Decaf Latte

İyi ki İstanbul var!

Harika bir şehir burası...

İyi ki var... Anlatılamaz, yaşanır...

Çok çok keyifli bir gündü...

Dinlendim...

Çıtır simidimi yedim...

Sonraaa... Hooop ben giderim pazara... 

Çünkü bayılıyorum pazar gözlemlerime...

Hep komik... Hep eğlenceli...

İçinde yaşayınca bilemem ama ben pazar olayını da özlüyorum...

İstanbul'u geç... Bir de Datça Pazarı maceralarım var ki - şahane...

En çok esnafla muhabbeti seviyorum... Bazen fotoğraf bile çekiyoruz beraber; paylaşırım birara...

Bugün gene harika yurdum insanı sohbetleri yaşadım...

Neden Amerika'da olmuyor bu tür olaylar, muhabbetler...?

Bazı şeyler çok keyifli ama bazısı da insanı çileden çıkarabilir.

Türk insanı çok samimi... Dokunmayı seviyor mesela - sizi tanımasa bile... Ya da elinizde birşey varsa pat alıp bakmayı da seviyor - beğenirse...

Gülüyorum böyle Turist Ömer gibi gelince ama yaşasam ne olurdum bilemem...

Aaa ben bakıyordum ama hooop teyzenin elinde - beğendi yaa... Komik!

Amerika'da asla yaşamazsınız bu durumu... O yüzden oralar sıkıcı biraz   :)

Benim için çok komik bir gündü...

Buralarda olmak çok güzel!

Sevgimle...

Tıs-Tıs

Bu ameliyatın hemen ardından yazıldı…

Ama bugün Selin çok çok iyiydi ve dans provasındaydı…

İnanılır gibi değil! Daha dikişleri bile düşmedi oysa…

Yolladığınız tüm güzel dileklere teşekkürler…

Ya da onun deyimiyle…

TeSSekküğlee!!!

J

Bir gün bunun olacağını biliyordum aslında!

Ben pembe peonynin üzerine bir salyangoz bulana kadar çiçek bembeyaz oldu – olacak iş değil…

İlk defa şahit oldum bu duruma…
{Doğa, beni şaşırtmaya devam et sen hep böyle!}

Bugün hava yağmurluydu… Minik, yüzsüz birşey buldum getirdim çiçeğin üzerine… O kadar serseri bir salyangoz ki, resmen poz veriyor hatta…

Birkaç foto, şip!şak…

Derken Selin seslendi, birşey istedi… Derken bir başka istek… Sonra bir başka istek daha…

Dışarı çıktık beraber… Bir mekandan bir başka mekana…

Üç saat geçti böyle…

Ne unuttum ben bu arada?

Salyangozu çiçeğin üzerinde… Oy!

Eve geldiğimde eleman yoktu yerinde tabii…

Çiçek amma katlı ve ne çok yaprak arası varmış meğer…

Peony en sevdiğim çiçek mi hala? Bir düşüneyim…

100. Yaş kutlamalarında anlatacağım bir hikaye daha bana!

 

::Dün::

Dün çok güzel bir gündü…

Sabah erkenden başlayan… İçinde güzel bir dost bulunan… Çaylı, kahveli; şekeri, sohbeti, sanatı, kahkahası bol bir gün…

Bugün etrafımda ilham perilerini hissediyorsam; bunu düne borçluyum…

 

*Thanks Connie! 
Every minute I spent with you is such an inspiration!
xo,
~n J

::6::

Meleğim 6 oldu bugün…

Tam ona yakışır bir gündü… Hafif rüzgarlı… Onun da başında böyle yeller ara, ara…

Fakat aynı anda da güneşli… Gözlerindeki pırıltı gibi…

Bu minicik boyuna posuna 50’nin üzerinde iyilik dilekleriyle dolu mail aldı bir de…

Çok güldü, çok kahkaha attı bugün… Tam ona yakışır şekilde…

Kardeşiyle didiştiği de oldu gene…

Ve beni “Hadiii Seliiin!” diye çığrımdan çıkardığı anlar da okula giderken…

Ama artık 6 işte…

Artık bir tek eli yetmeyecek “kaç yaşındasın?” diye soranlara…

İki el havada “6’yım” diyecek…

ALTI!

10 olmama 4 kaldı hesapları yapacak… Kışa doğru 6buçuk olacak…

Amma da büyüdüm diye pek bir gururlanacak…

En çok ben tabii – her anne gibi…

Hayatımdaki en güzel kararlardan biri o…

Diğeri kardeşi…

Doğumgünün kutlu olsun tatlı kızım!

Yeni yeni, kocaman yaşlara doğru emin adımlarla ilerlerken; senden tek ricam bu!

Anlaştık?

Seni çok seviyorumn…

::annen::

ALTI!!!!!!!

 

...

Derin’in kafası bugün bana neden atıktı bilmiyorum…

Sınıfında “Tea with Mom” diye bir çay partisi vardı… Süslendim, gittim… Herkes annesiyle mutlu mesut koyun koyuna çay içiyor… Ama benimki yüzüme dahi bakmıyor…  Kaldı ki beraber çay içmek ikimize özel, çok sevdiğimiz bir olay genelde…

Bir kağıt doldurmuş benim hakkımda… O söylemiş, öğretmeni yazmış…

Annemin saçları siyah renk! {Ben değil, diğerlerinden biri herhalde… 4 tane annesi vardı hatırlarsanız}

Annemin en sevdiği yemek marul…  {Marul mu? Nasıl yani?}

Küçücük, daracık sırada Güliver Devi gibi öylece oturdum Derin’in yanında…

Kimin fikriydi bu çay partisi acaba?

 *

Aklım Nehir’de bu ara…

Anneler Günü manneler günü boş işler… O gün asla çiçek istemediğimi sevgilim biliyor… Ama özel bir hediye rica ettim bu yıl… Dilerim siz de duyurursunuz çevrenize… İnsanın insana sahip çıkmasını o kadar seviyorum ki… Bu, umut veriyor bana… Hele ki mevzu; geleceğimiz olan çocuklarımızsa…

*

Benim atölye çalışmalarım iyi gidiyor…

Şimdi kısa bir mola verdim; bu iki güzel dostumu izlemek için…

Sevgiler hepinize…

N.

sessuz pilog!

 

Merhaba!

Burada çok bıdı bıdı edince bloga pek kelime kalmadı…

İyi haftalar hepinize…

Selin’in bale pabuçları...

 

...burada!

:: globalleşme zamanı ::

Şöyle bir başımı uzatayım…

Hoooop!

Kardeşimle konuştum demin… Fikrini aldım bir konuda ve kendimi acaip iyi hissediyorum şimdi…

Bir kardeşe sahip olmak ve paylaşabilmek ne güzel bir olay aslında… Taaa doğumundan beri tanıdığın, en en en eski arkadaşının orada olduğunu bilmek, seni karşılıksız sevdiğini, dinlediğini ve ne olursa olsun sana dürüst olacağını bilmek nasıl güzel bir lüks bu hayatta!

 

Bazı güzel gelişmeler oluyor hayatımda… Dedim ki Nonim’e… Ya Decaf Latte’yi kapatacağım, sıfırdan ingilizce başlamalıyım ya da… ya da… ya da… bilemiyorum dedim… Ama tek bildiğim globalleşmem lazım… Hayatımda olan gelişmelerin ilerleyememe sebebi, malesef iki cümleyi ingilizce yazmayışım… Ne tuhaf di mi?

Girdiğim sanat ortamlarında burun kıvırıyor herkes bu bloga… Fecii…  Siz seviyorsunuz ama biliyorum… J

Neyse…

Sonuç itibariyle “kapatmama” kararı aldık…

Bir de yeni bir blog açılacak yakında…

Sırf sanat üzerine…

Önceden elimin altında bulunan ingilizce atölye blogunu gündeme getirmeye karar verdik…

Birini devam ettiremezken bir de o… Bilemiyorum nasıl olacak ama olmak zorunda…

Bu arada Hamarat Diva her Çarşamba zaten devam!

Haydi sağlıcakla…

 

Çok bölmeli, büyük bir çekmece lazım bana – Tek tek sizi saklamak için!

Hepinize Merhaba!

Yorumlara tek tek cevap yazamadığım için bugünkü postum genel bir teşekkür olsun istedim, lütfen hoş görün…

Herşeyden önce güzel tüm sözlere sonsuz teşekkürler… Gerçekten! Hepiniz çok naziksiniz… Ve ben gerçekten en doğru, en güzel kelimeleri nasıl bulup teşekkür etsem, bilemiyorum…

Burada olsanız, hiç üşenmez hepinize tek tek çekmecedeki objelerin hikayesini anlatırdım…

Bunların hiçbiri öyle gidilip bit pazarından ya da antikacıdan alınmış nesneler değil… Bir şekilde tek tek beni bulan, hayatıma gelen ve benim için hoş anısı/anlamı olan güzellikler hepsi…

Şu şişe mesela, ben belki Selin’in yaşındayken anneannemin ya da teyzelerimden birinin bana verdiği bir parfüm şişesi… Kendimi bildim bileli benimle… Nasıl hala kaybolmadı, hiç bir fikrim yok… Ama hep yanımda…

Yanındaki taşı bilenler biliyor, yazmıştım…

Diğer bölümlerden de düğmeler aneannemin düğme kutusundan, kimi sonradan benim elime geçenler… Bir gömleği atarken, düğmesine kıyamadığım…

Anahtar eski atölyeden…

Ne bileyim, midye kabuklarını Selin/Derin vermişti…

Yengeç ayağını bulmuştum, boyamıştım…

Pırıltılı şeyler; diğer eşi kaybolmuş küpeler, tokalar falan... Ne feci di mi? Eşi kaybolmuş, yazık onlara!! ;)

Hepimizin hayatında olan minik ıvır zıvırlar yani…

Benim için hepsinin bir anlamı, bir değeri var…

Bu çekmeceye yukardan baktım mı, hayatıma bakıp gülümser gibi bir duygu yaşıyorum…

Öyle bambaşka bir gezegende de yaşamıyorum aslında… Ama isterdim…

Yani yaşadığım dünya biraz daha farklı olsun, hayvanlar konuşsun, salyangozlar anlatsın falan… Hoş olurdu hani…

Benim rahmetli Dede’m marangozdu… Ve ben çocukken çok güzel, minicik bölmeleri olan bir raf yapmıştı… Deli olurdum o rafa… Bu çekmece de benim dedeme ve o çocukluk anıma özlemimin bir parçası gibi sanki…

Ve sizin de beğenmenize mutlu oldum!

Şimdiiiiii…

Başka birşeyden daha bahsedecektim, unuttum …

Hah, evet!

Geçen haftaki Dergi yazımın devamını okumayı unutmayın bugün…  

Dergi - II

Bir deeee,

Koş Yonca Koş diyorum ben! Ya siz?

Güzel bir gün olsun!

Sonsuz teşekkürler bir kez daha... Tüm kalbimle...

xo,

nilüfer 

Sen iste yeter, bir yol bulunur…

 

Bir o özledi ben yokken…

Açık açık da “Özlüyorum… Niçin yazmıyorsun?” dedi telefonda…

“İçimden gelmiyor babacım” dedim…

Aslında biliyorum ve çoğu zaman o okuyor diye yazıyorum…
Yalan mı Nilüf? Değil!

“Bir tane resim koy, tıklayınca bakayım bari” dedi sonra…

O istedi mi akan sular duruyor dünyamda, biliyor mu?

Canım Baba'm…

Sen iste yeter!

Velhasıl…

Hoşbuldum Blog!

Sen nasılsın?

Ben bomba, bomba…

Burada pek belli olmasa da…

  

Fotonun yazıyla bir ilgisi yok…

Klik!

 

Derin'in mevzusu...

Bence böyle düşünüyor…

* 

Ablam okuldayken canım sıkılıyor.

Annem kendi başıma oynamayı öğrenmemi söyledi, onun işi varmış.

Oynuyor ama hep oynayamazmış, işler kalırmış, karnım acıkırsa yemek olmazmış.

Bir de; binbeşyüziki tane oyuncağım varmış, onlarla mutlu olabilmeliymişim. Saymadım ben; daha küçüğüm, sayamam ki! Saymak eğlenceli değil hem.

Canım sıkılıyor benim.

Biri benimle oynasın istiyorum. Ablayı beklemek istemiyorum. Kahvaltımı yemek istemiyorum. Canım tatlı bir şey istiyor.

Anneme dedim ki “ben tüp çukulata istiyorum”.

Vermedi.

“Çok erken” dedi. Akşam istediğim zaman da “çok geç oldu çukulata yemen için” demişti.

Aklımı karıştırıyorlar benim. Ben daha çocukum, küçüküm. Anlamıyorlar beni.

Canım sıkılıyor.

Annemin çalışması lazımmış. Her şey onu bekliyormuş evde.

Etrafa bakıyorum.

Bir ben varım bekleyen.

Masa, sandalye bekler mi?

Tamam, çocukum ama akıllı bir çocukum ben.

Bir tek bekleyen benim.

Benim canım sıkılıyor.

Kendimi yere atıp ağlamam için en uygun zaman aslında.

Bir; çukulatamı vermedi akşamdan beri.

İki; sıkılıyorum dedim, benle oynamadı.

Üç; ben küçüküm zaten, ağlayabilirim böyle gereksiz zamanlarda.

Önce somurtup oturmayı mı denesem?

Benim canım sıkılıyor ama…

Şimdi ağlarsam da annem kafayı yiyeceğini söyleyecek, eminim…

Ben ona kafayı yemen için erken ya da geç diyor muyum ama?

Derin

Okura Not: Bütün gün oynadık Derin`le. Evcilik, veterinercilik, restorancılık… Bazen onların açısından düşünmeyi seviyorum… Ama o zaman da her iş kalıyor evde. Bu da benim işime mi geliyor ne?  

ben dantel diyim, sen saçmalama de...

Hazır hızımı almışken…

 

Bu da kutuların lavanta kokanı…

Şu dantelleri tutan iğneleri hatırlarsınız belki…

 

 

Devam…

 

Karmançorman gibi di mi?…

Ama hepsi nasıl güzel bir düzen içindeler aslında…

Çok resim olunca az yazı olsun…

Ama illa ki biraz daha birşeyler okuyasınız varsa;

hay hay... buyursunlar madam!

  
 
 
 
 
 

Yer yer güneşli ve sağnak yağışlı, mutlu gün

 

Sabah yağmur sesine uyandık… “Yağmurda zor olacak okula gitmek” diye içimden geçirdim ama daha dışarı adım attığımız an, çoktan durmuştu bile…

Yağmurun ardından kimler geliyor biliyorsunuz artık…

Hepsi kapımın önünde toplanmıştı; şeker bekleyen çocuklar gibi…

Güzel bir gündü…

Harika bir lodos vardı…

Lodos bana İstanbul’u çağrıştırıyor hep…  Daha çok özlüyorum böyle günlerde…

NJ’de olsam bunalım bir gün olabilirdi ama burada o kadar mutluyum ki… İstanbul’u özlerken bile…

Hava böyle ılık olunca, Paşa’mla yürüdük uzun uzun… Nasıl bacakları ağrıyor aslında ama gene de yürüyecek… Kızların ikisi de okuldaydı; zamanım vardı, yürüdük… Kıramıyorum gözünün akını çıkarıp bön bön suratıma bakınca…

Ben anlattım, o dinledi gene… {Komşular görüyor mudur bizim bu halimizi?} Dinlerken arada içini de çekmese daha çok anlatabilirim ama demoralize oluyorum  o “bayılıcam şimdi” der gibi iç çekişlerine… Sağlığı inişli çıkışlı şu günlerde; sormayın, bahsedersem üzülüyorum…

 

Bulutu çok… Mutluluğu bol bir gündü… Onca griliğine rağmen…

Bir dostum ikinci kez anne oldu; o muhteşem duygunun her bebek te ayrı oluşunu tattı…

Sonra annem babamla uzun uzun telefonda konuştuk…  Buraya geliş programlarını yaptık üstelik…

Gerçi güneş biraz kafasına göre boncuk dağıtıyordu ama benim havam zaten iyiydi; umursamadım…

Ahh,

Bir de bunu yazdım…

Size de oluyor mu bu kendi sesinizde annenizi duyma hadisesi?

Ve şimdi gene yağmur var dışarıda…

Güzel bir gün demiştim di mi?

 

N’aaptın sen şimdi 2010'cum?

2009 bitti bile… Kimimizden aldı da gidiyor… Kimimize iyiydi sanki… 9’un tek rakam oluşuna rağmen ben sevmiştim bu seneyi… Ammavelakin 2010 dolu dizgin geliyor!

2010,
Senden ne beklediğimi yazmaya çalıştım birkaç kelimede - mini liste kendimce… Ve kesinlikle eminim ki; Selin için bir diş ameliyatı yoktu bu listede...

2010! 2010!

Daha gelmeden yaniiii…

Aman beee 2010!

-   Be demiyovuz annecim…

-   Tamam Selinciiiim!
    {Bir bilsen sebebini... Ay! Ay! Ayyy!}

 

{Kardanadam Şiirleri}

   

  
Bunlar kafamdaki kardanadam şiirlerinden birkaç tanesi…

Bu da haftasonumuzdan minik bir kesit…

 

Haydi işimin başına…

bizim evden dünyaya

 

Sevgili Dünya,

Günlerdir evdeyiz...

Sen de hayat devam ediyor oysa, di mi?

Selin Prensesim iyileşsin, sana döneceğim…

Beklerken bunu okursan, yorumunu bilmek isterim…

Bizi unutma!