Decaf Latte

Toprak tonlarında...

Filthy Gorgeous

 

 

Pek nostaljikti...

 
 
 
 ...haftasonu!
 
 
 
 
 

Sabah 9:28 a.m.

 
 
 

Kahvaltıya sanat karışırsa,

sanata kahve damlarsa,

mekan da duruma uygunsa,

m-mmm…

tadı damağında kalır insanın!

 
 

 



N'apsak? N'aapsak? N'a... NAPA!

 

Döneli 10 gün oldu ama her yer dar bana…

Ege dönüşü böyle…

Bünyeme oturan bir yol düzeni var, hemen çıkmıyor sistemimden…

Bir süre daha yol kenarından almalıyım yediğimiz çilekleri, domatesleri…

Sanki onlar daha lezzetli…

O insanlarla sohbetler etmeliyim; sizin bahçeden mi bunlar diye?

Ama gene de hep birşeyler eksik tabii…

Egeli'nin şivesi gibi!

Marmaris :: Bencik

 

Ormanın içinden Bencik Koyu'na doğru...

 

 

Gezi Notları :: ALAÇATI'DA ANTİKA

 

Gezi Notları :: URLA

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 

Gezi Notları :: CUNDA

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 

Ege iyileştirir...

Yaşananları bir şehre maletmek anlamsız ama İstanbul pek keyif vermedi bu kez...

Can yaktı,kalp kırdı...

Üzüldük, daraldık ailece...
Üstüne de sıkıcı, boğucu bir sıcak! Pöf!
Gerdanından geri isterim öpücüğümü...mümkünse!

Kardeşimi, kalplerimizi, aklımızı, fikrimizi yolladık Moskova'ya, Ege'ye attık kendimizi...

Günlük ağaçlarının kokusu mudur, denizinin tuzu mu bilmiyorum -ama Ege iyileştiriyor beni...

Acaip güzel bir ülkemiz var. Bir manzaraya bakıp iç çekmeden, ah/ohh/vay/ufff gibi sesler çıkarmadan geçmiyor bir an...

Aklım gene karıştı tabii; her yaz gelişi olduğu gibi...

Cunda da mı yaşasak, Selimiye'de mi? Diye, diye...

Bitmez bu mevzular...
Karşımdakinin içini şişirme, bir kadeh rakı içme modundayım...

Uğrarım gene...sevgiyle!

 

Şehr-i İstanbul

Gel öpeyim; gerdanından!

Saroz

Zaman tünelinde sıkışıp kalmış bir mekandayım.

Yeryüzündeki tüm çay bahçeleri Cafe oldu sanıyordum; yanılmışım.

Hepsi burada!

Hatta bu çay bahçelerine akşamları süslenip gelen kızlar da burada.!
Hala asfaltlanmamış köy yolları...
Arabanın yanında nefesi elverdiğince havlayarak koşan sokak köpekleri...
Çekirdek çitlemeleri arasında akşam sohbetleri...
O çay bahçesinde yarı bozuk, cazır cuzur çalışan 35 ekran TV'ler de burada!

Hep beraber sıkışıp kalmışlar bir zaman tünelinde; bağ, bahçe, deniz yaşıyorlar mutlu mesut...

Mekanı güzel yapan yanındaki sevdiğin ve onun sohbeti zaten...

Burada bir ömür yaşamayacağımı ve yarın toplanıp gideceğimizi biliyorum diye midir nedir; her anın tadını çıkarıyorum ve sevdiklerimle tatil pek güzel geçmekte.

İstanbul

Hiç bitmeyecek sandığım yol bitti.
Asla geçmeyecek sandığım yorgunluk geçti.
Gidince saatlerce uyuyacağım dediğim uyku kaçtı.
İstanbul'dayım vesselam!
Hepinizi sevgiyle selamlıyorum!

Bugün kar var!

Kışın ortasından merhaba!
Soğuk!!! Buz hatta!
Ama çok güzel...

It will be a beautiful day…

 

Güzel bir gün olacak, biliyorum.

Uçakta olacağım, özlediklerimin bir bölümüne uçacağım… Ahhh! İstanbul; aklım sen de biliyorsun ama önce New York, New Jersey, Connecticut; şöyle bir çabucak! Sonra sen! Doya, doya; söz!…

Dün kardeşimle konuşurken ve parmak hesabı yapıp ona söylerken farkettim ki nerdeyse 2buçuk sene olmuş buraya yerleşeli… Demek ki artık biri bana sokak ismi sordu mu “pardon bilmiyorum, ben de buralarda yeniyim!” demem için bir hayli geçmiş zaman… Nasıl iki hafta içinde toplandık, geldik buraya da 2,5 sene geçti bile, anlamış değilim…

Çok seviyorum San Francisco’yu!

Tereddütsüz, İstanbul kadar diyebileceğim kadar…

NJ’deyken içimde adını bulamadığım o bomboş parçayı burası doldurdu, ruhumu iyileştirdi sanki.

Şimdi bunca aradan sonra zamanında beni şekillendiren o şehirden bir daha geçmek, anıları yaddetmek ve özlediğim herkesi görmek çok çok iyi gelecek…

Güzel bir gün olacak; biliyorum…

Treasure Hunt

 

 

 

 

 

 

Mekan : Cottage Jewel

 
 



 

 

Gitmek-Görmek ama en güzeli Dönmek!

 

 

Bir yerlere gitmek, gezmek güzel…
            
                        çok güzel elbette,

                      amaaaaa...

...bence o gitmelerin en güzel yanı;

 

{eve dönüş} kısmı…

 

Hepimize mutlu bir Aralık diliyorum!

Sevgimle,

n

 
 
 
 
 
 
 
 

   
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

sonbahar? :: gelmiş :: check!

 

 

 
 
*

 
Gene böyle bir gündü…

Hazırlıksız, piknik sepetsiz, fotoğraf makinasız...

Ve bu fotoğrafları cep telefonuyla çektik... {Biliyorum, inanmak zor...}

            

 

 
 
 

 

Cumartesi

 

Ne güzel bir haftasonuydu!!

Gözümün önünden gitmesini istemediğim karelerle dolu bir Cumartesi ve hatırladıkça güleceğim bir Pazar günü…

Aşk!

Kızlarımın kahkahası!

Bir masanın etrafındaki arkadaşlar ve Sanat!

 

 

Lemon Curd!

Alışveriş!

Birşey almasan bile koklanası dükkanlar…

 

 

Çiseleyen yağmura rağmen hissedilen güneş!

Bir arabanın arkasına doluşup gitmek… gitmek…

Bake Sale Betty

 

Harika bir atölye gezisi…

Listeye eklenen yeni bir kitap!

 

 

Tüm bunlardan ilham almak!

Birşeyler üretmek…

O şahane yorgunluk!

Esnemek!

Mutluluk!

Mutluluk!

Ve bu sadece Cumartesi günüydü…

Pazar başka bir posta kalsın!

Bu arada hepinizin keyifli yorumlarını okumak ta bu haftasonumun mutluluklarından biriydi elbette!!! 

Çok mersi!

:: tav ::

  

Menüden ısmarladığın herşey yanında bir de *süpriz* ile geliyor Santa Barbara'da…

 

Yemeğinden kıl ya da suyundan limon çıkması gibi bir süpriz değil bahsettiğim…

Bayaa süpriz işte… İçi; tarifi için ruhunu satabileceğin mamalarla dolu bir tabak geliyor önüne mesela – hiç hesapta yokken…

Burada yaşamaya tav oluşumun gerçek sebebi bu belki de…

Olabilir mi yahu? Bak kendimden şüphe ettim birden!

Haydaaa…

 

 

Şirince, Eski Datça, Assos, Cunda, Bencik, Selimiye ya da Gökova’da yaşama hayallerime, bir de Santa Barbara eklendi mi şimdi?… Heh!

Mekan ruhumu doyurdu mu, yaşama daha çok mu acıkıyorum ben ne?!

Olacak iş değil…

   
    

Yolculuk...

 
   

Şu an...

Şu an Derin'le parkta, piknikteyiz... Kitabımı, sketch defterimi, dergimi, kalemimi unutmuşum... Bari bloga uğrayıp bir selam edeyim dedim... Bu arada hepinizin nazik yorumlarına teşekkür ederim. Çok hoş hepsi! Çok mersi! Dün geceden beri aklımda bir teddy bear var - dikmek istediğim... Şimdi onun hayallerine dalacağım bu ağacın altında... Tam benlik bir rüzgar çıktı ki, uff şahane! Uğrarım tekrar! xo

Selam Yeni Hafta!

Selam bana kendimi tatilde hissettiren güzel bina!

 

Selam hepsini almak istediğim harika çanak-çömlek!

Selam asfalta inanılmaz resimler çizen yetenekli bayanlar!

Selam şahane renkli pasteller!

Selam yoldaki küçük detay!

Selam yorulan köpeğine anlayışlı küçük kız!

 

Selam kendini kalem zanneden bisiklet!

Selam harika filmler gösteren tarihi sinema! {1925}

Selam insanlara sataşan palyaço!

Selam mutluluktan zıplayan {ikisi benim} tatlı kızlar! 
  
 
   

Selam enteresan müziği ile ruhumuzu doyuran insan!
  

  

Selam hoş evin bahçesindeki limon ağacı!

 

Selam Siz!

 
Sayfama uğrayan herkes!

   
  

Cunda'da Antika

 

 

 
  
  
  
 
 

Pretty Colors of Istanbul

 
  
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  

Bir uç-uç böceği, biraz pudra şekeri...

 
Küçük gibi gözüken, aslında kocaman yaz anıları onlar...

  

İyi ki İstanbul var!

Harika bir şehir burası...

İyi ki var... Anlatılamaz, yaşanır...

Çok çok keyifli bir gündü...

Dinlendim...

Çıtır simidimi yedim...

Sonraaa... Hooop ben giderim pazara... 

Çünkü bayılıyorum pazar gözlemlerime...

Hep komik... Hep eğlenceli...

İçinde yaşayınca bilemem ama ben pazar olayını da özlüyorum...

İstanbul'u geç... Bir de Datça Pazarı maceralarım var ki - şahane...

En çok esnafla muhabbeti seviyorum... Bazen fotoğraf bile çekiyoruz beraber; paylaşırım birara...

Bugün gene harika yurdum insanı sohbetleri yaşadım...

Neden Amerika'da olmuyor bu tür olaylar, muhabbetler...?

Bazı şeyler çok keyifli ama bazısı da insanı çileden çıkarabilir.

Türk insanı çok samimi... Dokunmayı seviyor mesela - sizi tanımasa bile... Ya da elinizde birşey varsa pat alıp bakmayı da seviyor - beğenirse...

Gülüyorum böyle Turist Ömer gibi gelince ama yaşasam ne olurdum bilemem...

Aaa ben bakıyordum ama hooop teyzenin elinde - beğendi yaa... Komik!

Amerika'da asla yaşamazsınız bu durumu... O yüzden oralar sıkıcı biraz   :)

Benim için çok komik bir gündü...

Buralarda olmak çok güzel!

Sevgimle...

::Gittik::

 

İstanbul’da görüşmek üzere…

 

 

Tamamdır…

 

Kim bilir neleri unuttum…

Ve kim bilir gereksiz neleri koydum…

 

::eskiden birilerinin sevdiği objeler::

 
Eskiden sahaflara gidince, raflardaki, yerlerdeki o eski kitapların kokusu hemen genzimi yakardı… Dükkanda pek duramaz, kitaplara istediğim kadar bakamaz, hayal kırıklığı içinde alel acele dışarı çıkardım… Şimdi sırf kendimi yoklamak için girdiğim vintage dükkanlarda gene genzim yanıyor böyle… Biraz daha uzun durabiliyorum ama… Büyüdüm herhalde... Ya da sahaflara özlemimden olabilir, emin değilim… Birşey aldığıma veya alacağıma da değil… Koleksiyonum bile yok… Antikadan zaten anlamam… Ama seviyorum o {eskiden birilerinin sevdiği} objelere bakmayı… Kimisine dokunabiliyorum ama çoğuna uzaktan uzaktan…

Hikayeler yazıyorum kimisine…

İlk hallerini hayal ediyorum, zamanın yıprattığı o objelerin…

İlk pırıl pırıl hallerini…

Kim neden aldı ki ve sonra niçin vazgeçti ki diyorum…

O objeden vazgeçilmişlik duygusu buruyor biraz beni…

 

Sonra olmadık şeyleri merak ediyorum – gereksiz işler müdiresi gibi… Şu pembe çantanın sahibinin ismi neydi ki?… Ruju da böyle pembe miydi peki?

 
Genelde yıllarını soruyorum dükkan sahibine… Onlara belli etmemeye çalışıyorum ama “yılını biliyor musunuz bunun?” soruma cevap alamıyorsam, sinirleniyorum için için… Saygısızlık gibi geliyor bu bilememe, kem küm halleri… Oysa hiçbir mecburiyetleri yok ki…

 

 
Şu ayakkabılar yaşamın içindeyken de böyle yanyana mıydılar peki?

Deminki pembe çantanın sahibi hatun aşık mıydı birine ya da daha özeli aşkı hiç tattı mı ki?

Bu ayakkabıyı giyen beyfendi evli miydi ve ayakkabılarını her pazar cilalar mıydı deli gibi?

 
LuLu isimli kedisi ya da bir köpeği olmadığına yemin edebilirim sanki…

Gibi…

Bunun gibi…

Gereksiz işler müdiresi demiştim kendime di mi?…

 
Ama bunlara cevap aramak güzel duygular katıyor ruhuma… Kendimi iyi hissettiriyor nedense… Kimine aspirin iyi geliyor ya da sabah serinin de koşmak… Bana da bu iyi geliyor işte… Sahibine isim taktığım her obje; Julianna, Elizabeth, Victoria, Sarah, Ayşe yoktur herhalde ama belki Amelia… Hepsi iyi geliyor bana…

Belki benim de bir objem bir gün düşer mi ki böyle bir dükkana…?  

2117 yılında mesela?

Gene çok gereksiz bir şeyi merak ettin be Nilüf!

Bravo sana!