teşekkürler…

Hepinize mutlu haftalar, bana da iyi geceler!

Fiiihuuuu!

Pazar gecesi için uzun bir posttu...

Sonbahar gelmeden...

 

Bütün güzel maillerinize teşekkürler ama krediler lütfen anneanneme… Bunu o ördü çünkü…  

Fotolar battaniyenin tamamını görmek isteyenler için…

“Ben de yapmak istiyorum ama nasıııııL?” diyenler!

 TIK.

              TIK.

 

Ama mutlaka bunu dinlerken örün ki; daha hızlı bitsin!

Muy bien!

Şayet 18. yüzyılda yaşasaydım…

Bakmaya doyamadığım fotoğraflar var elimde… Evde her odada farklı çerçevelere koyup {aynı foto evet evet biliyorum, bana öyle bakmayın} utancıyla ama illa gene de vazgeçemeden ısrarla serpiştirdiğim fotolar bunlar…

Neyse…

Bu uzun cümleler bir işe yaramıyor…

Demek istiyorum ki…

18. yüzyıl silüetlerine takılmış durumdayım…

Ve bu ilki…

Sevgimle…

::n::

Hamur-işi Günler

Özledim çok…

Yepyeni bir malzemeyle saatlerce debelenmeyi özledim…

Önüme bırakılmış bir bulmaca gibi o malzemeyi çözmeye çalışmayı özledim…

Birbirimizi tanımayı, anlamayı…

Sözüm meclisten dışarı ve kimse alınmasın  ama teknoloji, internet, hele hele bu blog muhabbetleri sıkıyor beni bazen…

Bu sanal ortam, dijital makinadan aktarılan resimler, postlar, e-mailler vesaire…

 

Somuta dokunmayı seviyorum ben… Ellerim kirlensin, parmaklarım, saçım, başım, hatta beyaz kazağım boya olsun istiyorum… Tenimde tesadüfi yanyana düşen renklerin birbiriyle uyumunu görmeyi seviyorum… Mavinin yanında yeşili, pembenin turuncuya ne kadar yakıştığını falan…

Teknoloji sevene de bu saçma belki…
Doğrudur... Olabilir... 

Ama o boya kokusu yok mu?!… Ahhh, mis!

Tanrı insanı bu kadar boş zamanla bırakmasın…
Beynim fokur fokur…

Aklıma gelenler…

Kağıda çizilenler…

Ve bir stüdyo hayali…

Burda bu satırları yazarken bile çağırıyorlar beni…

Canım çekiyor…

Hem de çok…

Şiiiiiihhhh! Annenin hamuru o! Dokunmak yok…

 

Ama yüzüğüme dokunmak istersen, burdan...

Dünyanın en tatlı cam tasarımcısının birkaç sezon önceki koleksiyonundan…

Kendine yeni yıl hediyesi almak istersen ve bu dostumla haberleşirsen; selamımı söyle…

"Seni de özlemiş" de…

~n.

::Mısır::

Demin üç buçuk saniye içinde iki sayfa dolusu bu otel odası neden artık kabak tadı verdi onu yazdım… Sabah zamanında uyanıp yetişemezsek kaçan kahvaltı, akşam biraz geç inersek biten akşam yemeği, tam odanın en karışık anında kapıyı tıklatan oda servisi, her seferinde o tıklatma sesine deliren Paşa efendi ve koridorda duyduğu hekese havlayan Papatya kız, kendine ait olmayan koltuklar ve o koltuklardaki leke ne acaba? tiksintisi, katır kutur havlular, bunları nasıl yıkıyorlar kimbilir ile başlayan çarşaf sohbetleri vesaire vesaire… bir de bugüne damgasını vuran ve duştan çıktığım an panikleten yangın alarmı anım var ki! tam bir şenlikti aslında…

Bunları uzun uzun yazdım, yazdım, yazdım…

Sonra kayıp evrakların bulunduğunu, ama şu sebep bu sebep geç kaldığımızı vesaireyi de yazdım…

Oh; akıttım mı bir güzel zehirimi? Evet!
Peki, kime fayda? Kimseye…
Sildim ben de… Ama rahatlamış olmam yanıma kar kaldı…

Neyse Blog yaaa… Sağlık olsun diyelim gene…

Başka birşeyler paylaşmak gerek burda -ki bir işe yarasın… Benim taşınacağım evin kayıp kağıdını sen n’apcan? Sonra bir dolu iyi kalpli insan bana “üzme kendini, bozma moralini” diye mail atacak; zamanlarını alıcam bir de…. Rahatsız edici bir durum yani…

Onu bunu bırak ta; geçen gün gittiğimiz bir müzede bak ne gördüm…

::CORNHUSK DOLL::

Bu haftasonu koçanda mısır yersen yap bunu – ki mevsimi bitti gerçi, biliyorum ve bu yüzden canının çekmesine sebep olursam kusuruma bakma – 2009’un yazında Bodrum’da bir sahilde yerken yanındakine hava atarsın; çınlat kulaklarımı…

 

Olay beni pek sarmadı mısırı sardığı gibi…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

::Bu işin cıcığını çıkaranlar::

  

   

 

 

 

 

REENKARNASYON BU BENCE

-          Biliyor musun; sen ilk hayatında bir top ip yumağıydın!

-          Vak! Vak!

-          Aynen öyle… Sadece onun vak-vaksızından…

-          Vak! Vak! Vak!

-          Boşver… Aval aval düşünürken daha güzelsin sen…

-          Vak! Vak! Vak! Vaaaak!

-          Senin ipinle battaniye mi örseydim ne?

-          Va-vaaa-vaa-vaaa-vaaak!

-          Battaniye konusunda ciddiydim ama gene de böyle daha güzelsin…

 

Bir adet Pon-Pon ördekle hayali diyaloglar yaşamak aşırı sıkıntının işaretidir bence…

Ama gene de sıkıntımı dağıttı bu pon-pon tipler ve aslında eğlendim bile diyebilirim…

 

Gerekli Malzemeler:

1 adet otel odası

Göz kararı sıkıntı

“Kendim için yapıyorsam namertim; çocuklara yaptım” diye suçu üzerlerine atabileceğiniz bir ya da birkaç çocuk… Ben 2 adet kullandım {evde kendi yaptığım organikler vardı}…

1 yumak ip

Makas, düğme, iğne, hayalgücü, sevgi vesaire…

Yapımı çok kolay…Burda!

 

Say "cheese" girls!

♥::n

 

Maksat mutlu anılar biriktirmek!

 

Eğer iki oğlum olsaydı; böylesine şahane bir mevsimde, yeşil çimlerin üzerindeki sarı yapraklar arasında, top peşinde koşturuyor olabilirdik…

        Ama biliyorsunuz ki; benim iki kızım var…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hayat güzel!!!

 
Bayan Kendimle Gurur Duyuyorum, yaptığı kolyesi ile…

Periler bahane – İşin sihiri yüzdeki ifade!

 

Herşeyin ucunu bıraktığım bir gündü… Öyle olsun istedim… Aslında ipin ucu çoktan elimden kaçmışken, ben herkese bugün ev işi yapmıyorum, off’um dedim… İşlere dokunmadım da…

Yataklar toplanmadı, havalanıyorlar ne güzel dedim…

Ütülere dokunulmadı, bir gün daha beklese ne yazar dedim…

Oyuncaklar yerden toplanmadı, üstünden atlarız n’olcak dedim…

Ev temizlenmedi, dün temizdi de ne oldu dedim…

Aferim bana! 

Daha önemli bir işimiz vardı bugün bahçede…

Tinker Bell’e bu kışı sıcacık geçirebileceği bir ev yaptık…

Periler ağaçlarda yaşıyorlar, biliyorsunuz… Sakın bilmiyordum demeyin, ayıplarım… Hele hele “ayy ben inanmıyorum öyle peri meri olaylarına” hiç denmiyor bu blogta… Biz inanıyoruz efendim… Hele ben 30’umdan sonra inanır oldum hepsine, kızlar sağolsun…

Bahçede bir ağaç seçtik… Dallar, kozalaklar, yapraklar topladık…

Saatlerce uğraştık…

 

 

 

 

Mola verdik…

 

Tink’e pufidik bir yatak yaptık…

 

 

Hayran hayran eserimizi seyrettik…

 

Ve de gururla kocaman bir Ta-Taaam! dedik…

 

 

Perilerin sihiri bir yana, işin sihiri yüzlerindeki bu ifadeyi görebilmek te zaten… Ve bu ifadelerini görebilmek için tüm perilere inanmaya, her ağacın altına birer ev yapmaya razıyım…

Tink Hanım bu bahçe kondumuzu duyar da gelip, yerleşir mi bilmiyorum ama serin sonbahar günü; güneşin son sıcaklığını içimize çekmek için ideal bir projeydi…

Perilere ev yapmak, doğayla oynaşmak, hayatın bu çocuksu sihirine inanmak uçuk kaçıklık sayılıyorsa; ne mutlu bize!

Yaşasın tüm periler ve bu parlak sihire inananlar!

Sevgimle…

::n::

 

Proje sırasında Selin’in aklına takılan mevzular…

1-    Çalışma odası da yapacak mıyız?

2-    Mutfağı yok, nerde yemek yapacak?

3-    Kitaplarını nereye koyacak?

4-    Annecim klima da yapabilir misin? Hava ısınırsa diye…

Benim içimden geçirdiğim cevaplar…

1-    Çalışmayıversin…

2-    Pizza, çin, tantuni mantuni ısmarlasın…

3-    Okumayıversin, uçsun, gezsin, hatta surf yapsın…

4-    Selin başlatma klimasından… Kanatlarını hızlı çırparsa eminim içerde bir esinti oluşur… Belim kopmuş burda size peri evi yapıcam diye…

Ve Selin’in aslında duyduğu…

1-    Tink’e çalışma odası gerekmiyor, kütüphaneye gidiyor çalışacağı zaman…

2-    Biz meyve koyarız evinin bahçesine bitanem, mutfağa gerek yok…

3-    Periler kitap okuyor muydu? Hmm.. Emin değilim canım…

4-    Aşkım klimadan önce evine elekrik çekmemiz lazım, uzun iş, havalar serinledi zaten…

 

 

 

Günün bonusu
Akşam hemen uyudular…

Günün son hissi
Bana peri meri demeyin… Çocuklara şeker verin, suratlarında gene bu ifade olur…

Tinker Bell’e mesaj
Yollarımız kesişmesin.. Mümkünse ben civarda değilken gel evine…

Son ses
Aaaahhh! Beliiiim!